7

แล้วที่เราไปทำงานในบริษัทให้เขาฟรีๆนั่นยังไม่เป็นบุญคุณกันอีกหรือไง ช่วยเขาโกงบัญชีจนมันเจ๊ง ฉิบหายวายวอดแล้วก็เอาลูกแม่ไปประเคนให้ไอ้คนไม่มีหัวใจแบบนายคนนั่นน่ะ”

        “พอแล้วค่ะแม่ศรี เดี๋ยวก็เป็นลมอีกหรอก”

ณิชายั้งคนที่นับถือเสมอมารดาแท้ๆพร้อมยิ้มปลอบโยนให้ท่าน เธอเองก็เจ็บปวดไม่ใช่น้อย แต่ต้องฝืนยิ้มทำเหมือนว่าไม่เป็นอะไรกับเรื่องในอดีตที่ท่านโมโหแล้วพูดระบายออกมา แม้เป็นความจริงแล้วอย่างไร เธอเต็มใจช่วยบิดา อะไรที่ตอบแทนบุญคุณได้ เธอช่วยได้ก็ช่วยเท่านั้นเอง ไม่ได้นึกถึงตัวเองเท่าไรนักหรอก

        “หย่าขาดจากนายนั่น ก็ตัดขาดจากพ่อเราเสียนะ ไม่ต้องไปช่วยอะไรกันอีก” นางสดศรีบอกอย่างแค้นเคืองด้วยนิสัยไม่ใช่คนยอมคนแบบหลานสาวที่รักยิ่งชีพ แม้จะเป็นน้องสาวแต่ก็โกรธเคืองคนเป็นพี่นักที่ทำกับบุตรสาวถึงขนาดนี้

กำพลใช้จังหวะที่นางสดศรีนอนหมดสติรักษาตัวจากอาการเจ็บป่วยด้วยโรคประจำตัวอยู่นานร่วมเดือน มาหลอกหว่านล้อมณิชาให้ตกลงแต่งงานกับนายทุนหน้าเลือดนั่น หญิงสาวที่นางรักช่างบอบบางและมองโลกในแง่ดีมีหรือจะตามเล่ห์ของพวกนั้นทัน คิดแล้วให้แค้นใจยิ่งนัก

        “พักผ่อนนะคะ คืนนี้หนูณิชนอนกับแม่ศรีด้วยได้ไหม แม่ศรีจะให้หนูณิชนอนตรงไหนคะ ข้างๆหรือให้นอนตรงพื้นดี”  

        ได้ยินว่าณิชาจะมานอนกับท่าน ก็ถามประชดไปถึงผู้เป็นสามีที่ไม่เคยให้ณิชาไปค้างอ้างแรมที่ไหนเลยแม้แต่ที่นี่ “แล้วไม่ต้องกลับไปรับใช้ ถูบ้าน ทำกับข้าวให้นายคนนั้นหรือไง”

        “คุณธีร์ไปต่างจังหวัดค่ะ”

บอกด้วยรอยยิ้มที่ชักจะขื่นๆแล้วคลี่ผ้าห่มห่มให้ หวังใจจะให้ท่านนอนพักผ่อนเสียก่อน

“ณิชไปเตรียมของว่างให้นะคะ แม่ศรีนอนพักสักงีบ บ่ายเราไปนั่งจิบเอิร์ลเกรย์กันดีไหม”

        “แม่ไม่ใช่เด็กนะ จะได้เอาของกินมาล่อแม่น่ะ”

        “ณิชรู้ค่ะ ใครจะเอาของกินมาหลอกล่อแม่ศรีกัน นอนเร็วเร้ว หลับตาด้วย ไม่งั้นณิชตีนะ”

        “เดี๋ยวเถอะ” นางสดศรีแกล้งเอ็ดคืนให้บ้างที่หลานสาวหยอกเย้านางเหมือนเด็กๆ เรียกเสียงหัวเราะใสๆที่ไม่ได้ยินมานานดังเบาๆในห้องนอนนั้น พลอยให้สุขใจไปด้วยกันทั้งคู่

แกล้งหลับตาจนได้ยินเสียงปิดประตูลงแล้วนั่นจึงค่อยลืมตาขึ้นใหม่อีกครั้งแล้วพลิกตะแคงตัวมองผ่านหน้าต่างกระจกใสออกไปยังด้านนอก ในใจนึกกังวลกับหญิงสาวที่เลี้ยงมาเองกับมือด้วยความรู้สึกเวทนาในความอาภัพจับหัวใจ หากแลกได้นางขอแลกกับตนเองเพื่อให้ณิชาพานพบประสบแต่สิ่งดีดีในชีวิต หาได้เจอแต่เสือสิงกระทิงดุอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เลย

ณิชาเดินช้าๆไปยังห้องครัวที่มีคนเก่าแก่คอยอยู่ดูนางสดศรีสองคน คือป้าแหม่มและหลานสาวของแกที่ชื่อบี  ทั้งหมดช่วยกันเตรียมอาหารเย็นให้นางสดศรี ไปพร้อมกับเตรียมชาและคุกกี้ถึงเวลายกไปรอที่ระเบียงอย่างที่บอก บรรยากาศอบอุ่น สดชื่นสบายใจกลับมาสู่บ้านหลังย่อมอีกครั้ง

