ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 5

ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’

EP.5

ไม่ใช่เมีย

วันต่อมา

เมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ ปราณส่งนรีที่บ้านเรียบร้อยก็กลับออกไปในทันที กว่ากระบะคันเดิมจะจอดสนิทลงที่หน้าตัวบ้านก็ปาไปเกือบสี่ทุ่ม แน่นอนว่าทั้งสองไม่ได้เจอกัน

วันนี้เจ้าของบ้านเข้าสวนตั้งแต่หัวรุ่ง หญิงสาวตื่นมาไม่เจอใครจึงอดคิดไม่ได้ว่า หากเขาไม่ได้ไปทำงานเช้าเป็นปกติ ก็คงไม่พ้นเลี่ยงที่จะเจอหน้ากัน

ตัวบ้านเงียบเชียบได้ยินเพียงเสียงแว่วมาจากที่ไกล ๆ         ไอแดดยามสายสาดจ้าผ่านทางช่องแสงที่มีอยู่หลายจุดทั่วทั้งบ้าน มองผ่านหน้าต่างบานกระจกเห็นเพียงผืนนาขจีเขียวสดมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ใบหญ้าไหวลู่พลิ้วเอนตามกระแสลม

นรีหยุดยืนนิ่งทอดสายตามองทัศนียภาพด้านนอกนานกว่านาทีโดยไม่รู้ตัว ทุกสิ่งให้ความรู้สึกถึงความเป็นชนบทของจริง ยิ่งย้ำเตือนในเรื่องที่ว่าเธอจะต้องใช้ชีวิตที่นี่ต่อไปอีกหลายเดือน

นรีเกิดและโตที่กรุงเทพฯ อีกทั้งเป็นคนประเภทชื่นชอบการใช้ชีวิตท่ามกลางแสงสีเสียง โปรดปรานความหรูหราสะดวกสบาย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเดินทางออกต่างจังหวัดครั้งสุดท้ายตั้งแต่เมื่อไร รู้แค่ว่านานมากพอจะทำให้ความทรงจำครั้งที่ว่าเลือนหายไปกับกาลเวลา

         วันนี้หญิงสาวคิดว่าจะลองไปตลาดด้วยตัวเองเพราะที่บ้านไม่มีอะไรให้กิน ผิดจากเมื่อวานที่ซื้อมื้อเย็นมาเตรียมไว้จึงไม่ต้องวิ่งหา กระนั้นสถานที่ที่ว่าก็อยู่ไม่ไกลจากตัวบ้านเท่าไรนัก ขับรถครู่เดียวก็คงถึง

         นรีไม่ได้เอารถส่วนตัวมาจากกรุงเทพฯ ด้วยทางบ้านจะต้องเข้าใจว่าเธอไม่อยู่ที่ประเทศไทย รถหรูคันโปรดจึงจอดจำศีลอยู่ในโรงจอดเพื่อเป็นเครื่องยืนยันกับพ่อแม่ว่าจะไม่มีใครได้ใช้งานไปอีกนาน

         พ่อกับแม่ไม่ใช่คนประเภทเข้าใจหรือยอมรับข้อผิดพลาดอะไรได้ง่าย ๆ นรีไม่แน่ใจหากบอกความจริงกับพวกท่านเหตุการณ์จะออกมาในรูปแบบใด เธอกลัวเหลือเกินว่าจะไม่เป็นอย่างที่ใจคิด การหนีปัญหาอาจไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ก็ดีเท่าที่คิดได้ในปัจจุบันแล้ว

         อย่างน้อยระหว่างที่กำลังอุ้มท้องก็สบายใจได้ว่าตัดปัญหาข้อสำคัญไปได้หนึ่งอย่าง การมาอยู่กับปราณไม่ใช่เรื่องน่าพึงพอใจ แต่อีกฝ่ายไม่ใช่คนประหลาดหรือผู้ชายประเภทพิลึกกึกกือ ปราณก็คนปกติ แค่เขาและเธอไม่ชอบหน้ากันมันก็เท่านั้น

และถึงจะเป็นเช่นนั้น นรีก็ไม่ได้คาดหวังจะได้รับการปฏิบัติเลิศเลออะไรจากเขาตั้งแต่แรก ฉะนั้นเธออยู่คนเดียวได้สบาย

