LOGIN“พี่แคนดี้ครับ” เสือรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาเมื่อพี่สาวคนสวยนัดเจอ
“นั่งก่อนสิ”
“ขอโทษครับที่มาช้า” เสือคิดว่ายังไงวันนี้ต้องได้ยินข่าวดีจากของรุ่นพี่สาวแน่ พวกเขาคุยกันมานานมากแล้ว ช่วงที่คุยกันก็ไม่เห็นว่าแคนดี้จะมีคนอื่น
แคนดี้นั่งมองหนุ่มรุ่นน้องเธอแค่จะบอกเลิกเขา ตอนนี้รู้สึกเบื่อผู้ชายในมหาลัยมาก ไม่ว่าเธอจะคุยกับใครก็กลายเป็นข่าวดังไปหมด
“พี่แคนดี้ครับเราก็คุยกันมาสักพักแล้ว...” เสือไม่กล้าขอแคนดี้เป็นแฟน แค่อยู่ใกล้ก็เขินอายจนตัวม้วนไม่กล้าบอกความในใจ
“พูดมาสิ” เธอรอฟังว่าหนุ่มรุ่นน้องจะพูดอะไร เธอให้โอกาสได้พูดก่อน เพราะหลังจากนี้จะไม่มีโอกาสให้เขาได้พูดอีกต่อไป
“พี่แคนดี้พูดก่อนเลยครับ”
“นั้นเราพูดพร้อมกัน”
“เราเป็นแฟน // เราเลิกคุยกันนะ” แคนดี้รู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มจะพูดอะไร แต่คนแบบเธอไม่สนใจความรู้สึกของใครอยู่แล้ว
“พี่แคนดี้ทำไมครับผมไม่ดีตรงไหน” เสือหน้าเจื่อนเมื่อได้ยินคำนั้น ที่ผ่านมาเขาทำดีมาโดยตลอดเพื่อนๆ ต่างเตือนว่าไม่ควรเด็ดดอกฟ้า แต่เขารั้นเองเพราะอยากพิชิตหัวใจของคุณหนูสุดสวย
“เพราะแคนดี้มีผัวแล้วนะสิ!!”
ดนุพลยืนกอดอกอยู่โชคดีที่ได้ยินประโยคเด็ดจากปากของชายหนุ่มก่อน แคนดี้ก็ยังไงกันไม่เหนื่อยหรือไงที่ต้องสับรางทุกวัน
“นาย”
“พี่มีผัวอยู่แล้วแต่มาหลอกเหรอ”
“ไม่ใช่อย่างนั้น” เขามาได้ยังไงเธอไม่ได้บอกว่าอยู่ที่ไหน แถมยังมาประกาศว่าเป็นสามีของเธออีก หากพ่อกับแม่เธอรู้เข้าดนุพลไม่มีชีวิตรอดแน่
“พี่แม่งใจร้ายวะ ขอให้พี่เจอคนแบบพี่ให้เจ็บปวดเหมือนที่ทำไว้กับทุกคน!” เสือเดินออกไปอย่างโกรธแค้น จากเด็กหนุ่มน่ารักสดใสตอนนี้กลายเป็นเกรี้ยวกราด
“ผัวเด็กไปแล้ว” ดนุพลอารมณ์ดีมากที่ทำให้ทั้งสองทะเลาะกันจนได้ แล้วมายื่นข้อเสนอให้เขาเป็นผัวลับๆ เขาไม่นิยมใช้ชีวิตแบบสามคนผัวเมียหรอกนะ
“นายมาทำอะไร!”
“ก็มาตามเมียกลับบ้านไงครับ แต่มาเจอช็อตเด็ดก่อนแบบว้าวมาก”
“นายนี่กวนประสาทฉันเก่งมาก” แคนดี้ลุกขึ้นจะออกจากร้านโดยมีชายหนุ่มเดินตามออกมา ที่เขามาเจอได้เพราะแวะมารอรับแคนดี้กลับบ้านพร้อมกัน แต่ไม่คิดว่าจะมาเจออะไรเด็ดๆ
“ผมขับรถให้”
“รถนายไปไหน?”
“ผมเป็นใคร? ผมโดนพ่อตัดบัตรเครดิตขอเพิ่งบารมีเมียจ๋าก่อนนะ เดี๋ยวไปหลอกสาวๆ เอาเงินมาคืนเมียจ๋านะ”
แคนดี้ไม่อยากจะทะเลาะด้วยเขาคารมดีแบบนี้ นี้เองทุกคนถึงได้หลง แต่เธอยอมรับว่าเขาหล่อกระชากใจเธอมากแถมยังตรงสเปกเธอทุกอย่าง แต่ติดเล่นเกินไปหน่อย
“นายหาอะไรไม่ทราบ!”
