บทที่ 6

“โธ่เว้ย!”

กองเอกสารและข้าวของบนโต๊ะถูกพิธานกวาดลงบนพื้นเพื่อระบายอารมณ์โกรธที่มันกำลังปะทุอยู่ในใจ

“คุณพุดติดต่อทนายสุชาติให้ผมด่วน”

ภายในเขตพื้นที่อภัยทานที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ของวัด ทำให้จิตใจของมณีมันตราซึ่งร้อนรุ่มและอีกหลายความรู้สึกที่กำลังตีรวนกันอยู่ข้างในสงบลงได้อย่างประหลาด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากันแดดสอดส่องมองหาแม่ชีมณีจันทร์ ซึ่งหลังจากเธอเรียนจบก็ตัดสินใจมาบวชเป็นชีอยู่ที่นี่ เกือบจะหกปีได้แล้ว

“หมอก”

มณีมันตราหันไปมองแม่ชีมณีจันทร์ที่เดินเข้ามาหาเจ้าหล่อน ก่อนจะก้มลงกราบท่าน แม่ของเธอในวันนี้ดูสงบ ดูสุขใจเกินกว่าที่เธอจะกล้าเอาปัญหาที่มันสุมอกอยู่มาเล่าให้ท่านฟังได้ แต่สิ่งหนึ่งที่แม่ต้องได้รับรู้ก็คือเรื่องน่ายินดีที่หญิงสาวตั้งใจมาบอกวันนี้

“แม่ชีสบายดีไหมคะ”

“แม่สบายดี แล้วหมอกล่ะเป็นยังไงถึงได้มาหาแม่ถึงที่วัด”

“หนูมาบอกข่าวแม่น่ะค่ะ”

หญิงสาวยิ้มให้มารดา ก่อนจะก้มลงลูบที่หน้าท้องของตัวเองที่มันเริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

“หมอกท้องหรือลูก”

“ค่ะ หนูท้องได้สี่เดือนแล้ว”

“คุณพุกรู้หรือยัง”

“เขาจะไม่มีวันรู้ค่ะแม่”

“มีอะไรกันหรือเปล่าลูก”

มณีจันทร์มองหน้าลูกสาวเพียงคนเดียวของนางอย่างไม่สบายใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าชีวิตแต่งงานของมณีมันตราไม่ค่อยมีความสุขนัก แต่ก็ไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากอะไร ด้วยว่ามณีมันตราไม่เคยปริปากบอกเลย

“หนูกำลังจะหย่ากับคุณพุกค่ะแม่”

คนเป็นแม่หัวใจกระตุกวูบ

“มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ เกิดเรื่องอะไรขึ้นลูก”

“มันเป็นปัญหาที่สะสมมานานแล้วค่ะแม่ แล้วตอนนี้หนูก็คิดว่ามันมาสุดทางแล้ว การหย่าจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดค่ะ”

“แล้วลูกที่จะเกิดมา พ่อของเขามีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้นะว่ามีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองลืมตาขึ้นมาบนโลก”

“หนูจะเลี้ยงเขาเองค่ะแม่ จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกของหนู หน้าที่การงานและเงินที่สะสมมาได้สักพักจะไม่ทำให้ชีวิตของเจ้าตัวเล็กในท้องของหนูลำบากแน่นอน ส่วนคุณพุก หนูคิดว่าเขาไม่รับรู้จะดีที่สุดค่ะ”

“แม่อยากให้ลูกคิดดีๆ คุณพุกเขาไม่มีใคร เขามีแค่หนูกับลูกนะ”

แม้ว่าอดีตลูกเลี้ยงของนางจะเคยร้ายใส่แค่ไหน แต่มณีจันทร์ก็ไม่เคยถือโทษโกรธเลยสักครั้ง ตรงกันข้ามกลับสงสารและเห็นใจ เพราะพิธานเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก บารมีผู้เป็นพ่อก็ทำแต่งาน พอเว้นว่างจากงานก็ไปหาความสำราญกับบรรดาหญิงสาวมากหน้าหลายตา แต่ไม่เคยแต่งใครเข้าบ้านอย่างจริงจัง จนมาเป็นนางที่บารมียกย่องออกหน้าออกตา ตบแต่งแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรส แล้วตอนแรกที่มณีจันทร์รู้ว่ามณีมันตราจะแต่งงานกับพิธาน นางทั้งดีใจและโล่งอก เพราะเป็นห่วงทั้งลูกตัวเองและพิธาน เมื่อเห็นว่าตอนนั้นทั้งคู่รักกันแค่ไหน แล้วพิธานสัญญาว่าจะดูแลมณีมันตราเป็นอย่างดี มณีจันทร์จึงหมดห่วง

“แม่ไม่ต้องห่วงเขาหรอกนะคะ หนูแยกกันอยู่ได้สามเดือนแล้ว ก็ยังเห็นว่าเขาสบายดี”

มณีจันทร์ถอดถอนหายใจ แม้ภายในจะกลัดกลุ้ม แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าให้กำลังลูกสาว เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่า ต่อให้พูดเกลี้ยกล่อมอย่างไร เมื่อมณีมันตราตัดสินใจแล้ว ไม่มีทางเปลี่ยนใจง่ายๆแน่นอน

“สุดแล้วแต่เจ้าเถิด ถ้ามีอะไรให้แม่ช่วยก็มาบอก”

“ค่ะแม่”

ท่านอนหงายใช้มือก่ายหน้าผากดูจะเป็นท่าประจำของพิธานไปเสียแล้ว ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ห้องที่เคยเป็นห้องนอนของมณีมันตรา ทุกซอกทุกมุมล้วนมีแต่ความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าหล่อน ห้องสี่เหลี่ยมตกแต่งเป็นโทนชมพูขาว ยังมีตุ๊กตากระต่ายขายาวที่หญิงสาวชอบสะสม วางอยู่ตามมุมต่างๆของห้อง ความทรงจำหลายอย่างไหลทะลักเข้ามาในหัว ส่วนมากจะมีแต่ภาพใบหน้าเปรอะน้ำตาของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมีย แทรกมาด้วยเสมอ