9

“ใครเอ่ย”

“เปรียวเองฮะพี่หนูณิช”

“ขึ้นมาบนบ้านเร็ว”

ครู่เดียวเสียงเดินขึ้นบนพื้นบ้านที่ทำจากไม้สักปนไม้มะค่าเกือบๆเก้าสิบเปอร์เซ็นของบ้านก็เงียบลงเมื่อคนมาใหม่หยุดยืนยิ้มเผล่ส่งมาให้พร้อมถุงพลาสติกบรรจุผลไม้เต็มถุงสองมือ

“แม่บอกว่าพี่หนูณิชมา ผมเลยไปเก็บตะลิงปลิงมาให้ฮะ”

“ขอบใจจ๊ะ พี่มาไม่ได้ตั้งใจเลยไม่ได้เอาของมาฝากเปรียวเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ได้เห็นหน้าพี่หนูณิชผมก็ดีใจแล้ว”

“ป้อเก่งแต่เล็กเชียว” แล้วเสียงอีกเสียงก็ดังแทรกมาจากคนที่นั่งเงียบมานาน เด็กชายเปรียวโยกตัวมองหาคนพูด พอเห็นคนแปลกหน้าเลยถามขึ้นตรงนั้นเลยตรงๆ ตามประสาเด็กไม่กลัวอะไร

“ใครหรือฮะ”

ณิชาแนะนำชายต่างวัยให้รู้จักกันกลายๆ “คุณธีร์จ้ะ”

“สามีคุณณิช” เจ้าของชื่อบอกสถานะตามมาในทันที เด็กชายได้ยินแบบนั้นแล้วหุบยิ้มลงฉับ เพ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนักก่อนว่า

“ทำไมแก่จัง”

เสียงเด็กชายว่าขึ้นทำเอาณิชาที่กำลังยกแก้วขึ้นจิบสำลักน้ำในทันที เอ็ดไม่จริงจังนัก

“เปรียว”

เด็กชายตอบรับอย่างไม่รู้ไม่ชี้ “ฮะ”

“เอาตะลิงปลิงไปล้างให้พี่หน่อยไปเดี๋ยวจะแช่อิ่มไว้ให้กิน แล้วเอาคุกกี้ใส่กล่องไปกินด้วยนะ พี่ทำเอาไว้แยะเชียว”

“ฮะ ขอบคุณมากฮะ พี่หนูณิชคนสวย แถมใจดีด้วย”

“ผมอิ่มแล้ว”

ธีร์บอกขึ้นบ้างเสียงติดขรึมเล็กน้อย ทั้งยังคิดตะงิดในใจว่าจะสั่งสอนเด็กนั่นอย่างไรดี แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เกิดมายันแก่ เอ่อ...ยันโตปูนนี้ ยังไม่เคยมีเรื่องกับเด็กเลยสักคนเดียว แต่เด็กคนนี้มันเหลือขอจริงๆ ณิชาเม้มปากกลั้นยิ้มเมื่อเห็นว่าใบหน้าของคนที่เหมือนกับว่าตัวเองกุมโลกเอาไว้ทั้งใบแปรเปลี่ยนไปเพราะถูกทักว่า ‘แก่’

แม้ความจริงแล้วธีร์จะไกลจากคำว่าแก่ก็ตามทีแต่คงเสียความมั่นใจไปประมาณหนึ่ง ในเมื่อคนที่ทักว่าเขาแก่นั่นเป็นแค่เด็กชายอายุไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ

ณิชารับคำเบาแสนเบาแล้วลุกขึ้นเก็บของบนโต๊ะเข้าไปไว้ในครัว เห็นเด็กชายยืนกรอกคุกกี้ลงกล่องพลาสติกแข็งพลางหยิบเข้าปากไปพลาง

“อร่อยมากๆเลยฮะพี่หนูณิช”

“เอาไปหมดเลยก็ได้เปรียว เดี๋ยวบ่ายนี้พี่จะทำอีก”

“พี่หนูณิชทำนานไหมฮะ”

