ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 4

ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’

EP.4

คนในใจ

บรรยากาศหน้าตลาดตอนเที่ยงวันไม่คึกคักเหมือนในตอนเช้าอาจเพราะไอแดดแผดแสงจ้าผู้คนจึงเลือกที่จะอยู่บ้านกันเสียมากกว่า ร้านค้าที่ตั้งร้านขายบริเวณอาคารด้านหน้าปากทางถนนตัดเข้าสู่ตลาดสดมองดูเงียบเหงาไม่น้อย ทว่าร้านหนึ่งยังคงมีลูกค้านั่งรับประทานมื้อกลางวันอย่างเนืองแน่นไม่ต่างไปจากทุกที

ยังไม่ทันที่ร่างสูงจะเดินถึงตัวคนที่มาด้วยกัน นรีก็ล่วงหน้าไปนั่งที่โต๊ะซึ่งยังว่างเว้นจากการจับจอง สายตาหลายคู่หันมองเจ้าตัวจนปราณลังเลที่จะเดินเข้าหา แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางเลือก

ขณะที่หญิงสาวเอ่ยปากสั่งอาหารกับลูกจ้างร้านซึ่งกำลังยืนรอรับออร์เดอร์เขาก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม นอกจากสายตาสนอกสนใจในความสวยชวนมองของลูกค้าไม่คุ้นหน้าแล้ว ยังมีสายตาแปลกใจชำเลืองมองเขาด้วยอีกคน

“อะไรพี่วีระ?” ชายหนุ่มโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะ ทำทีชวนคนรู้จักพูดคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “ไอ้เหนือไม่เข้าร้าน?”

วีระ เป็นลูกจ้างของเพื่อนสนิทเขาซึ่งเป็นเจ้าของร้านข้าวมันไก่ชื่อดังประจำอำเภอที่มีทั้งลูกค้าประจำและลูกค้าขาจร รวมถึงลูกค้ารายใหญ่รายย่อยที่สั่งอาหารอื่น ๆ สำหรับจัดเลี้ยงนอกสถานที่ในทุกเทศกาล

         ขณะนี้ลูกจ้างของเพื่อนเอาแต่มองเขาสลับกับนรีด้วยสายตาประหลาดใจ แต่โชคยังดีที่สุดท้ายอีกฝ่ายเพียงพยักพเยิดไปนอกตัวร้านตอนให้คำตอบ

“ลูกพี่มานู่นแล้วครับ”

พูดจบวีระก็เร่งรีบเดินจากไปพร้อมตะโกนบอกออร์เดอร์ให้คนรับหน้าที่สับไก่หลังตู้กระจกบานยาวรับทราบ ประกอบกับคำบอกกล่าว เสียงมอเตอร์ไซค์คุ้นหูก็ทำให้ปราณต้องเอี้ยวตัวหันมองไปทางด้านหลัง นรีเองก็มองตามเช่นเดียวกัน

หญิงสาวคิดว่าตนน่าจะรู้จักกับ เหนือ ที่มีการเอ่ยถึง หากเป็นเหนือคนเดียวกับที่เป็นเพื่อนสนิทของปราณ เธอต้องรู้จักอย่างแน่นอนเพราะคนทั้งคู่เรียนด้วยกัน ทั้งยังตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา

ห่างออกไปทางฟุตพาทหน้าร้าน ร่างโปร่งสูงกำลังดับมอเตอร์ไซค์เอาขาตั้งลงด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมง ผิวกายขาวสะอาดตาประกอบกับเรือนผมสีอ่อนเป็นประกายยามแสงอาทิตย์ตกกระทบ ยิ่งขับให้คนที่ว่าโดดเด่นชวนมอง แม้เวลาจะล่วงผ่านไปนานนับสิบปีตั้งแต่เรียนจบ แต่แค่ได้เห็นนรีก็จำได้ทันทีว่าเป็นเหนือคนเดียวกัน

ด้านเจ้าของร้านข้าวมันไก่เองก็สังเกตเห็นกระบะสภาพสมบุกสมบันคุ้นตาตั้งแต่ร้อยเมตรก่อนมาถึงหน้าร้าน เหนือแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้เพื่อนสนิทมาเยือนถึงที่

