ไม่ได้อารมณ์Nc18+

มือหนาสอดประสานเข้ามากอบกุมเต้างามไว้เต็มสองมือ ฟอนเฟ้นเน้นหนักสลับผ่อนปรนตามแรงอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ลากไล้ริมฝีปากไปกับแผ่นหลังเนียนนุ่ม ขบเม้มเบาๆ จนคนตัวเล็กสะท้านไหว

อุ้มเหลียวหลังกลับมาสบสายตาคมกริบด้วยแววตาฉ่ำปรือ ใบหน้าหวานแดงซ่านเย้ายวนจนคนมองแทบคลั่ง ชายหนุ่มชะลอจังหวะลงเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรวบเอวคอดกิ่วแล้วดึงร่างบางให้พลิกกลับมานั่งซ้อนตักแกร่งในท่าหันหน้าเข้าหากัน โดยที่จุดเชื่อมต่อด้านล่างไม่หลุดออกจากกันแม้แต่น้อย ความลึกซึ้งที่แนบชิดขึ้นทำเอาทั้งสองคนหลุดเสียงครางฮึ่มในลำคอ

หญิงสาวโอบรอบคอแกร่ง หันกลับมาประกบจูบกลีบปากหนาอย่างดูดดื่ม ร้อนแรง แม้จะไม่ประสีประสาเหมือนคราแรก แต่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมเผาผลาญ

มือหนายังคงบีบเค้นเต้างามอย่างมันมือ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปสะกิดเขี่ยยอดปทุมถันสีหวานจนชูชัน ปลุกเร้าความเสียวซ่านจนหญิงสาวแทบดิ้นพล่าน ก้นมนขยับร่อนบดคลึงเข้าหาแกนกายใหญ่โตบนตักอย่างลืมตัว

"อื้อ... พี่แตม หนูไม่ไหวแล้ว"

"ขยับเองเลยคนเก่ง... โชว์ให้พี่ดูหน่อยว่าลีลาเด็ดแค่ไหน"

แตมกระซิบเสียงพร่าต่ำ สองมือเปลี่ยนมาจับยึดสะโพกมนไว้แน่น เปิดโอกาสให้สาวน้อยบนตักได้คุมจังหวะรักตามใจอยาก ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระเส่าที่ประสานกันลั่นห้องเพนต์เฮาส์หรู

สาวน้อยไร้ประสบการณ์จริง แต่เคยได้ยินเพื่อนฝูงในกลุ่มเปิดประเด็นคุยอวดกันมาบ้าง หญิงสาวรวบรวมความกล้าทั้งหมด ยกสองแขนเรียวคล้องลำคอแกร่งเอาไว้แน่น ก่อนจะเริ่มร่อนสะโพกมนและส่ายเอวคอดกิ่วบดคลึงลงบนตัวตนของเขาอย่างพลิ้วไหว จังหวะขึ้นลงที่ไร้เดียงสาแต่แฝงความเร่าร้อนตามสัญชาตญาณ ทำเอาคนตัวโตถึงกับหลุดเสียงครางคำรามลึกในลำคออย่างหมดมาด

‘ให้ตายเถอะ... ขนาดครั้งแรกแท้ๆ ยังทำกูแทบคลั่งขนาดนี้ ถ้าครั้งหน้าเธอไปอยู่บนตัวคนอื่นล่ะ... ไม่มีทาง!’

ความคิดหวงแหนแล่นพล่านขึ้นมาในหัวใจแกร่งอย่างรุนแรง ทั้งที่เพิ่งเจอกันแท้ๆ แต่สัญชาตญาณดิบกลับสั่งการว่าร่างนี้ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

แตมไม่อาจทนดูบทบาทแม่เสือสาวฝึกหัดได้อีกต่อไป มือหนาเลื่อนลงไปล็อกสะโพกมนไว้แน่นหนา ก่อนจะเป็นฝ่ายสวนสะโพกแกร่งกระแทกกระทั้นขึ้นจากด้านล่างอย่างหนักหน่วงดุดัน จังหวะรักรัวเร็วประสานกับเสียงหวานที่ครางกระเส่า ใบหน้าสวยแหงนหงายรับความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาเป็นระลอก

"อ๊ะ... พี่แตม! แรงไป... หนูจะ... อ๊า!"

