บทที่ 4 เมียนายหัว

กว่าจะทำข้าวต้มทะเลเสร็จฟ้าก็สว่างพอดี ตอนนี้กันต์ก็ยังไม่กลับมา กลอยใจทำความสะอาดห้องครัวและเข้าไปเก็บห้องนอน ร่องรอยระหว่างเธอกับเขาปรากฏชัดเจนบนผ้าปูที่นอน หน้าเห่อร้อนโดยอัตโนมัติเธอจึงดึงผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มหวังเอาไปซัก

"กรี๊ดดดด ! แกเป็นใคร ?"

กลอยใจสะดุ้งเพราะเสียงกรีดร้องนั้นก่อนจะเซถลาเพราะเจ้าของเสียงเดินเข้ามาผลักเธออย่างแรง เพราะยังไม่ทันตั้งตัวกลอยใจจึงเซไปชนกับโต๊ะหัวเตียงโคมไฟจึงล้มใส่แขนเธออย่างจัง และมันก็เขียวจ้ำขึ้นมาทันที

"ออกไปจากบ้านของนายหัวเดี๋ยวนี้นะ !"

ผู้หญิงสาวสวยผิวคล้ำอายุน่าจะมากกว่ากลอยใจแผดเสียงขึ้นอีกรอบ เมื่อตั้งตัวได้กลอยใจก็เผชิญหน้ากับเธอคนนั้น

"ไม่ออก ฉันเป็นเมียเจ้าของบ้าน"

ตอบออกไปพร้อมกับหันไปจัดการผ้าปูกับผ้าห่มต่อ น้ำผึ้งเห็นท่าทางไม่รู้สึกรู้สมของกลอยใจก็กระชากเธออีกรอบและเงื้อมือขึ้นตบหน้ากลอยใจทันที

"เพี๊ยะ !"

ฝ่ามือนั้นปะทะแก้มซีกซ้ายของกลอยใจเต็ม ๆ หน้าเธอขึ้นปื้นเป็นริ้วทันที เมื่ออีกฝ่ายไม่ฟังที่เธอบอกว่าเป็นเมียเจ้าของบ้านแถมยังใช้กำลังกับเธอก่อนเธอก็ไม่เกรงใจ น้ำผึ้งมัวแต่ดีใจกับผลงานและดูแล้วท่าทางของกลอยใจหงิม ๆ จึงไม่ทันระวังตัว เลยโดนหมัดของกลอยใจเข้าไปเต็ม ๆ เบ้าตาซ้าย

"นี่ ๆ แกกล้าชกชั้น !?"

"มากกว่าชกก็กล้า"

ยกเท้าขึ้นถีบเข้าไปตรงหน้าท้องของน้ำผึ้ง เธอก้นจ้ำเบ้าทันทีพอลุกขึ้นได้ก็กระโจนเข้ามาหากลอยใจ สองสาวชุลมุนกันอยู่สักพักจนกระทั่ง

"หยุดนะ !"

เสียงของกันต์ตะโกนห้าม น้ำผึ้งชะงักทันทีแต่กลอยใจไม่ยอมหยุดชกเข้าเบ้าตาขวาของน้ำผึ้งอีกข้าง น้ำผึ้งวิ่งไปหลบหลังของกันต์

"นายหัว นังนั่นมันชกน้ำผึ้ง"

ฟ้องพร้อมกับน้ำหูน้ำตาไหล กลอยใจลูบแก้มตัวเองป้อย ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

"แล้วมันยังบอกอีกว่า มันเป็นเมียนายหัว"

"จดทะเบียนสมรสแล้วด้วย"

ประโยคหลังออกมาจากปากของกลอยใจ น้ำผึ้งกรี๊ดทันที

"จริงเหรอคะนายหัว ?"

กันต์พยักหน้าแล้วก็เดินไปโอบไหล่ของกลอยใจเอาไว้ ประคองเธอเดินออกมาจากห้องนอน ไปนั่งที่โต๊ะตรงลานโล่งกลางบ้าน ลูบแก้มของเธอข้างที่โดนตบอย่างเบามือ

"เจ็บไหม ?"