แม้จะสนิทชิดเชื้อกันดี แต่เพื่อนมักแวะเวียนไปหาที่บ้านมากกว่าเพราะน้องสาวเจ้าตัวอยู่ที่นั่น ทั้งคู่เป็นทองแผ่นเดียวกันตั้งแต่เขากับปายซึ่งเป็นน้องสาวคนเดียวของปราณแต่งงานกันไปเมื่อหลายปีก่อน

นานทีปีหนเพื่อนสนิทควบด้วยตำแหน่งพี่เขยจะโผล่มาเจอกันที่ร้านเขาสักที อีกทั้งวันนี้คนที่ว่ายังนั่งร่วมโต๊ะกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มองในแวบแรกก็ถึงกับต้องเลื่อนหัวคิ้วชนกัน

ไอ้ปราณไม่น่าจะชอบผู้หญิงแต่งตัวหรูหราหมาเห่าแบบนั้น

ทว่าเมื่อมองข้ามบ่าสหายซี้ และได้สบตากับหญิงสาวเต็มตาเหนือก็จำนรีได้ทันที  เห็นแล้วถึงกับเดินสะดุดฟุตพาทเกือบได้ล้มคว่ำคะมำหงาย

จะไม่ให้เขาตกใจได้อย่างไร…

คนซึ่งไม่ได้สนิทสนมกับทั้งเขาและเพื่อนอย่างนรี เหตุใดจึงมาโผล่อยู่ที่นี่ มานั่งกินข้าวร้านเขาในตอนนี้ ซ้ำยังมากับไอ้ปราณที่เกลียดขี้หน้ากันยิ่งกว่าอะไร หันมองหน้าเพื่อนอีกที เหนือก็รู้ว่าคงไม่ใช่สถานการณ์ปกติอย่างแน่นอน…

สีหน้าเซ็งจัดของปราณแทบจะบ่งบอกความรู้สึกทุกอย่าง  ปกติเจ้าตัวก็มีอารมณ์หงุดหงิดบ้างตามประสาคนไม่มีเมีย ฟีลใกล้เคียงคนวัยทอง แต่วันนี้น่าจะหงุดหงิดกว่าทุกวัน…

“นรีมาทำอะไรที่นี่?”

เจ้าของร้านเดินถึงตัวคนทั้งคู่ก็เอ่ยปากทักทายลูกค้าคนใหม่ทันที ทว่าหางตากลับเหล่มองอีกคนที่ถึงกับหันหน้าหนี เปิดน้ำเปล่ากระดกดื่มรวดเดียวเกือบหมดขวด

นรีเห็นคนซึ่งนั่งอยู่ด้วยกันเสียอาการจนออกนอกหน้า ก็จำต้องเป็นฝ่ายรีบเฉลยข้อข้องใจให้คนรอคำตอบฟัง

“เรามาทำธุระ”

“ทำธุระที่นี่?”

         “อืม”

         นรีพยายามจะยิ้มให้เพื่อผูกมิตรกับเพื่อนเก่า แม้จะยังมีแววประหลาดใจในสายตาเขา แต่โชคดีที่เหนือเป็นคนยิ้มเก่งเป็นทุนเดิมและไม่ได้เป็นประสาทเหมือนคนบางคน แค่เขายิ้มตอบ เธอก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ อย่างน้อยน่าจะได้เพื่อนไว้คุยแก้เบื่อตอนอยู่ที่นี่

         แต่เมื่อมองเห็นสายตาของปราณที่ราวกับจะส่งสารบางผ่านทางโทรจิต นรีก็เพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดเห็นเช่นไร และเธอก็ต้องตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกในวินาทีเดียวกัน เมื่อระลึกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้ค่อนข้างที่จะอธิบายยากมาก

         หากใช้ชีวิตที่นี่จนครบกำหนดคลอดจริง เหนือจะต้องรู้อย่างแน่นอนว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ และอาจรู้ไปถึงเด็กในท้องเป็นลูกของปราณ

         “ลูกพี่!”

         เสียงลูกจ้างร้านดังขึ้น ส่งผลให้ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะหันไปให้ความสนใจ เจ้าของร้านพยักหน้าตอบกลับเสียงเรียก ก่อนเอ่ยถามนรีด้วยความเร่งรีบ

         “อยู่หลายวันรึเปล่า?”