         ทว่าเสียงร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีเป็นอันต้องงันชะงักลงเมื่อเดินออกมาที่ด้านนอกตัวบ้าน และได้พบว่ารถคันที่จอดอยู่ในโรงจอดเป็นกระบะรุ่นเก่าสีแดงมองดูบุโรทั่งเกินกว่าจะขับได้ สภาพตัวถังเกรอะกรังไปด้วยคราบสนิมเกาะ เป็นรถเก่าที่ราวกับหลุดออกมาจากโฆษณายุคแปดศูนย์ คะเนด้วยสายตาเดาได้ในทันทีว่าไม่น่าจะอยู่ในสภาพใช้งานได้ ถึงต่อให้ใช้ได้เธอก็ขับรถเกียร์กระปุกไม่เป็นอยู่ดี

         ร่างแบบบางยืนนิ่งค้างอยู่ครู่ หันมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกตื่นกังวล ตัวบ้านตั้งอยู่เข้ามาในซอยลึก รอบบริเวณคงเป็นที่นาของใครสักคน แต่ไม่รู้ว่าเจ้าของนั้นอยู่ที่ไหน

สมองตั้งข้อสันนิษฐานขึ้นในทันทีว่าห่างออกไปในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรอาจไม่มีบ้านคน เพราะเสียงรถราแว่วมาจากที่ไกล ๆ เท่านั้น ถนนเส้นเล็กที่ตัดผ่านหน้าบ้านไม่มีแม้เค้าของเครื่องยนต์รถสักคันดังใกล้เข้ามา

ใจฉุกคิดขึ้นได้ในตอนนี้เองว่าเธอยังไม่มีคอนแท็กต์ติดต่อกับเจ้าของบ้านแม้แต่ช่องทางเดียว ครั้นจะถามเพื่อนเรื่องส่วนตัวของเขาอีกครั้งก็อาจประหลาดเกินไป แค่เธอขอที่อยู่เขามาก็น่าแปลกมากพออยู่แล้ว และหากจะถามหาเหนือ ก็ไม่แน่ใจนักว่าปราณจะพอใจ…

ใจหนึ่งนรีคิดว่าจะสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชันจัดส่งแบบดีลิเวอรี แต่อีกใจก็อยากออกไปเปิดหูเปิดตาดูรอบตลาดว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง เพราะอย่างไรเธอก็ว่างตลอดทั้งวัน อีกทั้งเมื่อวานนั่งรถเข้าบ้านก็ใช้เวลาไม่นาน นรีคิดว่าไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่จะลองเดินไปปากซอย สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจคว้ารองเท้ามาสวม ทั้งไม่ลืมที่จะหยิบร่มติดมือไปด้วยหนึ่งคัน

หน้าตลาด

ช่วงสายของวันหน้าตลาดยังคงคึกคักด้วยบรรดาพ่อค้าแม่ขาย ร้านค้ายังคงเปิดให้บริการเต็มรอบบริเวณ ร้านข้าวมันไก่ซึ่งเป็นกิจการส่งต่อรุ่นต่อรุ่นของเหนือก็ยังคงเนืองแน่นด้วยลูกค้าหน้าเก่าเจ้าประจำเช่นเคยไม่ต่างไปจากทุกวัน

ทว่ามีอยู่คน… ที่ก็เป็นลูกค้าประจำเหมือนกัน แต่คนที่ว่าไม่ได้มาเยือนถึงร้านบ่อยนัก ปกติแล้วปราณจะสั่งอาหารให้คนเอาเข้าไปให้ที่สวน แต่วันนี้มาแปลก เหนือรู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นเพื่อนกำลังนั่งกระดิกขาตักข้าวเข้าปากอย่างเร่งร้อนอยู่ตรงหน้า

ปราณรู้ตัวว่ากำลังโดนจ้องด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้ก็แสร้งเอ่ยปากถามถึงน้องสาวแท้ ๆ ซึ่งเข้ากรุงเทพฯ ไปทำธุระตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน

“น้องกูกลับเมื่อไหร่?”

