บทที่ 5 เป็นห่วง

"8565 บาทค่ะ"

เสียงแคชเชียร์บอกหลังจากที่สแกนราคาสินค้าทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว กันต์นับเงินและยื่นส่งให้แคชเชียร์ไป รับตังค์ทอนและเข็นรถเข็นไปที่รถ กลอยใจรู้สึกเป็นห่วงกันต์ เธอไม่รู้ว่าฐานะการเงินของเขาเป็นอย่างไรบ้าง ที่เธอชวนเขามาซื้อของนั้นไม่ได้คิดจะให้เขาจ่ายให้ ไม่เป็นไรเดี๋ยวถึงบ้านแล้วค่อยคืนเขาละกัน

"คุณกันต์คะกลอยแวะร้านขายยาก่อนนะคะ"

ระหว่างที่ช่วยกันขนของที่ซื้อมาใส่ท้ายรถกระบะเธอก็เอ่ยขึ้นมา

"กลอยไม่สบาย ?"

"ไม่ใช่ค่ะ อยากได้ของใช้ของผู้หญิงน่ะค่ะ คุณกันต์รอที่รถก็ได้"

พูดจบเธอก็เดินตรงไปที่ร้านขายยา สักพักใหญ่ก็หิ้วถุงพลาสติกใส่ของออกมาเดินไปขึ้นรถที่กันต์สตาร์ทเครื่องรออยู่แล้ว

"แวะทานอะไรก่อนไหม ?"

"ก็ดีค่ะ"

กลอยใจไม่ปฏิเสธ เขาจึงพาเธอแวะร้านอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ ระหว่างนั่งทานข้าวก็มีคนมาทักทายกันต์อีกหลายคน กว้างขวางซะจริง กลอยใจนึกในใจแต่ก็เข้าใจได้ว่าสังคมของชนบทคงจะเป็นแบบนี้ ทุกคนรู้จักมักคุ้นกันหมด หรืออีกอย่างสามีของเธอจะไม่ใช่ชาวสวนธรรมดาเป็นเศรษฐีปลอมตัวมาหรือเปล่านะ เธอคิดกับตัวเองอย่างนึกสนุก แต่ถึงเขาจะเป็นอย่างไรยากดีมีจนเธอก็ได้ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาแล้ว เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาเธอพอมีเงินเก็บ ถ้าอยู่ไปอีกหน่อยเธออาจจะหางานทำสองแรงแข็งขันคงไม่อดตาย

ทานข้าวอิ่มแล้วก็พากันกลับ อาหารมื้อนี้เธอขอเป็นคนจ่ายเองแต่กันต์ไม่ยอม เขาเป็นสามีของเธอก็ต้องเลี้ยงดูเธอให้ดี กลอยใจจึงตามใจเขา

กว่าจะกลับถึงบ้านก็หกโมงเย็น เธอพบว่าผ้าห่ม ผ้าปูถูกปูและพับเรียบร้อย เพราะทานข้าวกันมาจากข้างนอกแล้วมื้อนี้กลอยใจจึงไม่ต้องทำกับข้าว จัดการกับของที่ซื้อมาเสร็จก็เตรียมตัวจะอาบน้ำ เธอยืนส่องกระจกอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งกันต์เข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง

"อย่าค่ะ กลอยตัวเหม็น"

เพราะเขาไม่ได้กอดเธออย่างเดียวแต่ซุกไซ้ซอกคอเธอทางด้านหลัง สองมือก็ขยำสองเต้าอวบไปด้วย

"ถ้างั้นอาบพร้อมกัน"

กลอยใจไม่ปฏิเสธคงไม่แปลกล่ะมั้งที่สามีกับภรรยาจะอาบน้ำพร้อมกัน แต่เธอคงลืมคิดไปว่าการที่สามีภรรยาอาบน้ำพร้อมกันนั้นเค้าไม่ได้อาบแค่น้ำอย่างเดียว กันต์จูงมือเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอและของตัวเองออก ร่างกายสมส่วนขาวเนียนนั้นอยู่ในอ้อมกอดของเขาภายใต้สายน้ำของฝักบัว กันต์ถูสบู่ให้เธอทุกซอกทุกมุมราวกับเธอเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ

"เดี๋ยวกลอยทำเองก็ได้ค่ะ"

"ถ้าเกรงใจ กลอยถูให้ผมแทนก็ได้ สลับกัน"

กลอยใจได้แต่หน้าแดงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ฟอกสบู่ให้เขากลับเช่นกัน เมื่อต่างคนต่างฟอกสบู่เสร็จเรียบร้อยแล้ว กันต์ก็ดึงเธอเข้ามาประกบปากจูบเธอด้วยอารมณ์เร่าร้อน แม้จะยังไม่ชินเท่าไหร่แต่กลอยใจก็ตอบสนองเขาได้แบบน่ารัก กว่าจะแล้วเสร็จก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงกันต์ถึงได้ยอมปล่อยให้กลอยใจออกมาจากห้องน้ำ เธอแทบหมดแรงจนหลงลืมไปว่าทุกครั้งที่มีอะไรกันทั้งเธอและเขาไม่ได้ป้องกันเลย แม้กระทั่งยาคุมกำเนิดที่ซื้อมาก็ไม่ได้กิน หลังออกจากห้องน้ำเธอก็หลับเพราะความเพลีย

"เซ็ง ๆๆๆ เบื่อ ๆๆๆ!"