         “ก็คงหลายวัน…” ทว่าคราวนี้นรีอึกอักตอบได้ไม่เต็มเสียง

         “งั้นไว้ค่อยคุยกัน”

เหนือยิ้มกว้างให้เพื่อนเก่า พร้อมกันก็วางมือบีบบ่ากว้างของปราณคล้ายจะให้กำลังใจ ก่อนจะละจากไปเพราะเสียงเรียกหายังคงดัง บ่งบอกว่าตัวเขามีเรื่องให้ต้องรีบไปจัดการ

         บรรยากาศรอบตัวยังคงมีเสียงพูดคุยจอแจ ทว่าที่โต๊ะของสองคนกลับเงียบเชียบลงโดยพลัน มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ประสานกันด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน

         ปราณที่ก็รู้สึกจะเป็นบ้าอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกที่ว่ายิ่งทวีคูณไปกันใหญ่ เขารู้ดีว่าคงไม่สามารถเก็บเรื่องนรีกับลูกเป็นความลับได้ อย่างน้อยก็กับคนซึ่งเป็นเพื่อนสนิท แค่เห็นสายตาเคลือบแคลงใจของไอ้เหนือ ก็รู้ว่าไม่ช้าก็เร็วมันจะต้องมาเค้นเอาความจริงอย่างแน่นอน

         ครึ่งชั่วโมงต่อมา

         “นู่นซูเปอร์มาร์เก็ต” ปราณชี้บอกไปยังทิศทางหนึ่ง ตาคมชำเลืองมองคนที่ยืนอยู่ข้างกันซึ่งกำลังยกมือขึ้นป้องแสงแดดก่อนเอ่ยเสริมเสียงเรียบ “หรูสุดแล้วในละแวกนี้”

         ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ว่าเป็นอาคารชั้นเดียวขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไปนัก สภาพอาคารสีสันหลุดล่อนเป็นด่างดวงบ่งบอกถึงอายุอานามซึ่งคงผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วหลายสิบปี

เห็นสีหน้าแปลกประหลาดของนรีแล้ว ปราณก็แอบนึกขำอยู่ในใจ คนซึ่งคงเดินแต่ห้างหรูตามไลฟ์สไตล์การดำเนินชีวิตที่เคยได้เห็น คงไม่คุ้นชินกับอะไรประเภทนี้กระมัง คนพื้นที่อย่างเขายังคงพยายามตีหน้าขึงขังตอนพยักพเยิดไปอีกทาง

         “ส่วนนู่นตลาดสด มีทุกอย่างที่ชาวบ้านเขากินกัน หมูเห็ดเป็ดไก่มีหมด แต่ไอ้ประเภทเนื้อชั้นดีหรือวัตถุดิบนำเข้าเกรดพรีเมียม ต้องขอแสดงความเสียใจด้วยเพราะที่นี่คงไม่มี”

         ประโยคท้ายที่ราวกับจะเหน็บแนมทำเอาคนฟังเงยหน้าหันมอง นัยน์ตาสีอ่อนของหญิงสาวหรี่ลงเล็กน้อย นรีรู้ทันว่าปราณกำลังกวนประสาท แต่แค่เห็นว่าเธอกำลังมองเจ้าตัวก็ทำทีชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปทางอื่น

         “นั่นร้านวัสดุช่างเผื่อสนใจ”

         เขาเห็นเธอแมนนักหรือยังไง?

         “มีร้านทำผมไหม?” เพียงแค่นรีตั้งคำถาม ปราณก็ถึงกับเดาะลิ้นเบนตามองไปทางอื่น

         “อยู่ฟากนู้น ใกล้ ๆ สถานีรถไฟ” เขาชี้บอกทาง ก่อนจะค้านเสียงในประโยคถัดมา “ท้องแบบนี้ไม่เห็นต้องทำผงทำผม แดดก็ร้อน ๆ จะออกมานู่นนี่เพื่อ…”

         “ช่างฝีมือดีไหม?” นรีตัดบท

         “ไม่รู้ พอดีวัน ๆ เก็บแต่ทุเรียน” ปราณเองก็สามารถต่อความได้อย่างรวดเร็วชนิดไม่มีติดขัด

