6

        ณิชาสูดลมหายใจเข้าให้ลึกสุดปอด เมื่อนึกไปถึงอีกเหตุผล ธีร์ไม่ได้เพียงแค่ต้องการตลบหลังครอบครัวของเธอเพียงเท่านั้น แต่เขากับดนัยยังเคยบาดหมางกันมาก่อน เรื่องนี้ดนัยบอกกับเธอในวันแต่งงาน

        รู้แต่ว่านักบริหารและนักลงทุนอย่างธีร์ ลงแรงเพียงน้อยนิดแล้วนั่งรอผลกำไรตอบแทนที่เรียกได้ว่าคุ้มสุดคุ้มอย่างที่เขามักกระทำอยู่เสมอ

        “หนูณิชมากับใครคะ”

        สองสาวเงียบเสียงลงไม่มีใครตอบ ดนัยมองแล้วเป็นคนตอบคำถามของตัวเองเสียเลย

        “คนเดียวหรือคะ”

        สีหน้าของดนัยดูแปลกใจกับคำตอบของตัวเอง เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ณิชาจะออกไปไหนมาไหนได้ตามลำพัง ทุกครั้งที่เจอกัน ดนัยพบว่าต้องมีธีร์ตามมาด้วยเสมอ

        ณิชาตอบรับด้วยรอยยิ้มให้ดนัย “ค่ะ ณิชมาคนเดียว”

        “อ้อ คุณธีร์ไปเชียงใหม่นี่นะ” ดนัยบอกเมื่อนึกขึ้นได้ เขารู้ตารางของศัตรูทุกย่างก้าว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะขยับทำอะไร ไปที่ไหนก็รู้เสียหมด ที่ต้องตามดูก็เพื่อจะได้รู้เรื่องของณิชาด้วย

หญิงสาวตอบรับออกมาคำเดียว “ค่ะ”   

ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆหญิงสาวที่ยังคงตราตรึงในใจของเขา พูดเหมือนชวนคุย “เห็นว่าไปดูที่ตกลงซื้อขายกันเรียบร้อยแล้วด้วย นี่พ่อหนูณิชจะขายทุกอย่างให้คุณธีร์เลยหรือไง แม้แต่ที่นั่นก็ด้วย” ดนัยว่าไปแบบนั้น แล้วทำท่าทีสงสัยก่อนว่าต่อ “เอ...หรือคุณธีร์จงใจซื้อทุกอย่างที่เป็นตระกูลหนูณิชกันแน่”

ได้ยินอย่างนั้นแล้วณิชาเงียบไปในทันที บิดาของเธอขายที่ที่เชียงใหม่อย่างนั้นหรือ เหตุใดจึงไม่มีใครบอกกล่าวเธอเลยสักคน พลันในใจของหญิงสาวที่เคยเป็นคนสงบนิ่งเหมือนน้ำเย็นๆในบึงใหญ่ บัดนี้เดือดปุดๆราวกับน้ำในหม้อต้มบนกองไฟ เมื่อรับรู้ในสิ่งที่ดนัยบอกออกมา ถามเสียงพยายามไม่ให้สั่นนัก

        “หมายความว่ายังไงคะพี่หนึ่ง”

        ดนัยมองดวงหน้าที่ขาวซีดด้วยสายตาสาสะใจปนสงสารอยู่เกินครึ่ง แล้วเปิดปากบอกออกไปด้วยท่าทีราวกับรู้สึกผิดเสียเต็มประดา นี่แสดงว่าณิชาไม่รู้เรื่องนี้เลยสินะ ไม่เสียแรงเลยจริงๆที่ยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

       

        ณิชาจอดรถลงแล้วที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ในรั้วบ้านริมน้ำที่ปทุมธานี เธอไม่ได้กลับไปที่บ้านของธีร์เพราะหลังจากที่คุยกับปารมีและดนัยได้ครู่ใหญ่ ก็ได้รับสายจากเด็กๆในบ้านนี้ว่าสดศรีเป็นลมหมดสติไป

        หญิงสาวเปิดประตูรถ คว้าเอากระเป๋าลงมาด้วย เดินตรงไปยังเบื้องหน้าที่เป็นบ้านไม้กึ่งปูนสองชั้น เจอหน้าเด็กรับใช้คนหนึ่งในบ้านที่เดินออกมารับ เลยถามเสียงร้อนรนออกไป

        “แม่ศรีละคะ”

        “นอนพักอยู่ในห้องแล้วค่ะคุณหนูณิช”

        ณิชาถอดรองเท้าวางที่ตรงหน้าประตูก่อนผลักเข้าไปเบาๆตรงไปยังห้องนอนของผู้เป็นอาที่ตนเองนับถือเสมือนมารดาที่ให้กำเนิด เรียกท่านเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงและกังวลอย่างที่สุด

        “แม่ศรีขา”

        หญิงวัยกลางคนที่นอนนิ่งอยู่ ยกศรีษะขึ้นมาแค่พ้นหมอนหนุน ถามแหบๆ “หนูณิชหรือลูก”

        “ค่ะแม่ศรี หนูณิชเอง เป็นยังไงบ้างคะ”

