ตอนที่ 13 อยากให้พวกเขาสนิทกันมากกว่านี้

“แดกเข้าไป สั่งมาแล้วก็แดกให้หมด อย่าลืมว่าร้านจำกัดเวลา”

เห็นบรรยากาศเริ่มมาคุ เซฟเลยคีบเนื้อย่างใส่ถ้วยผมไม่ยั้ง จนผมต้องหันไปแหวลั่น ก็ไอ้อันที่มันตักมาให้นี่ ผมไม่ได้สั่งมานะ!

กลุ่มเราเริ่มกลับมาหัวเราะครึกครื้น พาให้บรรยากาศผ่อนคลายลงมาก ตอนนี้ผมโดนเพื่อนบอยคอตหัวเดียวกระเทียมลีบไปแล้ว เลยได้แต่หันไปหาไต้ฝุ่นผู้ช่วยเพียงหนึ่งเดียวคนนี้

“ช่วยกินหน่อย”

“อืม”

ไต้ฝุ่นตอบสั้น ๆ พลางช่วยกินหมูในถ้วยผมจริง ๆ ผมแสยะยิ้มมุมปากใส่เพื่อนทั้งสาม ท่าทางสื่อว่าพวกมึงทำอะไรกูไม่ได้หรอก!

“...” เพื่อนสามคนที่รู้สึกหมั่นไส้บางคน

กินกันเสร็จก็ถึงเวลาเช็กบิล ไต้ฝุ่นเป็นคนเดินหยิบบิลไปจ่ายเงิน โดยที่มีผมตามหลังไปด้วย เห็นยอดเงินค่าอาหารเกือบครึ่งหมื่นผมก็ได้แต่สูดปากเบา ๆ

“เดี๋ยวฉันช่วยออกในส่วนของเปากับโอบแทนนะ”

ผมออกปากอย่างเกรงใจ ไต้ฝุ่นจะเลี้ยงผมกับเซฟอันนี้ผมไม่ติดอะไร เพราะเขาก็ควรทำจริง ๆ ทว่าโอบกับเปานั้นเป็นแค่ผลพลอยได้

“ไม่ต้อง” ไต้ฝุ่นยื่นบัตรเครดิตไปให้พนักงาน

“ไต้ฝุ่น เดี๋ยวพวกกูโอนให้นะ คนละเท่าไร” ทัพเดินตามหลังออกมา ทำท่าทางกดโทรศัพท์ยิก ๆ คาดว่าคงเตรียมจะโอนค่าอาหารคืน

“ไม่ต้อง” คำตอบเดิมอีกครั้ง พาให้เมษากับทัพเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

พวกเขาคบกันมานานแล้ว แม้จะรู้ว่าบ้านไต้ฝุ่นรวย แต่เพื่อความเท่าเทียมและไม่ให้กลายเป็นการเกาะเพื่อนกิน ทุกครั้งที่กินมื้อใหญ่ก็จะจบลงที่การหารกันเสมอ นี่เลยทำให้พวกเขาคบกันมาได้นานขนาดนี้

“ทำไม?” ทัพทำหน้างุนงง เบนสายตามองพวกผมที่กำลังคุยเล่นกันอยู่ ก่อนจะทำหน้าเข้าใจอะไรบางอย่าง “มึงจะเลี้ยงฉลองที่มีแฟนหรือไง”

“อืม”

“...” พวกผมสี่คนที่ได้รู้ความจริงว่า ไต้ฝุ่นเลี้ยงข้าวทำไมก็อึ้งกิมกี่

แม้ทัพจะเข้าใจเหตุผลที่ไต้ฝุ่นเลี้ยงข้าว แต่กลับเป็นเมษาที่เหมือนจะไม่ยินยอมนัก “กูไม่ได้อยากกินของฟรี เดี๋ยวโอนให้”

“แล้วแต่” ไต้ฝุ่นตอบราบเรียบ ไม่ได้สนใจเพื่อนที่หน้าหมองไปเล็กน้อย ทั้งยังหันไปบอกราคาอาหารให้อีกฝ่ายเสียด้วย

ผมมองพวกเขาเงียบ ๆ ไม่กล้าสอดปาก ผมก็พอรู้มาก่อนแล้วว่าไต้ฝุ่นนิสัยค่อนข้างขรึม ไม่เห็นหัวใครสุด ๆ แต่ไม่คิดว่ากับเพื่อนสนิทเขาก็ทำแบบเดียวกัน

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ทัพก็ขอตัวแล้วลากเมษาที่ฟึดฟัดออกไปทันที พวกผมมองตามแต่ละคน มีคำพูดที่อัดแน่นอยู่เต็มอก