“หาถุงยางเพื่อว่าคุณจะแอบไปเอาใครในรถ”
แคนดี้ถึงกับหน้าแดงที่เขาพูดออกมาตรงๆ เธอจะไปเอากับใครได้พี่ชายทั้งสองคนหวงขนาดนี้ หากพี่ชายรู้ว่าแอบพาดนุพลมาอยู่ด้วย เขาได้ถูกพี่เซริวจัดการอีกรอบแน่
“นายชอบน้องแพรเหรอ”
“ใช่พี่ชายคุณมันแย่งน้องแพรไปจากผม” เขาโกรธทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ แต่ต้องรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเดี๋ยวแคนดี้จะจับได้
“คุณไม่ต้องหวงหรอกเรื่องของเราผมไม่เอาใจลงไปเล่นหรอก”
“อย่าเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อยเลย” คุณหนูคนสวยนั่งเชิดคอไปตลอดทาง จนถึงเพ้นท์เฮาส์สุดหรูเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ไม่ใช่ญาติที่ได้เข้ามาเหยียบที่นี่
“วันศุกร์-เสาร์มามี้จะเข้ามาช่วงเช้า รบกวนไม่ต้องอยู่ให้มี้เห็นหน้า”
“แล้วถ้ามามี้ของคุณเห็นผมจะเป็นยังไงเหรอ”
คงไม่พ้นว่าจะให้เขารับผิดชอบแคนดี้ หรือไม่ก็สั่งคนมากระทืบเขาเหมือนที่เซริวทำ เขาได้ยินมาว่าพ่อกับของแคนดี้นั้นโหดมาก ใครจะกล้าโผล่หน้าไปให้เห็น
“อย่าถามมาก”
“ให้ผมนานห้องไหน”
“ฉันให้นายมาหาได้แค่วันเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น” ขืนเขามาอยู่ด้วยแม่ของเธอต้องรู้แน่ๆ เพราะท่านจะเข้ามาทำความสะอาดห้องให้
“ผมเงี่ยนบ่อยนะให้มาหาแค่ 2 วัน วันไหนที่ผมเงี่ยนผมจะไปลงที่ใคร?” ช่วงนี้ไม่มีเงินจะซื้อกินอยู่ ต้องกลับไปง้อเสี่ยเสียแล้ว
“จะไปลงที่ใครก็ไปลงตามสบาย”
เธอไม่อยากคุยกับเขาเลยเดินหนีออกมา ระหว่างนั้นมีสายโทรเข้ามาพอดี ซึ่งเป็นหนุ่มรุ่นพี่ที่กำลังคุยกันอยู่ แคนดี้มองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นดนุพลจึงกดรับสาย
“พี่เหนือ”
“แคนดี้ครับเย็นนี้ว่างไหมครับ”
“เย็นนี้เหรอคะพี่เหนือมีอะไร”
“พี่จะชวนมางานวันเกิดเพื่อน”
“ได้สิคะ” วันนี้รู้สึกเบื่อออกไปปาร์ตี้หน่อยก็น่าจะดี แต่ทุกอย่างไม่พ้นหูของดนุพล เขายืนแบะปากด้วยความหมั่นไส้สวยจริงแม่คุณ คุยกี่คนถึงได้สับรางเร็วขนาดนั้น
“ได้สิคะพี่เหนือ”
“นายมาแอบฟังฉันเหรอ ไม่มีมารยาท” เหมือนว่าเธอจะหาเรื่องใส่ตัวเองมากกว่าที่ยื่นข้อเสนอบ้าๆ นั้นให้เขาต้องมานั่งกุมขมับเพราะความกวนของเขา
“คุณคุยกี่คนเนี้ย”
“ฉันจะคุยกับใครแล้วมันทำไม”
“คุณให้ผมเป็นเด็กคุณ คุณต้องมีผมคนเดียวสิ”
ระหว่างต้องไม่มีใครเหมือนข้อตกลงของเรา จะให้เขาทำตามข้อตกลงคนเดียวก็ไม่ได้ เขาไม่ยอมหรอกหากว่าแคนดี้จะมีคนอื่น
“ฉันยังไม่อยากหยุดอยู่ที่นาย”
“แล้วทำยังไงถึงจะหยุดละ”
“สยบแทบเท้าฉันสิเผื่อจะพิจารณา ไม่ต้องเข้ามากวนฉันนะ” ตอนนี้เธอต้องการพักผ่อนเวลานอนไม่ชอบให้ใครมานอนร่วมเตียงด้วย