"เจ็บค่ะ ตรงแขนก็ด้วย"

ยกแขนข้างที่โดนโคมไฟล้มใส่ให้เขาดู กันต์หันขวับไปมองน้ำผึ้งทันที

"น้ำผึ้งนี่คุณกลอยใจเมียของฉัน ห้ามทำกิริยาที่ไม่ดีแบบนี้กับคุณกลอยอีก ถ้ายังอยากทำงานที่นี่ต่อ"

น้ำผึ้งทำท่าจะพูดอะไรต่อแต่กันต์พูดตัดบทเสียก่อน

"ไปทำงานของเธอได้แล้ว"

พูดเสียงเข้ม น้ำผึ้งไม่กล้าพูดอะไรต่อเพราะรู้ดีว่าถ้านายหัวกันต์ทำเสียงแบบนี้แสดงว่ากำลังโกรธจัด น้ำผึ้งจึงเดินเข้าไปในห้องนอนของกันต์เก็บเสื้อผ้า ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มใส่ตะกร้าเพื่อนำไปซัก จัดเก็บห้องและทำความสะอาดห้องน้ำเกือบชั่วโมงจึงเสร็จ ตอนที่น้ำผึ้งหอบตะกร้าผ้าลงจากบ้านยังส่งสายตาอาฆาตมาให้กลอยใจ

พอน้ำผึ้งเดินลับตาไปแล้วกลอยใจก็ถามกันต์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เธอเป็นใคร ?"

กันต์กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก ทำไมเมียเขาน่ากลัวจังเลยวะเนี่ย แต่ตอบคำถามเธอ

"น้ำผึ้งน่ะ ผมจ้างเธอทำความสะอาดบ้าน และซักเสื้อผ้า"

กลอยใจพยักหน้า มิน่าล่ะบ้านของเขาจึงดูสะอาดสะอ้านที่แท้ก็จ้างแม่บ้านนี่เอง ไม่รู้ว่าเป็นแค่แม่บ้านอย่างเดียวหรือเปล่าถึงได้ตบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้ากัน

"เธอมีหน้าที่ทำอะไรบ้าง ?"

"ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน บางครั้งก็ทำกับข้าว"

"แค่นั้น ?"

"ใช่ แค่นั้น"

กันต์ไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลยที่กลอยใจซักไซ้ไล่เลียงเขาแบบนี้ ในทางตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกดีที่เธอมีทีท่าหึงหวงในตัวเขา แม้ว่าเรื่องราวของทั้งสองคนจะเริ่มต้นแบบอธิบายยาก แต่ว่ากันต์ก็ตั้งใจจะประคับประคองความสัมพันธุ์ในครั้งนี้ให้อยู่รอดปลอดภัยเพราะเขาได้เลือกเธอแล้ว

"ทานข้าวกันดีกว่า"

กลอยใจไม่อยากเซ้าซี้อะไรเขามากจึงได้เปลี่ยนเรื่องคุย ข้าวต้มทะเลคงเย็นหมดแล้วมั้ง เดินนำเขาเข้าไปในห้องครัวและเปิดเตาอุ่นข้าวต้ม กันต์เดินไปหยิบชามแล้วก็ช้อนมาวางไว้บนโต๊ะรอเธอ สักพักข้าวต้มอุ่นแล้วกลอยใจจึงนำชามที่กันต์นำมาวางไว้บนโต๊ะไปตักข้าวต้มมา ทั้งสองคนนั่งทานกันเงียบ ๆ เมื่ออิ่มแล้วก็ช่วยกันล้างชาม

"คุณกันต์ไปไหนมาคะ ?"

เธอเอ่ยปากถามเขาหลังจากที่เดินออกมาจากห้องครัวแล้ว กันต์นอนลงที่เก้าอี้โยกใช้สองมือรองศีรษะเอาไว้

"พอดีมีพ่อค้ามารับซื้อเงาะแล้วก็ลองกอง ผมจึงออกไปดู"

"วันหลังไปด้วยได้ไหมคะ ? ไม่อยากนอนคนเดียว"

กันต์ยิ้มอย่างอารมณ์ดีดึงเธอให้เข้ามาใกล้เขาให้มากขึ้นอีก

"ได้สิ"

กันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 180 เซ็นติเมตรของเขา ดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้แนบอก ก่อนจะก้มลงประกบปากจูบกับเธอ กลอยใจสนองตอบเขาอย่างไม่ลดละ จากจูบอย่างเดียวก็เริ่มล้วงไม้ล้วงมือเข้าไปในชายเสื้อของเธอ สองมือเค้นคลึงสองเต้าอวบเบาบ้างแรงบ้างสลับกัน กันต์ยกตัวเธอขึ้นไปวางไว้บนโต๊ะที่ทั้งสองคนนั่งกินข้าวเมื่อคืนนี้ แทรกตัวเองเข้าไปอยู่ตรงหว่างขาของเธอ

"คุณกันต์อย่าพึ่งค่ะ"

ที่กลอยใจเอ่ยปากห้ามเขาได้เพราะกันต์ถอนริมฝีปากออกจากปากของเธอมาซุกไซ้ตรงซอกคอแทน

"อย่าห้ามเลยน่า"

เขาพึมพำตรงซอกคอของเธอ

"ไม่ได้จะห้ามค่ะ แต่ตรงนี้มันโต๊ะกินข้าวนะคะ"

พอได้ยินดังนั้นกันต์จึงอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน และกว่าทั้งสองคนจะได้ออกมาก็บ่ายแก่ ๆ แล้ว ไม่ใช่เพราะกันต์หมดแรงข้าวต้มแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะกลอยใจอยากไปตลาด กันต์จึงตามใจเมียคนสวยของเขา

กันต์พาเธอออกจากสวนไปซื้อของที่ตัวอำเภอ กลอยใจต้องการของใช้หลายอย่างเพราะเธอมาหาเขาที่นี่มีเพียงของใช้ที่สำคัญจริง ๆ เท่านั้น เสื้อผ้าและชุดชั้นในก็มีมาเพียงไม่กี่ชุด สบู่ แชมพู ยาสีฟันและครีมบำรุงผิวอีกล่ะ และที่สำคัญเธอต้องแวะร้านขายยา ยาคุมฉุกเฉิน ยาคุมกำเนิดและถุงยางอนามัย เธอกับเขายังเพิ่งเริ่มต้นแม้จะจดทะเบียนสมรสกันแล้วก็ตามถ้าหากว่าลูกเกิดมาตอนนี้แล้วเธอกับเขาไปกันไม่รอดคนที่น่าสงสารที่สุดก็คงจะเป็นลูก กลอยใจวางแผนเงียบ ๆ ในใจระหว่างที่นั่งรถไปกับเขา

"นายหัวกันต์"

เมื่อมาถึงตลาดในตัวอำเภอและทั้งคู่เดินเคียงกันเข้าไปในร้านค้าส่งที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอที่มีสินค้าแทบทุกอย่างนั้นก็มีคนเรียกกันต์เอาไว้

"อ้าว พี่บ่าวหวัดดีครับ"

กันต์ยกมือไหว้คนผู้นั้น เขาหันมามองกลอยใจแวบนึง

"ใครน่ะ ? สวยขาด"

"เมียครับ พี่บ่าว"

"ฮายจริงหรือ ?"

"จริงครับ"

กลอยใจได้แต่ยืนงงเพราะกันต์กับผู้ชายคนนั้นพูดกันเป็นภาษาใต้ เธอฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าทั้งสองคนพูดอะไรกัน จนกระทั่งกันต์พูดกับเธออีกครั้งด้วยภาษากลาง

"กลอยครับ นี่พี่ไผ่ครับ"

"สวัสดีค่ะ"

เธอยกมือไหว้พี่ไผ่ เมื่อแนะนำกลอยใจให้รู้จักกับพี่ไผ่แล้วกันต์ก็ขอตัวเพื่อพาเธอไปซื้อของ กันต์กับกลอยใจเลือกซื้อของจนเป็นที่พอใจและเธอได้ของครบทุกอย่างตามที่ต้องการแล้ว จึงนึกทบทวนว่าที่บ้านของกันต์ขาดเหลืออะไรบ้าง

ตามที่เธอสำรวจดูนอกจากพวกของกินของใช้ในครัวแล้วบ้านของกันต์มีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานครบทุกอย่าง ไม่มีอะไรต้องซื้อแล้วเธอจึงชวนเขากลับ

"ได้ของครบแล้ว กลับกันเถอะค่ะคุณกันต์"

กันต์พยักหน้าเข็นรถเข็นเดินเคียงกันกับเธอไปจ่ายตังค์

"8565 บาทค่ะ"