8

ได้ยินแบบนั้นแล้วเลยถามเขาออกไปทันที นึกหวั่นหากว่าธีร์มาอยู่ด้วยจริง อาการของแม่ศรีคงไม่ดีขึ้นแน่ รู้อยู่เต็มอกว่าท่านออกอาการชังธีร์อยู่ไม่น้อย แล้วเลยเลี่ยงไปถามอย่างอื่นแทน ถามเพื่อไม่ให้เขาสมความตั้งใจที่จะมาอยู่ที่บ้านนี้อย่างที่บอกในคราวแรก

“คุณ...ไม่ต้องทำงานหรือคะ”

“งานของผมทำที่ไหนก็ได้” ธีร์ว่าไปนั่น แล้วเข้ามาจนชิดโน้มหน้ามากระซิบบอกให้ได้ยินกันสองคน

“ดีเหมือนกันได้เปลี่ยนสถานที่บ้าง”

        ณิชาหน้าชาวาบ อายนั่นก็มีแต่โกรธแทรกเข้ามาแทนที่ได้มากกว่า เขาเห็นเธอเป็นอะไร ที่ระบายความใคร่ใช่หรือไม่ น่ารังเกียจนัก แล้วสูดลมหายใจลึกๆพยายามระงับความไม่พอใจเอาไว้ บอกเขาคล้ายตัดบท

        “งั้น...ณิชไปเตรียมห้องนอนให้คุณธีร์นะคะ”

ธีร์ยิ้มพรายค่อมศรีษะพร้อมตอบรับ “ขอบคุณมากครับ”

       ไม่ว่าเธอจะทำอะไรในบ้านก็จะมีธีร์คอยเฝ้ามองและเดินตามไปมาอยู่ไม่ห่าง ซ้ำกิริยาของเขาที่แสดงต่อเธอ ยิ่งทำให้นึกถึงคำพูดของปารมีที่ว่า

ธีร์ดูเหมือนจะรักเธอ

เขาแค่ทำท่าทีให้ดูเหมือนเท่านั้น แต่ความจริงไม่ใช่แม้แต่นิดเดียว

ขณะรับประทานอาหารก็จะตักอาหารบริการให้อยู่ตลอด จวบจนเสร็จสิ้นมื้อเย็นแล้ว นางสดศรีเข้าห้องของตนเองไป เธอจึงพาเขาไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ให้

เดินนำเข้าไปด้านใน ปิดประตูลงแล้ว จึงเอ่ยปากถามธีร์ด้วยเรื่องที่รบกวนหัวใจของเธอมาตลอดตั้งแต่เมื่อวาน

        “คุณธีร์ซื้อที่ของคุณพ่อหรือคะ”

        “ที่อะไรครับ” ธีร์มองคนที่ยืนกอดอกถามน้ำเสียงจริงจังด้วยสายตาเปี่ยมปรารถนา เขาหรือเร่งทำธุระแทบแย่ เมื่อเด็กในบ้านโทรไปบอกว่าคุณณิชายังไม่กลับมาเลยจนล่วงเข้าสี่ทุ่มไปแล้ว ท่าทีสงบนิ่งของธีร์ยามได้ฟังคำรายงานที่เขาสั่งไว้ให้ตามดูเมียตัวน้อยอย่าให้คลาด แต่ใจกลับร้อนวูบทุรนทุรายประหลาดนัก

พอรู้ว่าณิชาไม่กลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อคืน เขาถึงต้องแล่นฉิวกลับมาก่อนกำหนด คาดไว้ไม่ผิดว่าเธอต้องมาหลบอยู่ที่นี่

ให้ตายเถอะ เขาเสพย์ติดเรือนร่างนี้แล้วหรือไร ห่างไปแค่คืนเดียวให้รู้สึกเหมือนกับคนติดยาที่กำลังจะลงแดงตาย ธีร์เดินเข้าไปใกล้เพื่อจะได้สูดกลิ่นหอมอ่อนๆที่จำได้แม่นมั่นว่านี่คือกลิ่นของภรรยาเขาเอง แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ความต้องการของเขา เธอเดินหลบไปอีกทาง แล้วถามเรื่องที่อยากรู้อีกครั้ง