คืนนั้นหญิงสาวที่ห่างบ้านไปกว่าครึ่งปีหลับลงอย่างรวดเร็วด้วยความอ่อนเพลีย เมื่อแม่ศรีไม่ยอมให้นอนด้วย เลยได้พักผ่อนยังห้องของตนเองยาวตลอดคืน เช้ารุ่งขึ้นก็ตื่นแต่เช้ามืดเพราะเสียงนกและไก่ขัน ทำให้ยิ้มเปี่ยมสุขออกมาได้เมื่ออยู่ในสถานที่ที่คุ้นชิน ลุกออกมาสูดอากาศแสนบริสุทธิ์ แล้วผละเข้าห้องน้ำจัดแจงล้างหน้าแปรงฟันจนเรียบร้อยค่อยออกมาเตรียมอาหารไว้รอใส่บาตรพระที่ห้องครัว พบว่านางสดศรีนั่งเตรียมข้าวของมือเป็นระวิงทีเดียว จึงทักด้วยเสียงไม่ใคร่ชอบใจนัก

“แม่ศรีทำไมไม่นอนพักคะ”

“นอนมากแม่เวียนหัว”

ถอนใจเฮือกแล้วทำท่าจะเข้าไปแย่งงานท่าน “มาค่ะ ณิชทำเอง”

“ไม่ต้องลูก นี่ถุงสุดท้ายแล้ว”

“งั้นณิชตักกับข้าวให้แม่ศรีนะคะ”

นางสดศรียิ้มพยักหน้าให้ แล้วคุยเจื้อยแจ้วกันไปตามประสา ครู่ใหญ่แว่วเสียงรถจอดที่หน้าบ้าน ทั้งหมดพากันชะเง้อคอมอง เนื่องจากไม่ค่อยมีแขกมาเยือนบ้านนี้เท่าไรนัก

 “ใครมาแต่เช้า”

เด็กสาวที่ชื่อบีงึมๆงำๆแล้ววิ่งออกไปดู ณิชาจึงก้มหน้าเตรียมของไปเรื่อย เรียบร้อยแล้วนึกขึ้นได้ว่าเด็กที่เป็นลูกมือหายไปนาน พอหันกลับจะไปดูว่าใครกันมาแต่เช้า ถึงได้พบว่าแววตาคู่ที่เคยคุ้นมองจ้องอยู่ทางด้านหลัง ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่อย่างนั้นนานแค่ไหนแล้ว ยังไม่ทันอ้าปากทัก เขาว่าขึ้นก่อน

“โดนคุณแม่ดุแค่นี้ต้องหนีมานอนบ้านเลยหรือณิชา”

ดุ ?

นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเธอพบกับคุณอารยา มารดาของธีร์ และท่านว่ากล่าวเรื่องที่บ้านไม่สะอาดเรียบร้อย ก็ค่อยจำได้ อันที่จริงเธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำเรื่องที่มารดาของเขาว่ากล่าวเรื่องบ้านไม่เรียบร้อยนั่น แต่ก็คร้านจะแก้ตัวอะไรให้มากความ

บอกเขาไปตามจริง

“ณิชมาดูแม่ศรีค่ะ ท่านไม่ค่อยสบาย”

ธีร์เลิกคิ้ว ถามไม่เชิงหมิ่นแต่ฟังแล้วฉุนขึ้นมาแทบทันที

“เป็นอะไรหรือครับ ก็เห็นสบายดีอยู่นี่”

หญิงสองคนต่างวัยหน้าตึงกันไปตามๆกัน คุณสดศรีเบือนหน้าหนีอย่างไม่ชอบใจนักกับความเย่อหยิ่งไม่อยากนับญาติของชายหนุ่ม ณิชาเองก็ร้อนวาบไปทั่วใบหน้านวลใสด้วยความไม่พอใจเล็กๆที่ถูกเขาย้อนเอาเหมือนกับว่าเธอเป็นคนปลิ้นปล้อนตลบตะแลงอย่างไรอย่างนั้น

คงนึกว่าเธอมาบ้านที่ปทุมเพราะน้อยใจกับคำต่อว่าของมารดาเขา

พอดีว่าถึงเวลาที่พระภิกษุจะมาบิณฑบาต จึงพากันทยอยนำของไปรอที่หน้าบ้านโดยมีธีร์ตามมาด้วย ตักบาตรเรียบร้อย นางสดศรีให้คนพาพยุงเข้าบ้านไปแล้ว ณิชาจึงหันหน้ามาบอกเขา

        “แม่ศรีเป็นลมค่ะ ณิชเลยว่าจะขออยู่ดูแม่ศรีสักสามสี่วัน”

        ธีร์พยักหน้ายิ้มๆแล้วว่า “ได้ งั้นผมอยู่ด้วย”

        ได้ยินแบบนั้นแล้วเลยถามเขาออกไปทันที นึกหวั่นหากว่าธีร์มาอยู่ด้วยจริง อาการของแม่ศรีคงไม่ดีขึ้นแน่ รู้อยู่เต็มอกว่าท่านออกอาการชังธีร์อยู่ไม่น้อย แล้วเลยเลี่ยงไปถามอย่างอื่นแทน