"มึงเป็นอะไรวะอีผึ้ง ? กูเห็นมึงนั่งตรงนั้นแล้วก็พูดเซ็ง เบื่อมาเป็นชั่วโมงแล้ว"

ยายสายถามลูกสาวที่นั่งหน้าหงิกขวางบันไดบ้านเพราะทนไม่ไหวกับกิริยาอาการของน้ำผึ้ง หลังจากที่มันกลับมาจากบ้านนายหัวเมื่อเช้านี้มันก็อารมณ์ไม่ดีทั้งวัน

"อีกอย่าง มึงอย่านั่งขวางบันไดได้ไหม เผื่อคนเขาจะขึ้นจะลง"

"จะมีใครขึ้นใครลงล่ะแม่ เราอยู่กันแค่สองคน"

"นั่นแหละ ตกลงมึงเป็นอะไร ?"

"ก็นายหัวน่ะสิ เอาผู้หญิงที่ไหนมาอยู่ด้วยก็ไม่รู้แล้วบอกว่าเป็นเมีย"

"ก็เรื่องของนายหัวเขา แล้วมึงเดือดร้อนอะไร แม่เคยบอกหลายครั้งแล้วว่าอย่าหวังสูงเกินตัว"

ป้าสายเป็นคนงานในสวนของกันต์มีหน้าที่เป็นแม่ครัวทำกับข้าวให้คนงานในสวน ส่วนน้ำผึ้งนั้นเป็นลูกสาวของป้าสาย เธอแอบรักนายหัวกันต์มานานแล้วและคอยหาโอกาสเข้าหาเขาอยู่ตลอดแต่กันต์ก็ไม่ได้สนใจเธอมองน้ำผึ้งเป็นเพียงน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้นเพราะป้าสายทำงานในสวนแห่งนี้มาตั้งแต่เขายังเด็ก ๆ แม้ว่าพ่อกับแม่ของกันต์จะเสียไปแล้วแต่คนงานเก่าแก่ทุกคนก็ยังสมัครใจทำงานที่นี่ต่อ

กันต์ส่งเสียให้น้ำผึ้งเรียนต่อเพราะพ่อของเธอที่เป็นคนงานเก่าแก่เสียชีวิต แต่เธอก็เรียนจบแค่ปวช.เท่านั้นเพราะติดเพื่อนและเกเรเสียก่อน แต่เขาก็ยังให้เธอทำงานที่นี่ต่อโดยให้มีหน้าที่ดูแลบ้านและซักผ้าให้เขา อายุอานามของน้ำผึ้งแก่กว่ากลอยใจสองปี

"ท่าทางสะโอดสะอง จะจริงใจกับนายหัวหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะมาอยู่กับผู้ชายก่อนแต่ง"

ป้าสายส่ายหัวให้กับคำพูดของลูกสาว คร้านจะพูดอะไรต่อจึงเดินเข้าห้องนอนไป พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่ไก่โห่เพราะต้องไปซื้อของมาทำกับข้าวให้คนงานอีก รีบนอนดีกว่า เมื่อแม่ไม่สนใจน้ำผึ้งจึงเดินเข้าห้องนอน

"ชิ..ถ้าฉันได้เป็นเมียนายหัวเมื่อไหร่ อย่ามาเรียกฉันว่าคุณนายละกัน"

อากาศในตอนหัวเช้านั้นค่อนข้างเย็นกลอยใจจึงซุกซบอยู่กับอกแกร่งของสามีอย่างอบอุ่น กันต์ก็กระชับอ้อมแขนให้มั่นคงยิ่งขึ้น กอดร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นไว้ในอ้อมแขน วันนี้เขาไม่มีงานจึงไม่ต้องตื่นแต่เช้า เธอยังคงหลับสนิทแต่กันต์นั้นมีบางอย่างของร่างกายที่มันตื่นตัว ทนนอนกอดเธอไปได้อีกสักพักก็ไม่ไหวจึงขยับตัวหวังจะไปทำอะไรในห้องน้ำ ไม่อยากหักโหมกับเธอเกินไป นี่เขากลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนอยู่คนเดียวไม่เห็นเป็นแบบนี้ พอมีเมียเข้าหน่อยไม่ได้

"จะลุกแล้วหรือคะ ?"

กลอยใจพึมพำถามเขาทั้งที่ตายังไม่ลืม คงเป็นเพราะเขาขยับตัวแรงไปจึงทำให้เธอตื่น

"ใช่ครับ กลอยนอนต่อเถอะ"

กลอยใจหวังจะคว้าแขนของกันต์ให้นอนลงแต่ดันคว้าผิดไปโดนสิ่งมี่มันกำลังตื่นตัวพอดี เธอลืมตาขึ้นมามองสิ่งที่อยู่ในมือแล้วก็หน้าแดง และก็รู้ทันทีว่ากันต์ต้องการอะไร

"อย่าเพิ่งลุกเลยค่ะ นอนต่ออีกหน่อยเถอะ"

กันต์จึงล้มตัวลงนอนข้างเธอ พูดแบบนี้แสดงว่ากลอยใจเองก็เต็มใจและต้องการสิ่งเดียวกับเขา บทเพลงรักจึงบรรเลงขึ้นอีกรอบในตอนหัวเช้า