        “ที่ที่เชียงใหม่ค่ะ”

        “เอ...ผมจำไม่ค่อยได้ด้วยสิ”

        ธีร์ใช้จังหวะที่เธอยืนนิ่งเข้ามากอดรัด แต่ณิชาต่อต้านเพราะอยากคุยกับเขาให้รู้เรื่องเสียก่อน

“คุณธีร์ไปเชียงใหม่คราวนี้ แวะซื้อที่กี่แปลงคะ ทำไมถึงจำไม่ได้”

“กล้าซักผมขนาดนี้เชียวหรือณิชา”

        ไม่ตอบแถมยังถามกลับ ท่าทีของเขาเหมือนจะขย้ำเธอให้จมเขี้ยวเสียเดี๋ยวนี้แหละ ก็พอดีเสียงเคาะประตูด้านหน้าดังขึ้นเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงเรียกที่เหมือนระฆังช่วยชีวิต

“คุณหนูณิชคะ คุณท่านเรียกหาค่ะ”

ณิชาอาศัยจังหวะที่เขาชะงักปนหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะมีคนมาขัด พาตัวเองไปที่ประตู ตรงออกไปยังห้องนอนของนางสดศรี ด้วยใจที่ค่อยๆเต้นช้าลง โดยมีสายตาคมๆดุๆมองตามหลังมาอย่างคาดโทษ เอาเถอะ กลับบ้านเมื่อไร เขาค่อยจัดการชำระความทีเดียว

เสียงนกร้องตรงหลังคานั่นเองที่ปลุกให้ตื่นแต่เช้า อากาศเย็นชื้นเล็กน้อยแต่ไม่ได้ทำให้หนาวมากมายจนต้องคว้าเสื้อมาใส่คลุมอีกชั้น ชายหนุ่มคนเดียวในบ้านลุกออกจากเตียงนอนที่ครอบครองคนเดียวตลอดคืน ล้างหน้าตาแล้วจึงเดินตรงออกไปที่ด้านนอก

มองสภาพของบ้านที่กระเบียดไปทางเก่าด้วยสายตาครุ่นคิด ส่วนที่สร้างจากปูนมีรอยแตกร้าวอยู่หลายรอย ในส่วนที่เป็นไม้ก็ดูเสื่อมโทรมไปค่อนข้างมาก

ธีร์คาดการณ์บางสิ่งในใจแล้วละสายตาเดินตรงไปเบื้องหน้าจนได้ยินเสียงคุยดังๆหยุดๆออกจากห้องห้องหนึ่งของบ้านที่ด้านหลัง ทำให้ธีร์ต้องหยุดยืนมอง ถึงได้พบว่าภรรยาของตัวเองกำลังหันหลังเล่าเรื่องที่ฟังดูผ่อนคลายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนให้คนในบ้านฟัง

น้ำเสียงสดใสผิดจากที่พูดคุยกับเขานั่นก็ด้วย

กอดอกมองอยู่ครู่ คนอื่นๆเห็นเขาเลยพลอยเงียบกันไป ปล่อยให้หญิงสาวที่ยืนเตาอยู่ตรงนั้นคุยไปคนเดียวเรื่อยเปื่อย พอถามแล้วคนอื่นเงียบจึงค่อยหันมามอง

เห็นธีร์แล้วใบหน้ายิ้มแย้มชะงัก ก่อนเอ่ยปากถามเขา

“คุณธีร์ รับมื้อเช้าเลยไหมคะ”

“ยังก่อน เช้ามากผมกินอะไรไม่ลง นั่นทำอะไร”

“ต้มจืดใส่บาตรเช้านี้ค่ะ”

