บทที่ 5

ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางกระหม่อม สมองของพิธานอื้ออึงไปหมด ชายหนุ่มพึ่งรู้ตัวว่าคำว่า ‘หย่า’ มันมีอิทธิพลกับเขามากแค่ไหน

“ไม่-มี-ทาง!!”

ประกายตาวาวโรจน์ด้วยโทสะไม่ได้ทำให้มณีมันตรากลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอแอบเห็นว่าดวงตาคมของชายหนุ่มกำลังแสดงความกลัวและความหวั่นไหว ซึ่งน้อยครั้งนักที่คนอย่างพิธานจะไม่สามารถซุกซ่อนมันไว้ภายใต้แววตาและใบหน้าเฉยชาได้

เธอถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เจ้าหล่อนรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางยอมง่ายๆ แน่นอน เจ้าของเรียวปากอิ่มจึงตัดสินใจพูดบางอย่างที่คิดว่าสมควรพูดมากที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้

“ฉันจะไปเรียนต่อที่อเมริกากับมาร์ค ถ้าคุณไม่ยอมหย่า ภาพถ่ายและคลิปเสียงที่ฉันมีอยู่ในมือทั้งหมดจะถูกเผยแพร่ลงในโซเชียล คุณคงรู้นะว่ามันจะสะเทือนเก้าอี้ผู้บริหารของคุณและหุ้นของแกรนด์ไดมอนด์ขนาดไหน”

พิธานทั้งโกรธทั้งเจ็บใจที่หญิงสาวกล้าขู่เขา แล้วยังมีหน้ามาบอกได้แบบหน้าตาเฉยว่าจะบินไปเรียนต่อกับคนที่ปากบอกว่าเป็นแค่เพื่อนสนิท ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยา ชายหนุ่มออกปากห้ามไม่ให้มณีมันตราคบหากับมาสุ       ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม เขามั่นใจว่าไม่ใช่เพราะหึงหวง แต่เป็นเพราะไม่อยากให้ใครมาหยามศักดิ์ศรีอย่างเช่นที่พ่อของเขาโดนมณีจันทร์แม่ของหญิงสาวทำ จนต้องตรอมใจตาย

“เธอไม่กล้าหรอก”

“ที่ผ่านมาคุณรู้จักฉันดีแค่ไหนกัน ถึงคิดว่าฉันไม่กล้า”

“เธอรักฉันไง เธอรู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้นจะส่งผลเสียต่อธุรกิจและตัวฉันเอง”

“ใช่ค่ะ แต่ก่อนฉันรักคุณ รักแบบที่ยอมหน้ามืดตามัว หลงคิดว่า ถ้าฉันทำดีและทำหน้าที่ของภรรยาให้เต็มที่และดีที่สุด คุณจะเลิกเจ้าคิดเจ้าแค้น และเลิกโทษว่าแม่ของฉันทำพ่อคุณตายสักที แต่ก็ไม่! อย่าลืมสิคะ ใจคนเราเปลี่ยนได้ทุกวัน รักได้ก็เลิกได้เหมือนกัน”

หัวใจที่คิดว่าตายด้านจนไร้ซึ่งความรู้สึก พิธานพึ่งรู้ตอนนี้นี่เองว่ามันไม่ใช่ เขายังมีความรู้สึก เจ็บ.. จุก.. และเสียใจ.. เหมือนกับคนอื่น

“เธอมันก็เหมือนแม่ของเธอ พอได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการ ก็หนีตามชู้รักไปเสวยสุขบนกองสมบัติของฉัน”

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ ฉันขอแค่ทะเบียนหย่าเท่านั้น ส่วนข้าวของเงินทองของคุณฉันจะไม่เอาแม้แต่บาทเดียว”

“จองหอง!”

“ฉันให้เวลาคุณสามวัน คุณต้องมีคำตอบเรื่องหย่าให้ฉัน ถ้าไม่! ก็เตรียมตัวรับมือกับคณะกรรมการผู้ถือหุ้นและกระแสที่จะตีกลับตัวคุณและห้างของคุณได้เลย”

“มณีมันตรา! มันจะเกินไปแล้วนะ”

“ไม่เกินไปหรอกค่ะ น้อยไปเสียด้วยซ้ำ”

หญิงสาวหยิบนามบัตรของทนายฝ่ายเธอวางไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนจะเดินออกไปโดยที่ไม่ได้หันมามองชายหนุ่มอีกเลย