ผลลัพธ์เท่ากับรัก ตอนที่ 6

ผลลัพธ์เท่ากับ ‘รัก’

EP.6

พยายามปรับตัว

         แพขนตาเรียงตัวสวยกะพริบช้า ก่อนเปลือกตาบางจะขยับเปิดในที่สุดหลังจากเป็นลมหมดสติไปครู่ใหญ่ นรีตั้งท่าจะลุกขึ้นในทันทีที่สติกลับคืน ทว่าคนซึ่งนั่งชันเข่าอยู่ที่พื้นข้างโซฟาก็ดันไหล่ให้ล้มลงนอนตามเดิม ทั้งอีกฝ่ายยังจ่อยาดมไว้ใต้จมูกของเธออีกครั้ง

         “เรามาอยู่บ้านได้ไง?”

เสียงหวานพึมพำถามเจ้าของบ้าน ไม่ลืมที่จะดึงเอายาลมยาหอมมาถือไว้เอง นรีเพิ่งเห็นก็ตอนนี้ว่านอกจากพัดลมตั้งพื้นแล้ว คนตรงหน้ายังโบกพัดสานเป็นจังหวะช้า ๆ ให้เธออีกด้วย แต่การกระทำที่ว่ากลับหยุดลงเมื่อเขาเห็นเธอมองด้วยความพิศวงเหลือประมาณ

สองหนุ่มสาวประสานสายตากันเงียบเชียบ แม้ไร้แววแห่งความโรแมนติกใด ๆ แต่แค่ปราณไม่หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่นรีก็นับได้ว่าดีมากแล้ว นัยน์ตาสงบนิ่งไร้อารมณ์ยังคงทอดมอง เป็นหญิงสาวเองที่ละจากการจดจ้อง

ทว่าผ่านไปกว่านาที บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ก็ยังคงเงียบจนน่าอึดอัดใจ นรีจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคุยอีกครั้ง

“ปราณพาเรากลับเหรอ?” เธอจำได้ว่าได้เห็นหน้าเขาก่อนสติจะดับวูบลง

“เธอเดินออกไป?” ปราณตั้งคำถามแทนที่จะตอบกลับ แม้พอเดาสถานการณ์ออก แต่เขาอดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงแบบนรีไม่น่าจะยอมเดินฝ่าแดดร้อน ๆ เพื่อไปที่หน้าตลาดด้วยตัวเอง

“เราไม่มีรถ แถมรถหน้าบ้านก็ขับไม่เป็น มันน่าจะพังแล้วด้วยซ้ำ” นรีค้อนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคล้ายจะตำหนิ ก่อนจะเริ่มบ่นงึมงำ “บ้านก็อยู่ลึกขนาดนี้ กว่าจะเดินถึงปากซอย กว่าจะเจอวินสักคัน ข้าวก็ไม่มีให้…”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะยืมรถเพื่อนมาให้ใช้” ไม่ทันที่นรีจะบ่นจบ ปราณก็หยัดกายขึ้นยืน เขาเดินเข้าครัวไปทำอะไรสักอย่าง ก่อนกลับออกมาพร้อมจานกับช้อนส้อมวางลงบนโต๊ะโดยไม่คิดขยายความ

เจ้าของเรือนร่างบอบบางชันกายขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ นรีเพิ่งสังเกตเห็นกล่องข้าวกับส้มหนึ่งถุงวางอยู่บนโต๊ะ เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทว่ายังไม่ทันจะได้ถามเพื่อความแน่ใจ ปราณก็คว้ากุญแจรถตั้งท่าจะกลับออกไปด้านนอก

“เดี๋ยวสิ…”

“กลางวัน” เจ้าของบ้านหยุดยืนตรงหน้าประตู ชำเลืองมองกลับก่อนเอ่ยต่อเสียงเรียบ “เราจะเข้ามาอีกรอบ เธอไม่ต้องไปไหน”

         แม้ปราณอยากจะต่อประโยคว่า ‘แดดร้อนอย่างกับอยู่ในนรก ผิวบางแบบนรีคงทนไม่ไหว’ ทั้งเวลานี้นรีกำลังตั้งครรภ์สุขภาพร่างกายอาจอ่อนแอลงด้วยอีกประการ หากแต่สุดท้ายก็ไม่มีคำใดหลุดลอดออกจากปาก คว้าหมวกได้เขาก็เดินออกจากบ้านทันที

นรีรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่ไม่มีคำค่อนขอดถากถางให้ได้ยิน ลังเลแค่ชั่วอึดใจเธอก็รีบเดินตามไปถึงหน้าประตู ทันได้เห็นร่างสูงกระโดดขึ้นรถกระบะติดเครื่องสตาร์ตพอดิบพอดี

ปราณสังเกตเห็นนรีกำลังโบกมือเรียก ก็จำต้องลดกระจกลง “อะไร?”

แม้จะเคอะเขินจนสองข้างแก้มร้อนผ่าว แต่นรีก็กลั้นใจตั้งคำถามที่ไม่คิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะต้องถามกับอีกฝ่าย

“ปราณจะกลับมาหาเรากี่โมง?”

“…”

คำถามชิดเชื้อประหนึ่งเป็นผัวเมียกันจริง ๆ ทำเอาคนบนรถแผ่นสะดุดอยู่หลายวินาที ยิ่งเห็นนรีกำลังยืนนิ่งรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ทั้งพยายามจะยิ้มให้ เขาก็รู้สึกใบ้กินไปกันใหญ่

“ปราณจะซื้อของกินมาให้เราใช่ไหม?” ดวงหน้าผุดผาดยังคงปั้นยิ้มหวานที่ดูน่ากลัวเกินไปนิดหากมองจากความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่

แต่ปราณไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าวันนี้ที่ได้เห็นอีกฝ่ายแต่งกายด้วยชุดธรรมดา ซ้ำผิวหน้าผ่องขาวยังปราศจากเครื่องสำอาง ช่างเป็นอะไรแปลกตา อีกทั้งมายิ้มให้กันแบบนี้ ไม่ถูกโรคกันแค่ไหน ผู้ชายอย่างเขาก็เกือบเสียเชิงได้เหมือนกัน…

“ปราณ…”

“เดี๋ยวซื้อเข้ามาให้”

ชายหนุ่มตัดจบบทสนทนา ด้วยไม่อยากได้ยินเสียงหวาน ๆ ของนรีอีก ขนาดเขาปิดกระจกแล้วรีบเคลื่อนรถออกจากหน้าบ้าน คนตรงนั้นก็ยังส่งท้ายด้วยการโบกมือลาอย่างกระตือรือร้นผิดวิสัย

คิ้วหนาขมวดชิดตลอดทางที่ขับออกสู่ปากซอย แม้จังหวะแรกจะมีความรู้สึกขนลุกขนพองที่ได้เห็นอีกฝ่ายในมุมเช่นนี้ แต่คิดอีกทีก็ไม่น่าแปลกอะไร…

นรีคงกำลังพยายามปรับตัวเข้าหา ในขณะที่เขาเองต่างหากเป็นฝ่ายตั้งแง่กับคนที่ว่ามากเกินไป…

เสียงถอนหายใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า กระแสความคิดยังไหลวนอยู่ในหัวนานหลายนาที ก็นานพอที่จะได้ข้อสรุปว่าบางทีเขาอาจต้องลดทิฐิ และยอมถอยก้าวหนึ่งด้วยเช่นเดียวกัน

เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ตโฟนดังขึ้นในตอนที่รถเคลื่อนตัวถึงหน้าปากซอย มือหนาก็ฉวยคว้าหน้าจอขึ้นดูในทันที ปกติปราณไม่ค่อยให้ความสนใจกับเครื่องมือติดต่อสื่อสารที่กำลังถืออยู่ แต่ริมฝีปากกลับต้องเม้มเข้าหากันเมื่อได้เห็นการแจ้งเตือนว่าใครบางคนได้เพิ่มเพื่อนเข้ามาจากแอปพลิเคชันสำหรับติดต่อ

ห้องแชตปริศนาระบุบอกชื่อ ‘Naree’

จะเป็นนรีไหนไปได้อีก นอกจากคนที่เขาเองเป็นฝ่ายใช้วิธีโบราณด้วยการจดคอนแท็กต์ติดต่อหย่อนไว้ในถุงกล่องข้าวเมื่อครู่นี้

ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์ไว้ที่เบาะข้างคนขับราวกับไม่คิดจะใส่ใจ ทว่าการแจ้งเตือนกลับดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเด้งติดกันรัว ๆ

แม้จะยังแสร้งไม่สนใจ แต่เขาก็เมินได้ไม่นาน…

ตาคมหลุบลงมองหน้าจอซึ่งเงียบสนิทไปครู่ใหญ่ เสียงจิ๊จ๊ะขัดใจในความรู้สึกตัวเองดังขึ้น ก่อนสุดท้ายจะฉวยคว้าขึ้นเปิดดูเพื่อตัดรำคาญ

         ตอนค่ำ

ตอนกลางวันเจ้าของบ้านไม่ได้กลับมาตามคำบอกกล่าว ปราณให้คนมาส่งข้าวส่งน้ำให้แทน จากการพูดภาษาถิ่นของดีลิเวอรีจำเป็น นรีเดาว่าคงเป็นคนงานที่สวน แต่ที่ชายหนุ่มไม่กลับมาด้วยตนเองไม่แน่ใจนักว่าเป็นเพราะสาเหตุใด

อาจเพราะรอยยิ้มพิมพ์ใจของเธอเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา ปราณคงประทับใจสุดขีดถึงขั้นเลี่ยงที่จะเจอหน้า หากเป็นสาเหตุนั้นจริงนรีก็ไม่แปลกใจ เพราะขนาดตัวเธอก็ขนพองสยองเกล้าในการกระทำของตัวเองเช่นเดียวกัน

เวลาล่วงผ่านอย่างเชื่องช้าจนในที่สุดรัตติกาลก็มาเยือน ทันทีที่เสียงเครื่องยนต์รถจอดสนิทลงนอกตัวบ้าน หญิงสาวที่กำลังนอนเล่นบนเตียงด้วยความรู้สึกเหี่ยวเฉามาตลอดทั้งวันก็ถึงกับรีบลุกเดินไปเปิดผ้าม่านแง้มมอง และได้เห็นไฟหน้ารถดับลงพอดี

คนขับลงจากรถในสภาพถอดเสื้อเหลือเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว แต่ก่อนจะได้ลอบมองต่ออีกสักอึดใจก็พลันต้องรีบกระตุกผ้าม่านปิด เพราะคนซึ่งเธอกำลังลอบสังเกตการณ์ดูเหมือนจะเห็นการถ้ำมองนี้เข้าให้แล้ว

นรีเดินวนซ้ายทีขวาทีตัดสินใจไม่ถูกว่าควรลงไปทักทาย    พ่อของลูกแต่ไม่ใช่สามีของเธอดีหรือไม่ ทว่าลังเลแค่ครู่เธอก็เดินออกจากห้องส่วนตัว ซึ่งก็ไม่ใช่ห้องหับของเธอจริง ๆ ห้องนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของน้องสาวปราณที่ชื่อว่า ปาย

ปายแต่งงานย้ายไปอยู่กับสามีได้หลายปีตามคำบอกเล่าจากพี่ชาย และบังเอิญสามีคนที่ว่าก็คือเหนือซึ่งนรีเองก็รู้จัก เพื่อนรักสองคนคงจะมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นดังเช่นวันวาน ซ้ำน่าจะชิดใกล้มากกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

นรีลงบันไดมาถึงชั้นล่างของตัวบ้านในจังหวะเดียวกับที่ปราณกำลังรูดซิปกางเกงพอดี แต่โชคดีที่เขาหันเห็นเธอเสียก่อน

“ทำไมตัวเปื้อนโคลนแบบนั้น?” อันที่จริงนรีอยากถามว่าเขาอาบโคลนมาหรืออย่างไรมากกว่า สภาพผิวกายมอมแมมเปรอะเปื้อนด้วยคราบโคลนทำเอาคิ้วบางย่นเข้าหากัน

เจ้าของเรือนร่างกำยำใช้มือปาดดินโคลนบางส่วนที่ยังแห้งกรังติดอยู่กับร่างกายท่อนบน ก่อนตอบกลับด้วยสีหน้ากวนอารมณ์