        พอเห็นว่าใครมา ท่านก็เปล่งเสียงให้ดูสดชื่นขึ้น “ไม่เป็นอะไรสักหน่อย”

        “โกหกณิชอีกแล้ว”

        “ไหนมาใกล้ๆแม่ซิ”

        ณิชาเข้าไปคุกเข่าข้างเตียงขยับไปใกล้คนที่นอนพักบนนั้นยิ้มให้ท่าน นางสดศรียกมือขึ้นลูบแก้มนุ่มของเธอ จ้องเข้าไปในดวงตาโศก ถามด้วยกระแสเสียงเป็นห่วงปานกัน

        “ผอมลงอีกหรือลูก”

        “ไม่กี่โลหรอกค่ะ ทำยังไงได้ล่ะคะกับข้าวที่นั่นไม่อร่อยเหมือนบ้านเรานี่นา”

        นางสดศรียกมือลูบแก้มนวลที่เคยเปล่งปลั่งซ้ำๆด้วยแววตาที่มัวหมองลง “อีกนานแค่ไหนกัน”

        “อีกครึ่งปีค่ะแม่ศรี”

        “ทนไหวไหมลูก”

        “สบายมากค่ะ หนูณิชหย่ากับเขาแล้วจะได้เงินก้อนใหญ่มาอีกก้อนด้วยนะคะ หนูณิชว่าจะเอาไปเปิดร้านขายอาหาร แม่ศรีว่าดีไหม”

        หญิงสูงวัยกว่ามองหน้าหลานแท้ๆของตนผ่านม่านน้ำตา นางสงสารหญิงสาวจับใจ ณิชากำพร้ามารดาตั้งแต่ยังเด็กอยู่มาก สมัยเป็นพี่สะใภ้ของนางเอง สดศรีเป็นน้องสาวของกำพล แม้จะเป็นน้องสาวแต่ต่างบิดากันกับนายกำพล

นางเองผูกสมัครรักใคร่ดีกับสมัย แม่แท้ๆของณิชา สมัยเสียเลือดมากขณะคลอดณิชาแต่รอดมาได้ แล้วป่วยกระเสาะกระแสะจากนั้นเรื่อยมา ไม่นานสมัยจากโลกนี้ไปด้วยอาการเจ็บป่วยเรื้อรังหลายโรค จากไปโดยที่ยังไม่ทันได้กล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูอยู่ชมบุตรสาวที่เติบโตมาอย่างที่เรียกว่าเป็นเด็กดีและประสบความสำเร็จเกือบทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน สถานะทางสังคม เห็นมีอยู่เรื่องเดียวที่ทำให้ต้องช้ำอกช้ำใจก็คงเป็นเรื่องของครอบครัวนี่เองละมัง

        นางเลี้ยงดูณิชามาตั้งแต่นั้นเพราะกำพล บิดาของณิชาไม่ได้มีภรรยาแค่สมัยเพียงคนเดียว ยังพอเป็นพ่อที่มีความรับผิดชอบบ้างส่งเงินค่าเลี้ยงดูให้บุตรสาวที่ถูกลืมอย่างณิชา

        กำพลมีภรรยาตกแต่งเพียงคนเดียวคือสมัย ส่วนที่เหลือเป็นเพียงบ้านเล็กเท่านั้น หลังจากที่สมัยเสียชีวิตได้ไม่นาน กำพลแต่งงานใหม่อีกครั้งกับแม่ม่ายสามีร้าง ทั้งยังไปมีลูกกับทางนั้นอีกสองคน ที่กำพลพาออกงานอยู่เสมอ แต่ไม่เห็นจะให้ทางนั้นมารับภาระอันแสนทุเรศทุรังนี้ นางสดศรีอดไม่ได้พูดกระทบเอาบ้าง

        “ลูกสาวตัวก็มี ทำไมไม่ให้แต่งไป มาเอาลูกสาวแม่ไปทำย่ำยีให้เสียเกียรติทำไมกัน”

ได้ยินแบบนี้แล้วหญิงสาวได้แต่ยิ้มอ่อนโยน ยิ้มปลอบใจที่ไม่ใช่ปลอบใครอื่น แต่เป็นรอยยิ้มที่ปลอบตนเองพร้อมกับบอกออกไปด้วยเสียงนุ่มนวลละมุนหูในแบบของเธอ

        “แม่ศรีอย่าพูดแบบนี้ค่ะ”

        “ทำไมแม่จะพูดไม่ได้”

        “คุณพ่อก็เป็นพ่อของหนูณิชเหมือนกันนี่คะ ได้ช่วยคุณพ่อ ก็เหมือนหนูณิชได้ตอบแทนบุญคุณของท่านด้วย”

        “อย่าให้แม่พูดเลย แล้วที่เราไปทำงานในบริษัทให้เขาฟรีๆนั่นยังไม่เป็นบุญคุณกันอีกหรือไง ช่วยเขาโกงบัญชีจนมันเจ๊ง ฉิบหายวายวอดแล้วก็เอาลูกแม่ไปประเคนให้ไอ้คนไม่มีหัวใจแบบนายคนนั่นน่ะ”