“ไม่นานหรอกจ้ะ”

“อร่อยแบบนี้น่าเอาไปขายงานวัดคืนนี้นะฮะ”

“งานวัด วัดไหนเปรียว” บี เด็กสาวหลานป้าแหม่มถามด้วยท่าทีอยากรู้ นัยว่าอยากไปอยากเที่ยวด้วย

“วัดบ้านเราเนี่ย เย็นนี้เขามีงานไงพี่บี” เปรียวรีบบอก ได้ยินว่ามีงานวัด บีหัวขวับมาทางณิชาทันที

“น่าไปจัง คุณณิชไปไหมคะ”

ณิชายิ้มแล้วว่า “ไม่ไปหรอก พี่ไม่ชอบไปงานที่คนพลุกพล่านเยอะแยะ”

“ว้า ถ้าคุณณิชไม่ไป ป้าแหม่มต้องไม่ให้ไปแน่ๆเลย” บีบ่นอย่างแสนเสียดาย

ณิชายิ้มแล้วนึกได้ว่าปล่อยให้คนมาเยือนนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะอาหาร จึงรีบสั่งงานแล้วออกไปดู ก็เห็นว่าเขายังคงนั่งรออยู่ที่เดิมไม่ลุกไปไหน

พอสบเข้ากับสายตาคมเข้มของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีพลันใบหน้าร้อนวาบด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เขารออยู่แบบนั้น

“คุณธีร์อยากออกไปนั่งที่ท่าน้ำไหมคะ เอนหลังย่อยอาหาร ณิชจะให้เด็กออกไปทำความสะอาดรอค่ะ”

“ผมเดินไปดูมาแล้ว ไม่ได้สกปรกอะไรมาก ขอเสื่อปูรองก็พอ”

“ค่ะ” ว่าแล้วเดินกลับเข้าไปหยิบเสื่อกกทอมือลายสวยแบบพับได้สามทบ พร้อมไม้กวาดเดินนำไปที่ศาลาท่าน้ำไม่ห่างจากตัวบ้านเท่าไรนัก พอเดินมาเรื่อยธีร์ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“อากาศดีนะที่นี่”

“ใช่ค่ะ ช่วงเพลจะมีเรือของตายายบุญมีมาขายพวกก๋วยเตี๋ยวเรือด้วยนะคะ น่ารักนะคะแกชื่อบุญมีทั้งตาและยายเลยล่ะค่ะ มีขนมใส่ไส้อันเล็กๆแล้วก็ขนมถ้วยมาขายด้วย แกว่าแกทำสดใหม่ทุกวัน รสชาติดีค่ะ ไม่หวานมาก ถ้าคุณธีร์สนใจ…”

“น่าไปเป็นพีอาร์” เขาพูดยิ้มๆขึ้น ณิชาหยุดแล้วถามเขากลับ

“อะไรนะคะ”

“ผมว่า คุณน่าไปเป็นพีอาร์ของเครือ นี่พูดจนจากที่ผมอิ่มแล้ว ชักอยากกินก๋วยเตี๋ยวเรือกับขนมของตายายบุญมีอย่างที่คุณว่าขึ้นมาเชียว”

ไม่รู้ว่าเขาพูดด้วยอารมณ์ชนิดไหน ณิชาเลยนิ่งงันไปพอดีกับที่เดินมาถึงศาลาท่าน้ำ

หญิงสาวเจ้าของสถานที่จัดแจงปัดกวาดบนโต๊ะแล้ววางเสื่อกกทอมือลงตรงนั้น ค่อยลงไปจัดการพื้นจนสะอาดพอใช้ได้ค่อยปูเสื่อลงจนเรียบร้อย เตรียมอัญเชิญเขาลงนั่งพักผ่อน พอหันหน้ามาก็พบว่าเขากอดพิงเสาศาลามองสำรวจไปทั่วเรือนกายด้วยสายตาบ่งบอกความต้องการชนิดว่าปิดไม่มิดเท่าใดนัก