“ถ้าเธอรับไม่ได้ก็ทำใจเผื่อไว้หน่อย นี่สภาพปกติของเรา” ปราณพูดส่งเดชไปอย่างนั้นด้วยพลั้งเผลอลืมตัวว่าตอนนี้เขาต้องพยายามเริ่มปรับตัวเข้าหาอีกฝ่าย แต่อย่างที่เห็นว่าไม่สามารถห้ามปากไว้ได้ทัน

สภาพปกติของเขาที่ไหน…

หากลุงแดงคนงานที่สวนไม่ซัดเหล้าขาวแต่หัววัน จนเมาไม่รู้เรื่องแล้วขับมอเตอร์ไซค์ลงข้างทางออกจากสวนซึ่งเป็นแอ่งโคลนขนาดใหญ่ ไอ้ปราณคงไม่ต้องลำบากลุยโคลนลงไปช่วยคนแก่ขึ้นมาเช่นนี้ และดันมีแค่เขาที่เห็นเข้ากับสถานการณ์ที่ว่าพอดี เลยต้องรับเคราะห์กรรมอย่างเห็นนี่ไง

นรีแสร้งเมินอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของคนที่เมื่อกลางวันยังคุยแบบคนปกติได้อยู่เลยแท้ ๆ ก่อนเป็นฝ่ายพาเปลี่ยนเรื่องเสียเอง

“ปราณกินข้าวรึยัง?”

ปราณเงยหน้าขึ้นสบตา และก่อนหมาจะได้เพ่นพ่านออกจากปากอีกครั้งเขาก็สามารถปิดกรงไว้ได้ทัน เพียงตอบกลับด้วยการพยักหน้าส่ง ๆ

“กินแล้ว”

“เมื่อเย็นคนที่เอาของมาส่งซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ตั้งสองถุง เรากินไม่หมดเลยเก็บไว้ให้” นรีไม่พูดเปล่าแต่รีบเดินไปทางครัว แต่คนด้านหลังกลับชิงปฏิเสธ

“ไม่ต้อง”

“หรือกินแตงโมไหม?”

“ไม่เอา”

“เดี๋ยวสิ…”

นรีหันมองคู่สนทนาอีกที อีกฝ่ายก็ผละขึ้นชั้นบนโดยไม่คิดสนใจเธออีก ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้องน้ำบ่งบอกว่าเขาคงเร่งรีบไปจัดการชำระล้างร่างกาย

แม้ไม่ได้พิศวาสอยากสนทนาพาทีกับปราณ แต่เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เธอได้เจอหน้าตลอดทั้งวัน หากไม่นับคนนำข้าวมาส่ง แน่นอนว่าเธออยากหาเรื่องชวนเขาคุยบ้าง จะว่าเหงาก็ไม่ผิดนักแม้เวลาเพิ่งล่วงผ่านไปแค่วันสองวันก็ตาม

         แต่ลองคิดอีกที… การพยายามเข้าหาของนรีอาจปุบปับเกินไป เธอยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีความคิดเห็นเช่นไร ระหว่างคนทั้งคู่อาจต้องค่อยเป็นค่อยไปมากกว่านี้ จากจะเดินตามขึ้นด้านบน สองเท้าก็เบี่ยงทิศเดินออกสู่ภายนอกตัวบ้านแทน

         ด้านนอกสภาพอากาศกำลังดี มีลมพัดผ่านแผ่วเบาไม่ถึงกับหนาวเย็น ทว่าที่ข้างในของนรีกลับสะท้านสั่นไปถึงขั้วหัวใจ…

โดยรอบบริเวณไม่มีเสียงใดรบกวน บนถนนเส้นเล็ก ตลอดจนที่นารอบด้านล้วนไร้สัญญาณชีพของสิ่งมีชีวิต ความสงัดเงียบยิ่งทำให้หญิงสาวตกอยู่ในสภาวะอ้างว้างเปลี่ยวเหงาจับใจ

         เธอหยุดยืนกอดอกเงยหน้ามองฟากฟ้าไร้เมฆหมอกปกคลุม ไร้ตึกระฟ้าบดบังทัศนียภาพวิจิตรงดงาม อีกทั้งวันนี้เป็นคืนเดือนแรมส่งผลให้เวิ้งเวหาเป็นสีดำทะมึนประหนึ่งภาพวาดพู่กันสีน้ำของจิตรกรเอกผู้ล่วงลับสักคน