"พร้อมกันนะอาย..."

แตมกระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหูเล็ก ก่อนจะโถมแรงทั้งหมดเข้าใส่เป็นครั้งสุดท้าย ทั้งคู่กระตุกเกร็งแนบชิด พากันทะยานแตะขอบสวรรค์ท่ามกลางหยาดเหงื่อที่เปียกชุ่ม ร่างเล็กทิ้งตัวซบลงบนอกกว้างอย่างหมดเรี่ยวแรง โดยมีวงแขนแกร่งของเขาโอบกอดรัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหายไปไหนในค่ำคืนนี้

อารียายังคงนอนหายใจหอบเหนื่อยในอ้อมกอดของยศวรรธที่เริ่มซุกไซร้เนินอกขาวผ่อง ปลุกเร้าอารมณ์ของเธอขึ้นมาอีกครั้ง

”พี่... ตกลงมันเล็กหรือใหญ่ ตอบหนูได้หรือยัง“

แตมชะงักเล็กน้อยก่อนสบตาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

”หึ มันเล็กไม่ได้อารมณ์ คราวหลังอย่าไปให้ใครเขาจับอีกล่ะ อายเขา“

‘มันเล็กจริงๆ เหรอวะ’

อุ้มแอบคิดในใจอย่างข้องใจ แต่ดูคนที่บ่นว่าอกเธอเล็กกลับฟอนเฟ้นดูดกลืนอย่างเมามันไม่ยอมปล่อย

บทรักอันถึงพริกถึงขิงดำเนินต่อเนื่องไปจนเกือบฟ้าสาง ทั้งสองโถมกายแลกเปลี่ยนความเร่าร้อนจนกระทั่งหมดแรงและหลับใหลไปในอ้อมกอดของกันและกัน

แสงแดดรำไรยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา หญิงสาวเริ่มปรือตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้าในวงแขนแกร่งที่ยังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่น ใบหน้าหวานเอี้ยวไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของยศวรรธที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขายิ่งดูผ่อนคลาย ต่างจากมาเฟียหนุ่มลุคดุดันเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง

อุ้มแอบมองความสมบูรณ์แบบนั้นด้วยความเสียดายเล็กๆ ในใจ แต่พอนึกถึงคำพูดที่เขาเคยบอกว่าไม่กินซ้ำ ความดื้อรั้นและถือดีก็ผุดขึ้นมา

"ชิ อย่ามาวิ่งตามหนูก็แล้วกัน..."

เธอพึมพำเสียงแผ่ว พลางค่อยๆ ยกท่อนแขนหนักของเขาออกจากเอวอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะพยุงร่างอันแสนบอบช้ำลุกขึ้นจากเตียง ความเจ็บแปลบตรงจุดกึ่งกลางกายทำเอาขาแข้งแทบอ่อนแรงจนต้องกัดฟันก้าวเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างยากลำบาก

หญิงสาวจัดการล้างหน้าล้างตา สำรวจรอยรักสีแดงระเรื่อที่แตมฝากไว้ตามลำคอและแผ่นอก แล้วหยิบลิปสติกแท่งโปรดออกมาบรรจงเขียนข้อความท้าทายลงบนกระจกบานใหญ่ จากนั้นจึงรีบสวมใส่ชุดเดรสตัวเดิมที่ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อย

อุ้มเดินกลับออกมาหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ตรงโซฟา กวาดสายตามองอาณาจักรเพนต์เฮาส์หรูเป็นครั้งสุดท้าย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าสร้อยข้อมือเส้นโปรดได้หลุดร่วงทิ้งไว้บนหมอนหนุนข้างกายเขาเสียแล้ว ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองเดินกะเผลกออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเล

บนกระจกแต่งตัวบานใหญ่ในห้องน้ำ ยังคงปรากฏข้อความจากลิปสติกสีแดงสดที่เธอจงใจเขียนทิ้งไว้

แตมควานหาร่างน้อยที่เคยนอนซุกตัวในอ้อมกอดเขามาทั้งคืน สัมผัสที่ได้รับกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชืดของที่นอน ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณ

"ยัยตัวแสบ... หนีไปแล้วเหรอวะ"

นัยน์ตาคมกริบเหลือบไปเห็นคราบเลือดจางๆ สีแดงระเรื่อที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ร่องรอยความบริสุทธิ์ของสาวปากดีที่เพิ่งเสียให้เขาไปเมื่อคืน ทำเอาแตมถึงกับแค่นยิ้มมุมปากอย่างทั้งขบขันและมันเขี้ยว

"ฮึ ทำเป็นคุยโตว่าประสบการณ์เยอะ ยัยตัวแสบ... อย่าให้เจออีกนะ แม่จะจัดให้ลุกไม่ไหวเลยคอยดู"

ชายหนุ่มสะบัดผ้าห่มออก พาร่างกายกำยำลุกขึ้นยืนเตรียมจะไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำธุระอีกเล็กน้อยแล้วออกเดินทางกลับเชียงใหม่ตามกำหนดการ สายตาคมกลับสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ประกายวาววับตกอยู่ข้างหมอน

แตมหยิบมันขึ้นมาพิเคราะห์ดูใกล้ๆ มันคือสร้อยข้อมือเส้นเล็ก ดีไซน์น่ารักของเธอที่คงหลุดตอนกำลังบรรเลงบทรักอันเร่าร้อน

"ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าหรือไง..."

เสียงหวานเจื้อยแจ้วที่เคยบอกว่าแค่วันไนต์ หนูไม่สานต่อ ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทอย่างท้าทาย ชายหนุ่มกำสร้อยข้อมือเส้นนั้นไว้ในอุ้งมือแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นปนความหงุดหงิดที่โดนเด็กแสบฉีกหน้าชิ่งหนีไปก่อน

"คิดว่าจะหนีพ้นเหรออาย... รอให้พี่เคลียร์ปัญหาของเฮียเพลิงให้จบก่อนเถอะ จะพลิกแผ่นดินตามตัวมาคิดบัญชีทบต้นทบดอกเลยคอยดู!"

ชายหนุ่มวางสร้อยข้อมือเส้นเล็กลง สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวชั่วคราว แล้วสาวเท้าเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ทันทีที่ก้าวมายืนหยุดอยู่หน้าอ่างล้างหน้า สายตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นตัวอักษรสีแดงสดสะท้อนแสงไฟอยู่บนบานกระจกเงา

รอยลิปสติกสีแดงแจ๋ถูกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ปนความกวนประสาทไว้อย่างเด่นหรา

ขอบคุณพี่แตมคนหล่อ เมื่อคืนพี่แซ่บมาก หนูได้ประสบการณ์ไปใช้อีกเยอะเลย แต่สำหรับเราแค่วันไนต์ หนูไม่สานต่อ พี่ก็ไม่กินซ้ำ ถ้าเจอกันอีกไม่ต้องทัก แต่หวังว่าเราคงไม่เจอกันอีก... น้องอาย อารียา

"หึ... ได้ประสบการณ์ไปใช้อีกเยอะงั้นเหรอ"

แตมเค่นหัวเราะในลำคอด้วยความหงุดหงิดระคนมันเขี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดแน่นมองข้อความท้าทายนั้นอย่างคาดโทษ ยัยตัวแสบปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เพิ่งจะโดนเขาเปิดซิงไปหยกๆ แท้ๆ นอกจากจะแอบย่องหนีไปตอนเช้า ยังกล้าฝากความแสบสันต์ไว้ตอกย้ำอีโก้ของเขาถึงในถิ่นอีก

‘คิดว่าจะเอาของกูไปใช้กับคนอื่นได้ง่ายๆ หรือไงวะ ยัยเด็กแสบ’

ชายหนุ่มจ้องรอยลิปสติกบนกระจกตาไม่กะพริบ นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันของนักล่าที่ถูกหยามศักดิ์ศรีเข้าอย่างจัง

"ถ้าคิดว่ากูจะปล่อยให้เรื่องมันจบแค่วันไนต์แล้วไม่ตามล่าตัวเธอล่ะก็... เธอยังรู้จักไอ้แตมน้อยไปแล้ว น้องอาย!"