บทที่ 7

“หมอก เธอกำลังจะทำให้ฉันบ้า”

คำพูดของสุชาติเมื่อตอนกลางวันเหมือนกับดับความหวังที่มันมีอยู่ริบหรี่ของชายหนุ่ม

‘ผมรู้จักทนายของฝ่ายคุณหมอกครับ ทนายคนนี้เก่งเรื่องการฟ้องหย่ากับเรื่องผัวๆ เมียๆ แถมหลักฐานที่ทางนู้นมียังแน่นขนาดนี้ ทางเรามีโอกาสชนะแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ คือคุณหมอกยอมถอนฟ้องครับ’

ใบสำคัญการหย่าที่พิธานยอมมาเซ็นให้เธอ ทำให้มณีมันตรารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

“อีกแค่ไม่กี่เดือนแม่ก็จะได้เห็นหน้าหนูแล้วนะ”

มณีมันตราลูบหน้าท้องซึ่งมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเธออยู่ข้างในอย่างรักใคร่ เมื่อมีลูก ชีวิตของเธอเหมือนมีจุดหมาย และรู้ว่าต้องก้าวไปวันข้างหน้าเพื่อใคร...

“เอาของฟ้ามานะ”

“อยากได้ก็วิ่งตามให้ทันสิ”

มณีมันตราที่พึ่งลงจากรถ หันไปมองที่สนามหญ้าข้างบ้านแล้วถึงกับส่ายหัว เด็กแสบสองคนกำลังสร้างความปั่นป่วนให้กับคนเป็นยายที่นั่งดมยาดมอยู่บนม้านั่งหินอ่อน ภาพที่เธอเห็นเป็นภาพที่ชินตาเสียแล้ว ถ้าวันไหนบ้านสงบคือวันนั้นฝนตกพายุเข้าประเทศแน่นอน

“เด็กๆ หยุดได้แล้วลูก”

“แม่จ๋า”

สองแสบหันมามองผู้เป็นแม่พร้อมกับส่งเสียงเรียกพร้อมกัน แต่เด็กชายเมฆาเป็นคนวิ่งมารับของจากมือมารดาก่อน ส่วนเจ้าของร่างอวบป้อมที่มีแววว่าส่วนสูงจะเหมือนเธอ ก็รีบวิ่งตามหลังพี่ชายมา

“เหนื่อยไหมลูก เดี๋ยวแม่บอกให้มะนาวตั้งโต๊ะเลยดีกว่านะ”

มณีจันทร์เดินเข้ามารับลูกสาวด้วยอีกคน

“ค่ะแม่ ว่าแต่วันนี้สองแสบป่วนอะไรอีกล่ะคะ”

“แย่งขนมกันน่ะสิ แม่จะเป็นลม ไม่รู้ว่าตอนเกิดหนูไปขอลูกจากวัดที่มีลิงเยอะหรือเปล่า เจ้าแสบทั้งสองถึงได้ซนขนาดนี้”

“ตอนเด็กๆ หนูซนแบบนี้ไหมคะแม่”

“ยิ่งกว่านี้”

มณีจันทร์มองหน้าของลูกสาวแล้วก็หัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงมณีมันตราวัยเด็ก ซึ่งแสบและซนไม่แพ้เจ้าสองตัวนั้นเลย

“หนูรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ ที่จู่ๆ แม่ก็ต้องลาสิกขาแล้วออกมาช่วยเลี้ยงหลานแบบนี้”

หลังจากที่รู้ว่ามณีมันตราท้องและหย่ากับพิธาน โดยที่อดีตลูกเขยและลูกเลี้ยงของนางไม่รู้ว่าภรรยากำลังตั้งท้อง มณีจันทร์จึงตัดสินใจลาสิกขาเพื่อออกมาเตรียมตัวเลี้ยงหลานๆ และช่วยดูแลมณีมันตราระหว่างที่ตั้งท้อง แม้จะเสียดายที่ไม่ได้ใช้ชีวิตบั้นปลายใต้ร่มกาสาวพัสตร์อย่างที่ตั้งใจไว้ แต่นางก็สุขใจเป็นที่สุดที่ได้อยู่กับลูกกับหลาน

มือเรียวคว้าปลายผ้าห่มมาคลุมร่างเล็กของลูกน้อยดั่งเช่นทุกวัน

“ฝันดีนะคะเด็กๆ”

