บทที่ 6 เรื่องลูก

กว่าทั้งสองคนจะก้าวออกมาจากห้องนอนได้ก็ปาไปเจ็ดโมงเช้า กลอยใจต้มน้ำชงกาแฟที่ซื้อมาเมื่อวานชงกาแฟให้เขาแล้วก็ตัวเองคนละแก้ว หุงข้าวและทำกับข้าว คราวนี้เธอตั้งใจว่าจะต้องพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่องในเรื่องของการคุมกำเนิด อาหารเช้าวันนี้เธอทำอะไรง่าย ๆ ทาน เจียวไข่แล้วก็หมูทอด กันต์เองก็เป็นคนกินอยู่ง่ายเธอทำอะไรเขาก็กินได้หมด ระหว่างที่ทานข้าวเธอจึงเอ่ยปากพูดกับเขา

"คุณกันต์คะ"

เขาเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวสบตากับเธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

"หืม..กลอยมีอะไร ?"

"เอ่อ..เรื่องคุมกำเนิดค่ะ เพราะทุกครั้งที่เรามีอะไรกัน ไม่มีใครป้องกันเลย กลอยเกรงว่าเจ้าตัวเล็กจะมาเร็วเกินไป ถ้าเกิดว่าเราสองคนไปกันไม่รอดกลัวว่าจะมีปัญหา"

เธอเว้นวรรคนิดหนึ่งแล้วก็พูดต่อ

"กลอยจึงอยากให้คุณกันต์ใส่ถุงยาง แล้วกลอยก็จะกินยาคุมด้วยค่ะ"

พอฟังเธอพูดจบกันต์ก็พยักหน้า รวบช้อนเพราะทานข้าวอิ่มพอดี

"กลอย..ฟังนะ ผมต้องการเมียและต้องการสร้างครอบครัว คำว่าครอบครัวก็คือ ประกอบด้วยพ่อแม่แล้วก็ลูก เพราะฉะนั้นจะไม่มีใครคุมกำเนิดทั้งนั้น หากเจ้าตัวเล็กจะมาก็ให้เขามา กลอยไม่เชื่อใจผมหรือว่ากลอยจะอยู่กับผมแค่ชั่วคราว มีใครรอกลอยที่กรุงเทพ ฯ หรือเปล่า หรือกลอยไม่โอเคกับชีวิตชนบทแบบนี้ ?"

เขาพูดออกมายืดยาวน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ดวงตาเศร้าสร้อย

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ คือกลอยเกรงว่า.. เอาเถอะไม่คุมก็ไม่คุม"

เห็นท่าทางของเขาแล้วเธอก็ไม่สบายใจ อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดแล้วกันขี้เกียจคิดมาก คิดมากแล้วปวดหัว เธอแค่อยากป้องกันไว้ก่อนเท่านั้นเอง กันต์คว้ามือของเธอมากุมเอาไว้

"กลอย..เชื่อใจผมนะ"

เขาพูดเสียงหนักแน่นจริงจัง เธอพยักหน้า

"ค่ะ"

กลอยใจเก็บจานชามไปล้างเพราะกันต์บอกว่าเขาจะเข้าไปดูงานในสวนสักหน่อย เธอจึงขอตามไปด้วยเพราะอยู่แต่ที่บ้านก็เหงา กันต์ไม่ปฏิเสธ กันต์ขับรถพาเธอมาที่สวนยางแห่งหนึ่งซึ่งตอนนี้มีคนหลายสิบคนกำลังเก็บก้อนอะไรบางอย่างสีขาว ๆ ออกมาจากถ้วยสีดำ

"ขี้ยางน่ะ"

กันต์บอกกับเธอแล้วก็พาเธอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ กลอยใจรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเคยเห็นต้นยางพาราจริง ๆ และขั้นตอนการเก็บขี้ยางแบบเรียลไทล์

"แล้วเขากรีดกันตอนไหน กลอยขอลองกรีดบ้างได้ไหมคะ ?"

