พ่อเป็นห่วง

ร่างเล็กบอบบางก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ สองขาที่เคยเรียวยาวก้าวเดินอย่างมั่นใจบัดนี้กลับสั่นระริกและเดินกะเผลกราวกับเพิ่งผ่านศึกสงครามมาหมาดๆ ความเจ็บแปลบตรงจุดกึ่งกลางกายแล่นริ้วขึ้นมาทุกย่างก้าว ย้ำเตือนถึงบทเรียนสุดเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า หญิงสาวต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความปวดร้าวระบมที่ประท้วงไปทั่วทั้งร่าง

ก่อนจะเดินขึ้นหอพัก อุ้มไม่ลืมแวะร้านขายยาแถวนั้นด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ใบหน้าหวานก้มต่ำหลบสายตาเภสัชกรสาวขณะเอ่ยปากสั่งซื้อยาคุมกำเนิดฉุกเฉินอย่างกระอักกระอ่วน ทันทีที่จ่ายเงินเสร็จ เธอก็รีบแกะเม็ดยากลืนลงคอพร้อมน้ำเปล่าขวดใหญ่อย่างรวดเร็วเพื่อความปลอดภัย หวังดับไฟความกังวลในใจให้หมดไปโดยเร็ว

‘ไอ้คนบ้า... แรงเยอะเป็นบ้าเลย’

หญิงสาวลอบบ่นพึมพำในใจ พลางนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรแต่แววตาดุร้ายราวกับหมาป่าหิวกระหายของชายหนุ่มเจ้าของเพนต์เฮาส์หรู ภาพความทรงจำวาบหวามที่ร่างสูงตระกองกอดเธอไว้ใต้ร่างบดขยี้อย่างไม่ออมแรงทำให้สองแก้มใสเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ทั้งที่คิดว่าตัวเองจะแน่พอคุมเกมได้ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเธอเองที่แทบแหลกคามือเขา

อุ้มพาร่างกายอันบอบช้ำทิ้งตัวลงบนฟูกนุ่มในห้องพักอย่างหมดสภาพ เปลือกตาคู่สวยปิดลงด้วยความเหนื่อยล้า หวังจะของีบเอาแรงสักตื่น ทว่าความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงเคาะประตูห้องรัวเป็นจังหวะเพลงสามช่าดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอเจ้าของห้องอนุญาต

"อีอุ้ม! กรี๊ดดด แกเป็นยังไงบ้างยะ!"

มะลิ เพื่อนสนิทตัวดีรีบแจ้นเข้ามาในห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนเนื้อเต้น สายตาคมกริบกวาดมองสภาพเพื่อนสาวที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียง สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าดูหลุดลุ่ยไม่เป็นทรงราวกับเพิ่งผ่านพายุลูกใหญ่มาหมาดๆ

"เป็นไงมึง ผู้ชายสายเปย์เมื่อคืน แซ่บถึงใจไหม" มะลิหย่อนก้นนั่งลงข้างเตียงพร้อมยิงคำถามรัวๆ

"ก็งั้นๆ อะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย" อุ้มเชิดหน้าตอบเสียงแข็ง วางฟอร์มจัดตามนิสัย ทั้งที่ร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

มะลิหรี่ตามองอย่างจับผิด ก่อนสายตาซุกซนจะเหลือบไปเห็นกล่องยาคุมฉุกเฉินและซองร้านยาที่วางเด่นหราอยู่บนโต๊ะหัวเตียง

"อ้าว แล้วนั่นมึงกินยาคุมฉุกเฉินทำไมยะ เขาไม่ได้ใส่ถุงป้องกันเหรอ"

"ก็ป้องกันอยู่... แต่รอบสุดท้ายกูดันทำถุงแตก" อุ้มตอบเสียงอ้อมแอ้ม ยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงหนีความจริง

"ห๊ะ! มึงทำถุงแตก!" มะลิอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่หาน "อย่าบอกนะว่าครั้งแรกในชีวิต มึงเปิดโหมดตัวแม่ขึ้นไปขย่มเขาเองเลยน่ะอีอุ้ม!"

"โอ๊ย! กูจะไปรู้เหรอวะ!" อุ้มโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม แหวใส่เพื่อนแก้เขินจนหน้าแดงลามไปถึงใบหู "เขาบอกให้กูทำตามใจชอบ กูก็ทำตามสัญชาตญาณดิ ใครจะไปคิดว่ามันจะรุนแรงจนแตกเล่า!"