มณีมันตราก้มลงไปหอมแก้มของลูกคนละฟอด ก่อนจะห่มผ้าแล้วเดินไปปิดสวิตช์ไฟบริเวณประตูทางออก สี่ปีกว่าที่เธอทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับเด็กๆ ถามว่าเหนื่อยไหม ตอบได้เลยว่าเหนื่อย แต่มันเป็นความเหนื่อยที่คลุกเคล้าไปด้วยความสุข

คนเป็นแม่มองไปยังลูกน้อยทั้งสองด้วยสายตาดุแกมเอ็นดู ก็ดูสิ ทั้งเมฆาและฟ้าใสของเธอ ไม่ยอมหยิบผักที่อยู่ในจานเข้าปากเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แต่กลับหยิบผักในจานของตัวเองไปวางไว้บนจานของอีกคน โอ๊ย! เจ้าตัวยุ่งเอ๊ย

“เด็กๆ กินผักเยอะๆ สิคะ”

มื้อเช้าก่อนที่ลูกลิงทั้งสองของเธอจะไปโรงเรียนก็จะวุ่นวายหน่อยๆ มณีมันตราพอเข้าใจว่าเมฆาเป็นเด็กผู้ชายจะมีซนบ้างตามประสาก็คงไม่แปลกอะไร แต่ยัยฟ้าใสของเธอนี่สิ ทั้งแสบทั้งซนไม่แพ้ผู้เป็นพี่เลย

“คุณแม่ขา วันเสาร์ฟ้าอยากไปดูช้าง”

คนเป็นแม่มองลูกสาวซึ่งจะน่ารักมากเป็นพิเศษเมื่ออ้อนขอในสิ่งที่เด็กหญิงต้องการ แขนป้อมสะกิดพี่ชายตัวเองให้ช่วยพูดกับมารดา แต่คุณชายประจำบ้านก็หาได้ให้ความร่วมมือกับแม่สาวน้อยตัวอวบไม่ เด็กชายเมฆามองน้องสาวเพียงเล็กน้อยก่อนจะลงมือจิ้มไข่ที่อยู่ในจานเข้าปากต่ออย่างไม่ใคร่จะสนใจเลยแม้แต่นิด คนที่ไม่ได้รับในสิ่งที่ตนเองปรารถนาถึงกับหน้ามุ่ย แต่มีหรือสาวน้อยจะละความพยายาม

“นะคะคุณแม่ขา น้องฟ้าอยากไปดูช้างเหมือนเพื่อนที่โรงเรียน”

ด้วยว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันไปสวนสัตว์มาเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วมาเล่าให้แม่หนูฟัง เด็กที่กำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็นจึงอยากจะไปกับเขาบ้าง

“ถ้าแม่พาไปแล้วแม่ขอรางวัลเป็นจุ๊บหนึ่งฟอดได้ไหมคะ”

เด็กหญิงอมยิ้มก่อนจะปีนลงจากโต๊ะแล้ววิ่งไปกอดเอวมารดา แล้วจุ๊บเบาๆ ที่หน้าท้องแบนราบของมณีมันตรา ฟ้าใสเป็นเด็กผู้หญิงที่แม้จะซนแต่ก็ขี้อ้อน จนคนในบ้านต่างหลงรักหัวปักหัวปำไปตามๆ กัน ส่วนเด็กชายเมฆาก็แสบและแสนซนไม่แพ้กัน แต่ถึงแม้จะซนยังไงก็ยังต้องแพ้ให้ฟ้าใสอยู่ร่ำไป เพราะยัยตัวเล็กมักจะใช้อภิสิทธิ์ความเป็นน้องข่มพี่ชายเสมอ

หน้าโรงเรียนเอกชนชื่อดังในตอนเช้า แน่นขนัดไปด้วยผู้ปกครองและเด็กนักเรียน ซึ่งหนึ่งในบรรดามวลมหาประชาทั้งหลาย ก็มีสามแม่ลูกรวมอยู่ด้วย

“ตั้งใจเรียนนะคะเด็กๆ เลิกเรียนเดี๋ยวแม่มารับจ้า”

มณีมันตรายืนส่งลูกลิงทั้งสองของเธอที่หน้าโรงเรียน ก่อนจะเดินตรงไปที่บีทีเอสที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อไปคลินิกที่หญิงสาวทำงานต่อ