เอ่ยขออนุญาติเขาอย่างนึกสนุก

"ได้สิถ้าคุณลุกไหว เขากรีดกันตั้งแต่ตีสองตีสามโน่น"

พอได้ฟังคำตอบจากเขาเธอก็หน้าแดงเพราะคำว่า 'ลุกไหว' ของกันต์มันสื่อความหมายว่าอย่างไรนั้นเธอเข้าใจดีที่สุด กันต์อมยิ้มเห็นท่าทางของเมียรักแล้วเขาก็อดเอ็นดูไม่ได้ แม้เพิ่งจะอยู่ด้วยกันได้แค่สามวันแต่เขากลับเข้าใจกิริยาอาการของเธอแทบจะทุกอย่าง ภายนอกดูอ่อนแอ รูปร่างหน้าตาก็สะสวย แต่ความจริงแล้วเธอแข็งแกร่งแล้วก็เก่งมาก สามารถชกน้ำผึ้งจนตาเขียวได้ก็น่าทึ่งแล้ว แต่ที่หน้าทึ่งอีกอย่างคือ งานบ้านงานเรือนเธอก็ทำได้ดี และที่สำคัญเรื่องบนเตียงก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องเลย แล้วอะไรกันแน่นะที่เป็นสาเหตุให้โลกเหวี่ยงเธอมาเจอกับเขา

"ไปดูทางนั้นกัน"

จูงมือเธอเดินไปดูตรงที่เขาเอาขี้ยางมารวมกันไว้ กองโตและมีรถแม็คโครคันเล็กตักก้อนยางเหล่านั้นใส่รถบรรทุกอีกที กลอยใจย่นจมูกนิดหนึ่งเพราะกลิ่นฉุนปะทะเข้าจมูก กันต์จึงควักผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงส่งให้เธอ กลอยใจรับมาเอามาปิดจมูกไว้ แต่ผ่านไปสักพักเธอก็คืนผ้าเช็ดหน้าให้เขาเพราะจมูกเริ่มปรับสภาพได้แล้ว

หาญกล้าซึ่งเป็นหัวหน้าคนงานของสวนยางแห่งนี้รีบวิ่งมาหาเจ้านายเพื่อรายงานเกี่ยวกับเรื่องงานส่วนหนึ่ง แต่เรื่องที่อยากรู้มากกว่าก็คือผู้หญิงที่นายหัวพามาด้วยจะใช่เมียของนายหัวหรือเปล่า เพราะเมื่อเช้าตอนที่เขาไปกินข้าวที่โรงอาหารป้าสายกำลังเม้ามอยท์กับหลาย ๆ คนว่านายหัวมีเมียแล้ว

"นายหัว"

"หาญ ใกล้เสร็จรึยัง ?"

หันไปถามลูกน้องแต่สายตาเหลือบมองเมียตลอดเวลา ตอนนี้กลอยใจเดินไปดูต้นยางที่อยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้น เธอมองรอยแผลที่โดนกรีดแล้วก็มีน้ำยางสีขาวไหลออกมาตรงแผลของมัน กว่าจะได้น้ำยางไปผลิตเป็นของใช้ต่าง ๆ ผ่านหลายกระบวนการน่าดู

"ใกล้แล้วครับนายหัว รอบนี้ก็ประมาณสิบตัน ตอนนี้ราคายางกำลังปรับตัวขึ้นครับ"

กันต์จะเก็บขี้ยางไปขายทุก ๆ สิบถึงสิบห้าวัน แล้วแต่ว่าน้ำยางในถ้วยนั้นจะเต็มเมื่อไหร่

"อือ..ดี ถ้าราคาดีแบบนี้ พวกเราจะได้มีโบนัสกัน"

คนงานในสวนของกันต์มีทั้งคนไทยแล้วก็คนพม่า เขาดูแลทุกคนเหมือนพี่น้อง เจ็บป่วยก็รักษา สิ้นปีก็มีโบนัส คนงานของเขาจึงขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ทุกคน แต่ถ้าใครที่ทำตัวเกเรหรือว่าไม่ตั้งใจทำงานนายหัวกันต์ก็เอาจริงเหมือนกัน

หาญมองตามสายตาของเจ้านาย หญิงสาวคนนั้นผมยาว ขาว สวย กำลังลูบ ๆ คลำ ๆ ต้นยางอยู่อย่างสงสัยเป็นกิริยาที่น่าเอ็นดูไม่น้อย

"ฮายนายหัว ผมยาว ปากแดง แหลงกลาง ตรงตามตำราเลยนะ จริงหรือเปล่าที่เค้าบอกว่านายหัวมีเมียแล้ว ?"