สองหนุ่มสาวมองตากันหลายวินาที ก่อนที่นรีจะเป็นฝ่ายถอนหายใจกับคำตอบที่ราวกับจะยียวนอยู่ในที นอกจากมีนัดกับหมอสูติฯ แล้ว ในอนาคตอันใกล้เธออาจมีแนวโน้มต้องเข้าพบจิตแพทย์ด้วยเสียแล้วกระมัง

ขณะเดียวกันปราณก็ยังคงชี้ต่อไปอีกทางซึ่งเป็นอาคารถัดจากหน้าร้านข้าวมันไก่ที่สองคนกำลังยืนคุยกัน

         “นั่นร้านเกษตรภัณฑ์”

         ไม่จำเป็นต้องบอกนรีก็รู้ เพราะบนอาคารที่ว่ามีป้ายตัวเบ้อเร่อกำกับอยู่ที่ด้านบน

         “ร้านไอ้เหนือ”

         “ร้านของเหนือเหรอ?”

ทว่าเมื่อได้ฟังการขยายความนรีก็ถึงกับต้องมองกลับไปยังทิศทางเดิม และได้เห็นคนซึ่งทั้งคู่กำลังพูดถึงเดินออกมาจากด้านในพอดี แต่ปราณไม่ได้สนใจจะให้ข้อมูลเพิ่มเติม เขาผละเดินไปแล้วโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยปากเรียก

ปากอิ่มเม้มเข้าหากัน ขมวดคิ้วมองตามหลังคนซึ่งเดินด้วยท่าทางผึ่งผายห่างออกไป ทั้งยังส่งเสียงตะโกนทักทายคนรู้จักอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มระบายกว้างที่เคยได้เห็นเมื่อนานมาแล้วยังเหมือนเดิม ปราณยังคงอัธยาศัยดีกับคนอื่นเสมอ

คงมีแค่เธอ… ที่อีกฝ่ายมักจะเตรียมตั้งป้อมโจมตีตลอดเวลา

ระหว่างก้าวเท้าเดินตามยังไม่ทันจะถึงตัว ก็พบว่าร่างสูงกำลังหยุดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง นรีที่ไม่ทันคิดอะไรเดินมาหยุดลงที่ข้างกัน ก่อนจะได้เห็นว่าขณะนี้เขามีสีหน้ากระอักกระอ่วนเพียงใด

“ใครเหรอปราณ?” คนซึ่งชายหนุ่มหยุดคุยด้วยเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน สายตาเจือแววประหลาดใจหันมองที่นรี

ระหว่างที่หญิงสาวทั้งสองยิ้มให้กันเพื่อแสดงความเป็นมิตร ผู้ชายหนึ่งเดียวในที่นี้กลับรู้สึกใกล้จะบ้าเต็มที

         ปราณรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว ดุจดาว จะต้องได้ยินข่าวเรื่องของนรีซึ่งหลายเดือนต่อจากนี้จะต้องมาอยู่อาศัยบ้านเดียวกับเขา แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอหน้ากันเร็วขนาดนี้ ชายหนุ่มนอนก่ายหน้าผากคิดไม่ตกมาตลอดคืน

จะบอกคนที่ตัวเขาเองมีใจให้อย่างไรว่าตอนนี้…

เขากำลังจะเป็นพ่อคน

         นรีมองเห็นความห่วงหาอาทรเจือในแววตาของคนซึ่งกำลังทอดสายตามองบุคคลที่สาม ประกอบกับความประหม่าของเจ้าตัวที่เธอถึงขั้นสัมผัสได้ จึงตัดสินใจเป็นฝ่ายให้คำตอบแทน

         “นรีนะคะ เป็นเพื่อนของปราณค่ะ” ริมฝีปากอิ่มระบายยิ้มหวาน ทั้งยังรีบเบียดกายเข้าแทรกระหว่างคนทั้งคู่

ปราณที่ยังคงใบ้กินได้แต่หลุบตามองคนที่เกิดจะอัธยาศัยดีขึ้นมากะทันหัน เขาค่อนข้างประหลาดใจที่ได้เห็นนรีผูกมิตรกับคนอื่นง่ายดายเช่นนี้ ต่างจากที่เคยได้เห็นเมื่อนานมาแล้วชนิดแทบไม่ใช่คนเดียวกัน