“น่าจะอาทิตย์หน้า”

“ทำไมไปนานนัก?”

“ทำไมนรีถึงมาอยู่นี่?”

เห็นทีการเบี่ยงประเด็นจะไม่ได้ผลดีเท่าที่ควร ไอ้เหนือกับตัวเขาสนิทสนมกันมานานรู้ไส้รู้พุงกันทุกเรื่อง แค่มองปราดเดียวคงเดาได้ว่ามีเหตุการณ์ผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น

“มาทำธุระ”

“ธุระอะไร? แล้วทำไมถึงไปอยู่กับมึง?”

“เดี๋ยวค่อยเล่า”

“เกิดอะไรขึ้น?”

ช้อนถูกแย่งไปจากมือ ทั้งจานข้าวที่พร่องไปได้แค่ส่วนหนึ่งก็ด้วย บ่งชัดว่าเพื่อนคงไม่เลิกตั้งศาลสอบสวนง่าย ๆ ปราณเงียบอยู่แค่ครู่เดียว ก็ตัดสินใจบอกความจริง

“นรีท้อง”

“ท้องกับใคร?” ความตระหนกฉายในแววตาคู่สนทนา ปราณคิดว่าไอ้เหนือต้องเดาได้แน่ มันแค่ถามเพื่อความชัวร์ก็เท่านั้น ถึงตัวเขาเองก็คร้านจะปิดบัง

“ท้องกับกู”

เมื่อได้รับคำยืนยันที่แน่นอน เพื่อนสนิทควบด้วยตำแหน่งน้องเขยหันขวับมองรอบตัวทันที ก่อนจะลากเก้าอี้ขยับเข้าประชิด กระซิบเสียงถามต่ออย่างร้อนรน

“มึงไปได้กันเมื่อไหร่? ทำไมกูไม่รู้?”

“มึงถามเหมือนพ่อกู”

“พาไปเจอลุงหมานมาแล้ว?”

“อืม”

“จะแต่งงาน?”

“ตอนแรกคิดว่างั้น แต่เจ้าตัวเขาไม่อยากแต่ง”

“เดี๋ยว ๆ มึงอยากแต่งงานกับนรี?”

นาทีนี้ไม่ใช่แค่เหนือที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด ฟังข้อสันนิษฐานของเพื่อนแล้ว ปราณก็ขมวดคิ้วมองกลับด้วยความรู้สึกเดียวกัน

“กูเนี่ยนะ อยากแต่งกับนรี?”

“ก็มึงพูด”

         “เขาท้อง แถมยังมาหากูถึงนี่ คิดเป็นอะไรไปได้อีก?” ว่าที่คุณพ่อป้ายแดงยกมือขึ้นเสยผม สีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้งที่เคยได้เห็น

         “แล้วทำไมนรีไม่แต่ง? เดี๋ยวก่อน สรุปมึงไปได้กับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?” ขณะที่เหนือยังคงสับสนงุนงงในเรื่องราวที่ได้ฟัง ปราณก็ถึงคราวอ้ำอึ้งทำทีเสมองไปทางอื่น

“สรุปว่าได้กันตั้งแต่เมื่อไหร่?” คำถามเดิมยังคงถูกถามย้ำเมื่อไม่ได้รับการขยายความ

ปราณที่ไม่อยากเล่าถึงเหตุการณ์ราหูอมจันทร์ในคืนนั้นพลันหยัดกายขึ้นยืน วางเงินจ่ายค่าข้าวให้เพื่อนเสร็จปุ๊บก็คว้าถุงข้าวที่สั่งไว้เตรียมชิ่งการสนทนาทันที

“นรีคงอยู่ยาวจนคลอด ถ้าปายกลับมาแล้วบอกกูด้วย”

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป”

“กูจะเข้าสวน” แน่อยู่แล้วว่าเขาโกหก

แต่เดินหนีได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคว้าไหล่ไว้ได้ทัน สายตาเพื่อนยังคงหรี่มองด้วยความคับอกข้องใจ

“มึงกับเขาไปได้กันยังไง?”

“ข้าวก็ไม่ได้แดก ตังค์ก็ต้องจ่าย ยังต้องมาโดนมึงสอบสวนอีก?”