         นรียังคงยืนเหม่ออยู่นานไม่คิดขยับเดินไปไหน ระหว่างเธอกับความมืดมิด มีเพียงความคิดเท่านั้นที่กำลังทำงาน…

แม้พยายามคิดให้ช้าลง แม้พยายามจะจัดการกับปัญหา แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอจะก้าวผ่านช่วงเวลาแห่งความเปราะบางของชีวิตด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร

         หญิงสาวลอยล่องอยู่ในกระแสแห่งการครุ่นคิด ความกรุ่นกังวลเกาะกุมไปทั่วทั้งดวงจิตดวงใจ มือข้างหนึ่งวางประทับเหนือหน้าท้องซึ่ง ณ ขณะนี้ยังคงแบนราบ

         แต่ก็อาจเพราะสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ ในท้องของเธอกระมังที่ทำให้ในความมืดยังคงมีแสงสว่าง แม้แสงที่ว่าจะเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ แต่ก็ทำให้กลีบปากอิ่มยิ้มขึ้นได้ ลูกอาจเปรียบได้ดุจดั่งดาวดวงน้อยที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าบนฟากฟ้า แม้อยู่ท่ามกลางความทะมึนมืด ทว่าก็ยังงดงาม

         นาทีนี้การมองโลกในแง่ดีอาจเป็นทางออกเดียวที่จะพยุงความรู้สึกของเธอไว้ได้ ระหว่างการดำเนินไปของเรื่องไม่คาดฝันที่ได้เกิดขึ้นแล้ว เธออาจกำลังได้รับของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิต ของขวัญที่ได้รับโดยไม่มีเวลาให้ได้เตรียมใจ…

         ห่างออกไปทางด้านหลังของหญิงสาว…

ผ่านไปนับสิบนาทีที่เจ้าของบ้านทอดสายตามองคนซึ่งยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่ด้านนอก กายกำยำขยับขึ้นยืนในจังหวะหนึ่งหลังจากนั่งรับลมบนขอบหน้าต่างชั้นสองอยู่นาน

         ตอนนี้เป็นเวลาดึก อุณหภูมิกำลังลดต่ำลง อากาศเย็นจนกระจกเริ่มขึ้นฝ้า ทั้งความชื้นอาจทำให้คนบางคนเจ็บป่วยได้หากมัวแต่ยืนตากน้ำค้างรับลมอยู่เช่นนั้น

         ไม่ถึงนาทีปราณก็เปิดประตูออกสู่นอกตัวบ้าน จงใจทำเสียงดังให้นรีรู้สึกตัวจนคนที่ว่าสะดุ้งตื่นจากภวังค์หันมอง

         “เข้าบ้านได้แล้ว” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ

         ก่อนสาวเท้าเดินผ่านคนตัวเล็กไปจนถึงประตูรั้วสีขาวสูงเพียงระดับอกเพื่อจัดการล็อกรั้วด้วยแม่กุญแจ ทั้งที่ปกติแล้วเขาไม่เคยคิดจะล็อกมันสักวัน ทว่าจัดการรั้วเรียบร้อย หันกลับอีกทีนรีก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่ตำแหน่งเดิม

คนซึ่งอุ้มท้องลูกของเขาสวมใส่เพียงชุดนอนบางเบา แม้ไม่ใช่ชุดเซ็กซี่โป๊เปลือยโชว์สัดส่วนทรวดทรง แม้กระโปรงจะยาวเกือบถึงเข่า แต่แค่เห็นเรียวแขนเรียวขาสลักเสลาบอบบาง ปราณก็อดคิดไม่ได้ว่าเศษผ้าแค่นั้นจะช่วยห่อหุ้มเนื้อหนังมังสาของมนุษย์ทั้งคนได้อย่างไร

อากาศเย็นเช่นนี้ น้ำค้างลงแบบนี้…

เหตุใดอีกฝ่ายถึงได้ยืนบื้อ ไม่กลับเข้าบ้านเข้าช่องสักที