         “พอดีต้องมาทำธุระที่นี่น่ะค่ะ อาจจะได้เจอหน้ากันบ่อย ๆ ฝากตัวด้วยนะคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของนรียังคงฟังดูเป็นมิตรจนน่าตกใจ แม้ปราณจะแอบขมวดคิ้วในใจ แต่ทำได้เพียงพยักหน้าตามน้ำไปตามเรื่องตามราว

         “นรีเป็นเพื่อนเรา มาจากกรุงเทพฯ”

         “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณนรี ดุจดาวค่ะ” เมื่อได้ฟังคำยืนยัน ดุจดาวก็เผยยิ้มกว้างให้คนแปลกหน้าอีกครั้ง ทว่ายังคงเงยขึ้นมองเขาด้วยสายตาประหลาด… แน่นอนว่าประหลาดไปกว่าทุกที…

ปราณรู้ว่าดุจดาวยังคงข้องใจ แต่สถานการณ์เช่นนี้เขาไม่อาจอธิบายอย่างเป็นจริงเป็นจังได้ สุดท้ายจึงหลบสายตาหันหานรี แสร้งเอ่ยเรื่องเท็จประหนึ่งทั้งคู่ไม่ได้อาศัยอยู่บ้านเดียวกัน

“เดี๋ยวเราไปส่ง”

“ไปสิ” ถึงตัวคนที่ว่าก็รีบพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น ช่วยพ่อของลูกในท้องเล่นละครตบตาอย่างเป็นจริงเป็นจัง

นรีไม่ใช่คนโง่ เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าดุจดาวคงเป็นคนที่ปราณหมายตาต้องใจ แต่ค่อนข้างชัดว่าสองคนน่าจะไม่ใช่แฟน ถ้าหากเป็นแฟนจริง ปราณคงไม่อาจหาญถึงขั้นจะไปส่งหญิงอื่นต่อหน้าต่อตาคนรัก

“จะไปเลยเหรอ?”

ขณะเดียวกันดุจดาวถึงกับเลิกคิ้วมองคนซึ่งให้ความสนใจในตัวเธอมานมนาน แต่เพราะเธอเองเป็นฝ่ายลังเลใจด้วยยังไม่สามารถตัดขาดกับผู้ชายอีกคนได้ระหว่างทั้งคู่จึงไม่มีสถานะ ทว่าเมื่อได้เจอปราณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ก็ไม่คิดว่าจะพลั้งเผลอแสดงอาการบางอย่างโดยไม่รู้ตัว

“ปราณจะไปส่งคุณนรีเหรอ?”

“ไว้ค่อยคุยนะดาว เราต้องเข้าสวนต่อ”

ปราณตอบกลับด้วยการพยักหน้าส่ง ๆ แม้จะมองท่าทีคนคุ้นเคยออก แต่เขาต้องการเวลาคิดหาคำพูดดี ๆ ให้ได้เสียก่อนจึงตัดสินใจยุติการสนทนาเพียงเท่านี้

         ร่างสูงผละจากวงสนทนาเป็นคนแรก เหลือเพียงผู้หญิงสองคนที่หันมองหน้ากันเอง นรีพยายามปั้นยิ้มเพื่อแสดงความเป็นมิตรอีกครั้งก่อนจำต้องรีบเดินตามปราณไปอีกคน

ทิ้งให้คนด้านหลังทอดสายตามองตาม ทั้งความฉงนสงสัยเริ่มเกาะกุมเข้าสู่จิตใจ ดุจดาวไม่เชื่อในคำบอกกล่าวที่เพิ่งได้ยิน อาจประกอบกับท่าทางลนลานของปราณก็ด้วยที่ทำให้ตีความได้เช่นนั้น แม้เธอจะมีคำถาม แต่ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ที่ข้างใน

         ทางด้านนรีเมื่อขึ้นมานั่งอยู่ข้างกันบนรถคันเดิม ก็ได้เห็นเข้ากับสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่าเมื่อชั่วโมงก่อนของคนข้างกาย ปราณกำลังมองผ่านกระจกไปยังทิศทางที่ทั้งคู่เพิ่งเดินจากมา

จากสายตาที่ได้เห็นค่อนข้างชัดว่านรีไม่ได้คิดไปเอง ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะสร้างปัญหาให้เขาเข้าแล้วจริง ๆ