“คุณต่างหากจะต้องสยบแทบเท้าผมแคนดี้” แววตาของเขามองตามแคนดี้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ใครว่าหญิงสาวทำได้คนเดียว เขาก็ทำได้เหมือนกันและเขาจะต้องเป็นคนชนะเท่านั้น
ดนุพลนั่งหน้าเซ็งช่วงนี้ไม่ได้ไปกองถ่ายเลยเพราะเพิ่งถูกสั่งพักงานมา แถมพ่อยังมายึดบัตรเครดิตอีกเดี๋ยววันนี้กลับไปง้อดีกว่า
‘ผมกลับไปหาเสี่ยนะ’
เขาเขียนโน๊ตทิ้งไว้และออกมาหาพ่อที่บ้าน ซึ่งเขาไม่ค่อยได้กลับมาเท่าไรเพราะไม่อยากเจอหน้าบรรดาเมียๆ ทั้งหลายของเจ้าของบ้าน
“มึงกลับมาทำไมวะ”
“เอาบัตรของผมคืนมานะเสี่ย”
“ดิ้นใหญ่เลยดิ” เสี่ยต๊ะรู้สันดานของลูกชายดีว่าเป็นคนยังไง แค่โดนยึดบัตรเครดิตไม่กี่วันก็ทำท่าจะไปไม่รอด
“โกรธอะไรผมนักหนา ผมแค่เผลอไปจิ้มเด็กเสี่ยเท่านั้น” ก็ผู้หญิงเขาเล่นด้วยไม่เห็นจะต้องคิดมากเลย ผู้หญิงเหล่านั้นไม่มีค่าอะไร
“มึงขยันตัดหน้ากูดีจริงๆ อย่าเผลออีกนะไม่อย่างนั้นกูจะไปฟ้องพ่อแม่หนูคนนั้นว่ามึงแอบฟันลูกสาวเขา คราวนี้กูช่วยอะไรไม่ได้นะ”
“เออๆ รู้แล้วไม่เห็นต้องขู่เลย”
“มีแววกลัวเมียขึ้นมาแล้ว”
อย่าว่าให้พ่อแคนดี้มาจัดการเลย เขาคงตายตั้งแต่พี่ชายคนแรกของแคนดี้แล้ว ถึงเวลานั้นค่อยหาทางอีกทีแคนดี้ก็โหดใช่ย่อย
“เอาไปมึงหัดทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่บ้าง ไม่เอาไหนแบบนี้ไงถึงไม่มีใครเอา”
“หุบปากเลยนะเสี่ย” ดนุพลออกมาจากบ้านเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ ตอนนั้นจีบแพรไหมไม่ได้แสดงออกจนถูกหมาคาบไปแดก พอมาถึงแคนดี้ต้องงัดทีเด็ดออกมาใช่เสียแล้ว คืนนี้ยังไงก็หนีเขาไม่พ้น
งานแต่งสุกยิ่งใหญ่ของสองตระกูลถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติของทั้งสองฝั่ง ต่างฝ่ายต่างถกเถียงกันว่าเพราะอะไรทายาทคนเล็กของเซนต์มอร์ หยาง ถึงรีบเข้าประตูวิวาห์เพราะเพิ่งเรียนจบได้แค่ไม่กี่เดือน ส่วนมากหลายคนจะคิดว่าแคนดี้ตั้งครรภ์ถึงต้องรีบจัดงานแต่ง แต่เป็นเพียงข้อสันนิษฐานเพราะไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ เพราะอะไร “แคนดี้พร้อมหรือยังลูก” “พร้อมแล้วค่ะ” แคนดี้ในชุดไทยสีงาช้างสวยราวกับนางในวรรณคดี งานแต่งถูกจัดขึ้นแบบไทยๆ เพราะแคนดี้ชอบชุดแต่งงานของทั้งบ่าวสาว “ลูกแม่จะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้วต้องดูแลสามีเหมือนที่แม่ดูแลแคนดี้ ทะเลาะกันก็อย่าปล่อยมือกันนะลูก” “แคนดี้จะจำคำที่มามี้สอนค่ะ” แคนดี้ได้ยินเสียงขบวนขันหมากกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ จึงเข้าไปส่องที่หน้าต่างเห็นพี่ชายทั้งสองกำลังทำให้ดนุพลเต้นอยู่หน้าประตูเงินประตูทอง “มึงเต้นเป็นมั้ยวะ วิดพื้นดีกว่าไอ้เซบไปนั่งบนหลังน้องเขยดิ” “พี่ทำไมถึงเล่นอะไรพิเรนจัง” งานแต่งน้องสาวก็ไม่เว้น แต่เขาก็ยอมทำตามโดยไปนั่งบนหลังของดนุพล แต่เขาไม่ได้ลงน้ำหนักตัว “พอๆ พี่เซริว