“ยังไง?”

“…”

ไม่ทันที่ปราณจะได้ให้คำตอบ ทั้งคู่ก็ชะงักกันไปเมื่อสังเกตเห็นใครบางคนกำลังยืนสั่งหมูปิ้งรถเข็นห่างออกไปไม่ไกลเท่าไรนัก คนตรงนั้นเป็นคนเดียวกันกับที่กำลังตกเป็นประเด็นในหัวข้อสนทนา

เจ้าของร้านข้าวมันไก่หัวเราะเสียงแปร่ง รีบขยับเข้ากอดคอคนข้าง ๆ ทันที เหนือคิดไม่ออกว่าปราณกับนรีจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้อย่างไร ภาพการปะทะคารมเมื่อครั้งอดีตระหว่างคนทั้งคู่ฉายวนในห้วงคิดตอนเอ่ยแซวด้วยสีหน้าเป็นกังวลระคนขบขัน

“นั่นเมียมึง”

“ไม่ใช่เมียกู”

ปราณตอบกลับทั้งสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะสาวเท้าดุ่มเดินไปหาคนที่ว่า โดยมีเหนือตามมาด้วยอีกคน

วันนี้ร่างเพรียวบางสวมใส่เพียงสายเดี่ยวผ้าฝ้ายแต่งชายระบายสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีเข้ม ไม่ได้หยิบจับชุดหรูหราอลังการมาใส่เหมือนอย่างเมื่อวานด้วยเกรงว่าจะเป็นจุดสนใจ

นรีคิดมาตลอดทั้งคืนว่า การอยู่แบบเงียบเชียบไม่กระโตกกระตาก ทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นคงดีกว่าต้องตกเป็นที่พูดถึง แม้ในสังคมที่เธอไม่ได้คิดจะใช้ชีวิตอยู่ระยะยาวก็ตามที

         หญิงสาวยกแขนขึ้นปาดความชื้นของเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมเต็มกรอบหน้า ร่มคันใหญ่ไม่ได้ช่วยให้ความรุ่มร้อนจากอุณหภูมิอากาศทุเลาลงแม้แต่น้อย อาจประกอบกับการต้องย่ำเท้าเดินกว่ากิโลฯ ก่อนได้เจอกับวินมอเตอร์ไซค์ที่ขับผ่านพอดีก็ด้วย ส่งผลให้ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกวิงเวียน

         ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมานรีเกิดอาการเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง เกิดแม้ในเวลาที่แทบไม่ได้ขยับตัวทำอะไร แต่วันนี้เล่นเดินเท้ากลางแดดจ้าจะรู้สึกหน้ามืดคงไม่แปลก

ทว่าในจังหวะที่ใครสักคนเดินเข้าหาจวนจะถึงตัว ร่างแบบบางก็เซวูบไปด้านข้างแทบล้มลงกอง หากไม่ได้ใครคนที่ว่ารับตัวไว้ได้ทัน

         “นรี?”

         เป็นปราณที่ขยับเข้ากอดประคองหญิงสาวเอาไว้ นัยน์ตาคมหลุบลงมองดวงหน้าผ่องขาวทว่าไร้สีเลือด แพขนตาเรียงตัวสวยกะพริบเพียงสองสามทีก็ราวกับเจ้าตัวจะสติวูบดับลง

         คิ้วหนาเลื่อนเข้าหากันกับสภาพเป็นลมหมดสติของคนในอ้อมแขน ปราณหันหาเพื่อนซึ่งกำลังก้มเก็บร่มคันโตก่อนร้องบอกอย่างร้อนรน

         “มึงเอากุญแจไปเปิดรถกูให้ที”

         “เออ”

         ขณะที่เหนือรับเอากุญแจเร่งฝีเท้านำหน้าไปยังรถคันที่ว่า ปราณก็รีบช้อนร่างบอบบางขึ้นสู่อ้อมแขนเดินตามอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันได้สังเกตว่า คนหลายคนรอบตัวกำลังหันมองอย่างให้ความสนใจ

จัดการพาคนเป็นลมขึ้นรถเรียบร้อย เจ้าของรถก็บอกลาเพื่อนเพียงสองสามคำ ปราณคิดว่าพานรีกลับบ้านคงดีกว่าปล่อยให้เกิดเหตุการณ์ไทยมุง