ธีร์พยักหน้าไม่ได้พูดว่าอย่างไรแล้วเลือกนั่งลงมองสาวๆในนั้นขมีขมันเตรียมข้าวสวยใส่ขัน ตักอาหารคาวหวาน ที่เขาเห็นอย่างหนึ่งล่ะเป็นต้มจืดเต้าหู ผัดผักรวมมิตร แล้วก็กล้วยบวชชีใส่ในปิ่นโตจนครบชั้น พร้อมดอกบัวที่จัดแต่งกลีบอย่างละเมียดอ่อนช้อยวางลงบนพาน

ณิชายืนมองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีแล้วบอก

“ณิชจะลงไปใส่บาตรนะคะ”

“ไปสิ ผมไปด้วย”

           ธีร์ว่าแล้วเข้าไปยกพานใส่ข้าวของสำหรับใส่บาตรเช้ากับเด็กสาวที่เป็นหลานของป้าแหม่ม ทางนั้นพอยื่นพานให้ธีร์ก็อายม้วน เพราะความหล่อเหลาของเขานั่นเอง ที่ทำเอาเด็กสาวใจสั่นหวั่นไหว

“แม่ศรีไม่ใส่บาตรด้วยหรือ”

“ให้เด็กไปตามแล้วค่ะ”

แต่หากว่าท่านรู้จากเด็กที่ให้ไปตามว่าธีร์รอใส่บาตรด้วย ท่านคงไม่อยากทำบุญร่วม ณิชาคิดอย่างไม่สบายใจนัก แล้วก็เป็นอย่างที่คาด นางสดศรีไม่ลงมาตักบาตรเหมือนทุกที ท่านบอกว่าเวียนศรีษะและขอรับมื้อเช้าที่ห้องของท่าน จะไม่ลงมาร่วมโต๊ะในเช้านี้

ธีร์ไม่แสดงอาการใดๆ เขายังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าให้เห็นอยู่อย่างนั้น ราวกับไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่แยแสว่าใครจะคิดอย่างไรกับตนเอง

“พี่หนูณิชมาหรือฮะ” เสียงถามแจ๋วๆดังมาจากทางบันไดหลังบ้าน ณิชายิ้มเพราะจำเสียงนั้นได้ ถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่น้อยครั้งนักที่ธีร์จะได้เห็น

“ใครเอ่ย”

“เปรียวเองฮะพี่หนูณิช”

“ขึ้นมาบนบ้านเร็ว”

ครู่เดียวเสียงเดินขึ้นบนพื้นบ้านที่ทำจากไม้สักปนไม้มะค่าเกือบๆเก้าสิบเปอร์เซ็นของบ้านก็เงียบลงเมื่อคนมาใหม่หยุดยืนยิ้มเผล่ส่งมาให้พร้อมถุงพลาสติกบรรจุผลไม้เต็มถุงสองมือ

“แม่บอกว่าพี่หนูณิชมา ผมเลยไปเก็บตะลิงปลิงมาให้ฮะ”

“ขอบใจจ๊ะ พี่มาไม่ได้ตั้งใจเลยไม่ได้เอาของมาฝากเปรียวเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ได้เห็นหน้าพี่หนูณิชผมก็ดีใจแล้ว”

“ป้อเก่งแต่เล็กเชียว” แล้วเสียงอีกเสียงก็ดังแทรกมาจากคนที่นั่งเงียบมานาน เด็กชายเปรียวโยกตัวมองหาคนพูด พอเห็นคนแปลกหน้าเลยถามขึ้นตรงนั้นเลยตรงๆ ตามประสาเด็กไม่กลัวอะไร

“ใครหรือฮะ”

ณิชาแนะนำชายต่างวัยให้รู้จักกันกลายๆ “คุณธีร์จ้ะ”

“สามีคุณณิช” เจ้าของชื่อบอกสถานะตามมาในทันที เด็กชายได้ยินแบบนั้นแล้วหุบยิ้มลงฉับ เพ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนักก่อนว่า

“ทำไมแก่จัง”