อ่า หรือว่าผมจะทำอะไรที่ไม่ควรไปแล้วหรือเปล่านะ ผมไม่พูดออกมา ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนคนอื่นจะไม่พูด

“ไอ้เมษาอะไรนั่น ทำท่าอย่างกับชอบมึง” เซฟเอ่ยขึ้น

เผชิญหน้ากับสายตาสี่คู่ ไต้ฝุ่นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย “ก็ปกตินั่นแหละ กูชินแล้ว”

ท่าทางของไต้ฝุ่นทำราวกับไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เซฟเลยไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ ตอนนี้บรรยากาศกำลังดี ไม่ควรไปกวนให้ขุ่นอีกรอบ

แม้ไต้ฝุ่นจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่พวกผมสี่คนที่เป็นคนนอกนั้นมองออกอย่างชัดเจน และคิดว่าทัพก็น่าจะมองออกเช่นกัน ถึงได้รีบลากตัวอีกฝ่ายออกไปแบบนี้

ในเมื่อมันเป็นเรื่องของพวกเขาสามคน คนนอกแบบพวกผมก็ได้แต่เงียบปากไป ไม่สมควรที่จะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งให้เกิดความรู้สึกไม่ดีต่อกัน

กินมื้อใหญ่กันเสร็จ ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่า ไหน ๆ ก็มาห้างกันแล้ว พวกเราทั้งห้าคนเลยยกโขยงกันไปโรงหนังต่อ โดยไม่มีใครถามความเห็นผมสักคน

“...”

เมื่อคืนไม่ได้นอน แล้ววันนี้ยังต้องโดนเพื่อนลากไปทั่ว ผมได้แต่ปิดปากเงียบอย่างไม่กล้าคัดค้าน

จะค้านได้ไง ก็ดูเพื่อน ๆ ที่กำลังสนุกสิ ไหนจะไต้ฝุ่นที่กลมกลืนเข้ากับกลุ่มพวกผมเป็นอย่างดีนี่อีก ทั้งที่ตอนแรกผมละกลัวว่าพวกเขาจะเขม่นกัน จนเที่ยวไม่สนุกซะแล้ว

ไม่รู้ทำไม แต่ผมอยากให้เขาสนิทกับเพื่อนอีกสามคนของผมมากกว่านี้เหมือนกัน

หนังที่กำลังจะฉายรอบถัดไปเป็นหนังผี แน่นอนว่าคนกลัวผีแบบผมย่อมไม่อยากดูอยู่แล้ว แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งค้านพวกเซฟมันก็ยิ่งชอบเลย

“ไม่อยากดูเหรอ” ไต้ฝุ่นหันมาถามผม

“ใช่” ผมตอบกลับ พลางส่งสายตาอ้อนวอนใส่คนที่น่าจะอยู่ข้างผมตลอดกาลคนนี้

ไต้ฝุ่นประสานสายตากลับ ทำท่าทางครุ่นคิดจริงจัง ก่อนจะหันไปหาเซฟ “เอาเรื่องนี้แหละ”

“...”

ไอ้เวร ขอถอนคำพูดว่าเขาจะอยู่ข้างผมตลอดกาล ไอ้คนพวกนี้ก็เหมือนกันหมด เห็นผมกลัวก็ชอบมาแกล้งกันอยู่เรื่อย

และแล้วก็ถึงเวลาเข้าโรงหนัง ผมทำหน้าบูด สะบัดหน้าเป็นเชิงงอนพวกมัน เลยโดนฝ่ามือพิฆาตเข้าเต็มกระบาลจนเห็นดาวไปเลย

“ชิ” ผมสบถเบา ๆ ยกมือลูบหัวที่โดนตบ ท่าทางน้อยอกน้อยใจเพื่อน

“เจ็บเหรอ” ไต้ฝุ่นยกมือมาลูบหลังศีรษะผมเบา ๆ

“หึ” ผมส่งเสียงประชด สะบัดใบหน้าหนี

นี่ก็อีกคน แทนที่จะช่วยกัน กลับไปเห็นดีเห็นงามกับสามคนนั้นอีก

“ไม่ต้องไปโอ๋มันหรอก หนังผีเด็กอนุบาลแบบนี้ก็ยังกลัว อ่อนว่ะ” เปาพูดล้อเลียน

ผมชูนิ้วกลางกระแทกหน้ามัน แต่แล้วก็ต้องรีบเก็บลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไต้ฝุ่นก็อยู่ด้วย ท่าทางแบบนี้มันออกจะไร้มารยาทไปสักหน่อย