“อีอุ้ม มึงนี่มันตัวแม่ตัวมัมจริงๆ ครั้งแรกก็จัดหนักจนถุงแตกเลยนะมึง” มะลิหัวเราะลั่นห้องพลางส่ายหน้าอย่างยอมใจ ก่อนจะแกล้งเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของอุ้มลงเบาๆ เผยให้เห็นรอยตีตราสีกุหลาบเข้มปื้นใหญ่หลายจุดตรงซอกคอระหงและเนินอกขาวผ่อง “แล้วดูรอยที่คอดิ โดนดูดจนช้ำขนาดนี้ มึงยังกล้าบอกว่าเขางั้นๆ อีกเหรอวะ กัดฟันพูดสุดๆ!”

“เออ ช่างมันเถอะน่า เรื่องมันจบไปแล้ว กูบล็อกทุกทาง ไม่คิดจะไปเจอหน้าเขาอีกเด็ดขาด ถือว่าฟาดเคราะห์ไป”

ครืด... ครืด... ครืด...

ยังไม่ทันที่อุ้มจะได้อ้าปากเถียงต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอโชว์ชื่อคนโทรเข้าชัดเจนจนทำเอาสาวแสบถึงกับสะดุ้งตัวโยน รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงโดยอัตโนมัติ

คุณพ่อ

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่เห็นชื่อพ่อ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ภาพความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับคนแปลกหน้าฉายชัดขึ้นมาตอกย้ำ ความคึกคะนองและฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืนจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความละอายใจที่แอบทำเรื่องเหลวไหลลับหลังคนที่ทะนุถนอมเธอมาทั้งชีวิต เธอมองหน้าเพื่อนสาวที่ส่งสัญญาณเงียบเสียงให้อย่างรู้หน้าที่

อุ้มรีบกระแอมไอเคลียร์ลำคอ สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความสั่นเครือ ก่อนจะปั้นน้ำเสียงให้ดูร่าเริงและเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ...”

“ว่าไงยัยตัวแสบ สอบเสร็จหมดแล้วใช่ไหม แล้วเรียนจบจะกลับบ้านเราเมื่อไรล่ะ พ่อเตรียมจัดห้องนอนไว้รอแล้วนะ” ปลายสายส่งเสียงเข้มทรงอำนาจปนความเด็ดขาด แต่กลับแฝงความรักและความอบอุ่นไว้อย่างเต็มเปี่ยม

ยิ่งได้ยินเสียงห่วงใยของพ่อ ขอบตาของอุ้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ มือบางกำโทรศัพท์แน่นขึ้น

“ยังค่ะพ่อ... หนูอยากหางานทำที่กรุงเทพฯ ดูก่อน อยากลองหาประสบการณ์ชีวิตสักปีสองปีน่ะค่ะ”

“จะไปลำบากทำงานเมืองกรุงทำไม กลับมาสอบบรรจุรับราชการช่วยงานพ่อ หรือจะมาเปิดร้านกาแฟสวยๆ ติดกับร้านข้าวแกงของแม่แกก็ได้ จะได้อยู่ใกล้หูใกล้ตาพ่อ ไม่ดีกว่าเหรอ คนสมัยนี้ไว้ใจยาก พ่อเป็นห่วง”

คำว่า 'คนสมัยนี้ไว้ใจยาก พ่อเป็นห่วง' กรีดลึกลงไปในใจของคนฟังจนแสบร้อน อุ้มกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเกลียดตัวเองที่ทำให้พ่อต้องเป็นห่วง และยิ่งรู้สึกผิดที่เพิ่งปล่อยตัวปล่อยใจไปกับผู้ชายแปลกหน้าเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบและความแค้นบ้าๆ บอๆ

“โธ่คุณพ่อขา... หนูโตแล้วนะ หนูสัญญาว่าจะดูแลตัวเองอย่างดี จะไม่ยอมให้ใครมารังแกหรือเอาเปรียบแน่นอนค่ะ พ่อเชื่อใจหนูนะคะ...”

หญิงสาวเอ่ยคำสัญญาเสียงแผ่ว ทั้งเพื่อปลอบใจพ่อ และเพื่อเตือนสติตัวเองว่าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องผิดพลาดแบบเมื่อคืนขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองเป็นอันขาด