“อากาศดีนะที่นี่ ทำเลดี แม่คุณเขาจะขายไหม”

จบคำถามของเขาก็ทำเอาเส้นความอดทนของณิชาขาดผึงลงทันที

เขาคิดว่ามีเงินจะซื้ออะไร ตรงไหนก็ได้อย่างนั้นหรือ มีเจ้าของที่อีกไม่น้อยที่ไม่ใช่พวกร้อนเงิน แบบที่เขาเจอมา

“ไม่ขายหรอกค่ะ”

“แน่ใจได้ยังไง บางทีได้ยินราคาแล้ว อาจจะหายหยิ่งก็ได้นะ”

“ขอตัวนะคะ จะไปเตรียมของว่างให้ค่ะ”

ณิชาผละจากมาด้วยอารมณ์ไม่ค่อยมั่นคงนัก นั่นก็เพราะถูกธีร์กวนจนตะกอนขุ่นมัวไปหมดแล้ว

เดินเข้ามาในห้องครัวแล้วลงมือเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนม ทั้งยังช่วยบรรเทาอาการหัวร้อนตะกอนอารมณ์ขุ่นมัวจากใครบางคนได้อีกด้วย

“คุณหนูณิชขา เพลแล้วนะคะ”

ณิชาไม่ได้หยุดมือแล้วสั่งขณะที่กำลังก้มหน้าอยู่กับงานในมือ “ไปเรียนคุณธีร์มากินมื้อกลางวันไป”

“แต่ เอ่อ…” เด็กบีอึกอักพูดได้แค่นั้น ก็ได้ยินอีกคนว่าขึ้นมาแทน

“ผมเรียกก๋วยเตี๋ยวตากับยายบุญมีที่คุณพีอาร์ไว้แล้ว บอกเด็กไปสั่งสิว่าจะกินอะไรกันบ้าง”

ณิชาเงยหน้าแล้วมองไปทางต้นตอของเสียงก็พบว่าเขามองมาด้วยสายตาอ่านยากคู่เดิม เลยหันไปบอกบี

                       “บีไปสั่งไปจะเอาอะไรบ้าง”

“ค่ะ” เด็กสาววิ่งปู้ดลงไปเลยด้วยความอยากกิน แล้วก็ชะงักเมื่อนึกได้ “คุณหนูอยากกินอะไรคะ เดี๋ยวหนูสั่งไว้รอ” ณิชาส่ายหน้าว่าไม่ต้อง เด็กบีจึงออกวิ่งหน้าตั้งไปยังศาลาท่าน้ำทันที

“ผมสั่งเส้นใหญ่ไว้ให้คุณ เดี๋ยวเด็กบีคงถือมาให้”

ไม่นานหลังจากที่เขาบอก เด็กบีก็ถือชามก๋วยเตี๋ยวใส่ถาดมาให้ยังโต๊ะอาหารพร้อมขนมใส่ไส้อีกหนึ่งจาน ณิชากดอารมณ์อย่างหนึ่งเอาไว้เมื่อเขาสั่งก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่แบบที่เธอชอบกิน บางทีอาจบังเอิญหรือเป็นตายายเองที่บอกว่าเธอชอบแบบนี้

ธีร์หรือจะรู้เรื่องราวความชอบไม่ชอบของเธอ

ธีร์นั่งลงกินของที่เธอแนะนำว่าอร่อยโดยไม่ปริปากใดๆ ปกติเขาเป็นคนกินง่ายอยู่แล้ว พอเห็นเขาวางช้อนตะเกียบลงบนขอบชามจึงถามเขาพร้อมรอลุ้นคำตอบอย่างเกรงๆ

“อร่อยไหมคะ”

ธีร์ยกน้ำขึ้นดื่มแล้วว่า “อือม์ ใช้ได้” รับทิชชูจากมือของเธอมาซับปากแล้วเอ่ยปากคล้ายชวน

“ได้ยินว่าตอนเย็นมีงานวัด พาผมไปหน่อยสิ”