ทั้งห้าคนมาถึงก็นั่งประจำที่ตัวเอง ที่ของพวกเราอยู่หลังสุด ติดทางเดินตรงกลาง โดยที่แรกผมให้ไต้ฝุ่นนั่ง ตามด้วยผม เซฟ เปา และโอบ ตามลำดับ

แน่นอนสิ คนขี้กลัวแบบผมยังไงก็ต้องมีคนนั่งปิดอยู่แล้วปะ แต่จะให้ไต้ฝุ่นไปนั่งติดเพื่อนคนอื่นที่เพิ่งรู้จักกันวันนี้ ผมก็กลัวเขาจะอึดอัด เพราะงั้นลำดับการนั่งแบบนี้ดูค่อนข้างโอเคกว่า

ผมหันซ้ายหันขวามองสองคน คนหนึ่งเพื่อนสนิทต่างคณะ อีกคนก็แฟน (ปลอม) อย่างหมายมาด พวกมันจ้องจะแกล้งผม เดี๋ยวรอให้ผีโผล่ก่อนเถอะ ผมจะกรี๊ดใส่ให้หูแตกทั้งคู่ไปเลย

ใครจะไปคิดว่าโฆษณามันจะยาวเป็นครึ่งชั่วโมงขนาดนี้ ผมปรือตามองจอตรงหน้า บวกกับแอร์เย็นฉ่ำที่เป่ารดจนสบายไปทั้งตัว ในที่สุดผมก็คอพับลงไปอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสติอันพร่าเลือน ผมรับรู้ว่ามีฝ่ามือหนาคู่หนึ่งประคองศีรษะให้ไปพิงไหล่อีกฝ่าย แม้จะอยากลืมตามอง แต่ตอนนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ

อืม กลิ่นนี้...

**

“ไม่อยากจะเชื่อเลย! ดูหนังผีมึงก็ยังหลับได้ทั้งเรื่อง” โอบพูดขึ้นมาด้วยท่าทางเหลือเชื่อ มองผมตาโต

“แหม พอมีแฟนแล้วมึงอ้อนจังวะ มาอ้อนพ่อมึงนี่มา” เปาพูดพลางอ้าแขนออก ทำท่าบอกให้เข้าไปหา

“อ้อนหน้ามึงสิ” ผมค้อนตาใส่เพื่อน

พวกมันคงไม่รู้ แต่ไต้ฝุ่นรู้ว่าผมไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

พวกเราใช้เวลาไปกับการเดินเที่ยวห้างตั้งแต่เที่ยง จนกระทั่งสี่ห้าโมงเย็นถึงค่อยพากันกลับ

ไต้ฝุ่นไม่ยอมปล่อยให้ผมกลับกับเพื่อน ไม่ว่าจะค้านยังไงก็ไม่เป็นผล เลยต้องตามใจเขาอย่างช่วยไม่ได้ สุดท้ายผมต้องโบกมือลาเพื่อนสนิทไปพร้อมกับสายตาเห็นใจจากพวกมัน

ทั้งที่ก่อความผิดร่วมกัน แต่ตอนนี้พวกมันกลับทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเองแล้ว ให้ตาย แบบนี้เรียกเพื่อนแท้สินะ!

พอเหลือกันสองคนผมถึงได้หันมามองหน้าไต้ฝุ่นอีกครั้ง นี่ก็อีกคน ไหนบอกว่าแค่แฟนหลอก ๆ ไง

เข้าใจแหละว่าอยากทำให้เหมือน แต่นี่ก็เทกแคร์มากเกินไปหน่อยไหม ผมไม่ค่อยชินซะด้วยสิ แล้วก็ไม่อยากชินด้วย

เพราะถ้าชินขึ้นมา แล้ววันหนึ่งผมกับเขา...

“เป็นอะไร”

ไต้ฝุ่นถามขึ้นมาเมื่อเห็นว่าผมมองหน้าเขานิ่ง ผมส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินนำไป “กลับกันเถอะ ง่วง”

“นอนขนาดนั้นยังง่วงอีก?”

“ฉันไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะ!”

“แล้วทำไมไม่นอน เรื่องในเพจเหรอ”

“ก็ใช่แหละ”

ผมตอบกลับ อันที่จริงมันก็มีหลายเรื่อง ทั้งเรื่องไต้ฝุ่น เรื่องเพจ เรื่องเพื่อนสามคน พอคิดวนไปมารู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ได้นอนในโรงหนังไปแค่สองชั่วโมง มันพอที่ไหนกัน