เหนือเองก็รีบโยนร่มคันโตที่ติดตัวหญิงสาวมาด้วยขึ้นท้ายรถ สายตามองตามกระบะที่ขับเคลื่อนห่างออกไปด้วยประกายตาประหลาด จู่ ๆ เขาก็เกิดจินตนาการไปว่าในอนาคตอันใกล้ นรีอาจได้เป็นเมียไอ้ปราณจริง ๆ ไม่ใช่ดังคำเอ่ยอ้างของเพื่อนที่ว่า

‘นรีไม่ใช่เมีย’

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ พ่อค้าขายหมูปิ้งก็ตะโกนเรียกเขาให้กลับไปจ่ายเงิน ผู้คนกลับไปทำกิจกรรมของตัวเองต่อเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ถึงกับรีบวิ่งมาหาเขาด้วยสีหน้าแตกตื่นตกใจ

“พี่เหนือ! ผู้หญิงคนเมื่อกี้นี่ใคร? ทำไมไปกับพี่ปราณ?”

“เราไม่ต้องยุ่งหรอกน่า” เหนือรีบบอกปัดคู่สนทนาที่อยู่ในเอี๊ยมกันเปื้อนสีแดง แต่คนที่ว่ากลับยิ่งแสดงทีท่าข้องใจ

“ไม่ยุ่งไม่ได้ ถ้าพี่ยังไม่แต่งงานก็ยังเป็นว่าที่ผัวอันดับหนึ่งของกระถิน แต่นี่พี่ก็แต่งกับปายไปแล้ว แถมพี่ปราณยังมีหญิงมาวอแวอีกคน?”

เหนืออยากจะตอบจริง ๆ ว่าคนที่วอแวเขาและเพื่อนหนักกว่า กระถิน คงไม่มีอีกแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงพาเปลี่ยนเรื่องด้วยการส่งต่อหมูปิ้งให้อีกฝ่าย

“เอาไปกิน”

“ให้กระถินเหรอ?” ลูกสาวร้านน้ำเต้าหู้ที่รู้จักกันมาร่วมยี่สิบปีเริ่มออกอาการบิดขาไปมา “ปายรู้จะเสียใจเอานะเนี่ย…”

เหนือทำได้เพียงหัวเราะเสียงดัง ก่อนยุติบทสนทนาด้วยการเดินหนีให้สิ้นเรื่อง  แต่ก็ยังได้ยินเสียงเล็กแหลมร้องตามหลังไม่ต่างจากทุกที ขอให้ได้หยอดสักนิดเจ้าตัวคงมีความสุข ถึงเมียเขาอย่างปายก็เป็นเพื่อนกัน และรายนั้นก็เข้าใจธรรมชาติของกระถินเป็นอย่างดี

“พี่เหนือ ให้จริงเหรอเนี่ย?” กระถินยังคงตะโกนถามเสียงดัง

คนละแวกนี้คุ้นชินเสียงแหลมบาดแก้วหูของอีกฝ่ายกันดีจึงไม่มีใครให้ความสนใจ แต่เขาก็จำต้องหันกลับไปตอบกลับให้คนรับหายข้องใจ

 “กินได้เลย ของไอ้ปราณ”

อันที่จริงเหนืออยากบอกว่าเป็นของ เมียเพื่อน

แต่คิดอีกที ไม่ให้ตัวกระจายข่าวอันดับหนึ่งในตลาดอย่างกระถินรู้เรื่องรู้ราวคงดีกว่า อีกทั้งการที่ไอ้ปราณแวะเข้าตลาดวันนี้ก็เพื่อหาซื้อข้าวให้นรีอยู่แล้ว ไอ้ถุงที่สั่งกลับจะเอาไปให้ใครอื่นได้อีก เพราะปกติก็เขานี่แหละที่แวะเวียนเอาข้าวไปส่งที่สวนตาหมานแทบทุกวัน

ก็ถ้าไม่ได้ซื้อให้คนที่ปากบอกว่าไม่ใช่เมีย…

แล้วเพื่อนจะซื้อให้ใคร?