"จริง"

เจ้านายตอบเพียงเท่านั้นก็เดินจากไป ทิ้งให้หาญกล้าเกาหัวอย่างมึนงง อะไรวะเนี่ยยอมรับง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ เมื่อสามสี่วันที่แล้วเจ้านายยังเป็นโสดอยู่เลยมาวันนี้มีเมียซะแล้ว ผู้หญิงแถวนี้ให้ท่าพยายายามเข้าหาก็ตั้งหลายคนแต่ไม่มีทีท่าว่าเจ้านายของเขาจะสนใจ ไหงอยู่ดี ๆ มีเมียโผล่มาซะได้ โลกมันหมุนเร็วจริง ๆ

"ไปกันเถอะ"

กันต์เดินมาเรียกกลอยใจ

"ค่ะ"

เดินตามเขาไปขึ้นรถ วันนี้กันต์ตั้งใจจะพาเธอไปหาป้าของเขาซึ่งเป็นญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ท่านเป็นพี่สาวของพ่อของเขาและไม่มีครอบครัวครองตัวเป็นโสดมาตลอด ตอนที่กันต์ยังเด็กก็ได้ท่านนี่แหละคอยอบรมเลี้ยงดู เพราะตอนนั้นพ่อกับแม่ของกันต์อยู่ในช่วงสร้างเนื้อสร้างตัวไม่ค่อยมีเวลา

"เดี๋ยวผมจะพากลอยไปพบคุณป้าของผม"

"โอ๊ย..ทำไมคุณไม่บอกกลอยก่อนล่ะคะ จะได้เตรียมของมาฝากท่านด้วย"

เธอโวยวายนิดหน่อย

"หรือว่าเราจะไปวันหลังดีคะ ?"

หันหน้ามาทำตาวิบวับ กันต์ขำกับท่าทางของเธอ

"ไม่ได้ครับ ผมบอกท่านเอาไว้แล้ว"

ยื่นมือไปขยี้กระหม่อมของเธออย่างมันเขี้ยว เธอหน้ามุ่ยลงทันที

"ป้าผมท่านใจดี ไม่ต้องกังวล"

จะไม่กังวลได้ยังไง เธอกับเขารู้จักกันผ่านแอพหาคู่ คุยกันยังไม่ทันข้ามอาทิตย์ก็มาอยู่กินด้วยกันแล้ว จะบอกกับคนอื่นได้ยังไง แม้ว่าเธอจะไม่แคร์คนอื่นแต่เธอก็ไม่อยากให้กันต์ไม่สบายใจ เห็นเธอท่าทางหงอย ๆ กันต์ก็อดเห็นใจไม่ได้แต่เขาก็นัดกับป้าเอาไว้แล้ว อีกอย่างเขามั่นใจว่าป้าของเขาจะต้องเอ็นดูเธอแน่นอน

กลอยใจมองวิวสองข้างทางเพื่อสงบจิตใจ พบว่าส่วนมากจะเป็นสวนเงาะ ลองกองแล้วก็ทุเรียน

"ทุเรียน..!"

จู่ ๆ เธอก็ตะโกนออกมา

"คุณกันต์ ต้นทุเรียน ต้นทุเรียน !"

ชี้ไม้ชี้มืออย่างตื่นเต้น จะไม่ให้เธอไม่ตื่นเต้นได้ยังไงเกิดมาเพิ่งเคยเห็นต้นทุเรียนเป็นสวนอย่างนี้ เคยมีโครงการไปเที่ยวสวนผลไม้กับน้ำฟ้าอยู่บ้างแต่ก็เกิดเรื่องซะก่อน แม้ว่าฐานะทางบ้านของกลอยใจจะไม่ได้ขัดสนอะไร แต่เธอก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวใหน ตั้งใจไว้ว่าถ้าเรียนจบและมีงานทำแล้วจะไปเที่ยวให้ทั่วประเทศไทยเลยแต่ทุกอย่างกลับแปรผันไปหมด