แคนดี้ยืนยิ้มให้กับช่างภาพที่เข้ามาถ่ายภาพความสำเร็จเก็บไว้ วันนี้เป็นวันจบการศึกษาของเธอ และอีกสองเดือนข้างหน้าเป็นวันแต่งงานจองเธอกับเขา เพื่อนๆ หลายคนต่างตกใจเพราะรู้ข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงานทั้งๆ ที่เพิ่งจบได้ไม่กี่เดือน บางคนก็หาว่าเธอท้องเลยต้องแต่งงาน ทีแรกเธอยังไม่อยากแต่งแต่ทำยังไงได้ในเมื่อผู้ชายเขาต้องการแบบนั้น ถมยังหวงเธอมากด้วย ดนุพลให้เหตุผลว่ากลัวคนอื่นจะเข้ามาจีบ แต่งงานกันก็ยังใช้ชีวิตได้ปกติ หากยังไม่พร้อมมีลูกเขาก็รอได้ แคนดี้ไม่รอช้าที่จะตอบตกลง “ยิ้มหน่อยครับ” “อีเดซี่มึงบังกู” “ช่วยไม่ได้เตี้ยเอง” เดซี่กับส้มส้มมัวแต่ทะเลาะกันรูปที่ออกมาแต่ละภาพมีแต่รอยยิ้ม ทั้งสามถ่ายภาพด้วยกันเก็บไว้เป็นความทรงจำ “ใครกรี๊ดอะไร” ทั้งสามหันไปมองว่าสาวๆ เขากรีดร้องอะไรกัน พอเพ่งเล็งดีๆ แคนดี้ถึงกับตาโตเบิกกว้างเพราะดนุพลถือดอกไม้ขนาดใหญ่ที่พับด้วยแบงก์เทา เดาๆ ว่าน่าจะถึงล้านเดินตรงเข้ามาหาเธอ “แคนดี้วาสนาแกมากเลย” “ผู้ชายอะไรอบอุ่นมากเลย พ่อไมโครเวฟ” แคนดี้ยังคงยืมมองเขานิ่งแต่ในหัวใจก
ดนุพลนั่งมองดูกล้องวงจรปิดทั่วทุกมุม ตั้งแต่เขาเข้าไปนั่งตำแหน่งแทนพ่อ เขาเลยยกหน้าที่ดูแลผับแห่งนี้ให้กับดีน นานครั้งเขาถึงจะกลับมาดู ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ดื่มอะไรหน่อยมั้ยคะ” “ยังทำงานอยู่ที่นี่อีกเหรอ” ทีแรกคิดว่าพนักงานรุ่นเก่าๆ ลาออกกันไปหมดแล้ว ทำงานกลางคืนส่วนมากไม่เหมาะกับคนที่คิดจะมีครอบครัว “จะให้ป่านไปไหนคะ?” “คนสวยๆ แบบป่านน่าจะมีครอบครัวได้แล้ว” เขารู้ว่าคนตรงหน้าคิดกับเขายังไง เขาไม่อยากให้เด็กมันต้องมาจมปรักอยู่กับเขา “พี่ดอมไม่คิดจะเปิดใจให้ป่านบ้างเหรอคะ” “พี่มีคนรักแล้วป่านก็น่าจะรู้ดี” “ป่านขอโทษค่ะที่ถามไปแบบนั้น” ที่ยอมทำงานอยู่ตรงนี้เพราะอยากอยู่ในสายตาของเขาบ้าง ทำไมเธอถึงไม่เป็นคนถูกเลือกกันนะ “มองหน้าพี่ทำไม” “พี่ดอมไม่ได้คบกับเขาเพียงเพราะเงินใช่มั้ยคะ” “อะไรที่ทำให้ป่านคิดแบบนั้นพี่เองก็มีเงินไม่แพ้แคนดี้” คนตรงหน้าคงจะหมายถึงว่าเขาคิดจะเกาะผู้หญิงกินแน่ๆ “ป่านไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น หากพี่ดอมไม่รักเขาป่านก็ยังอยู่ตรงนี้” ตอนที่รู้ว่ามะนาวเป็นเด็กของดนุพลเธอทั้งอิจฉาและเกลียดขี้หน้า จนถึงวันที่มะนาวถูกไล่ออกเธอยิ่งดีใจคิดว่าเขาจะหันกลับมามองเธอ “ป่
วันสุดท้ายของการทำงานในฐานะนักศึกษาฝึกงาน แคนดี้หอบข้าวของที่รุ่นพี่ทั้งหลายให้เนื่องจากอาจไม่ได้เจอหน้ากันแล้ว จนกำลังจะผ่านแผนกหนึ่งไปแต่หูกลับได้ยินพนักงานพูดคุยกันอย่างออกรส “ไม่อยากจะเชื่ออ่อยจนถูกขอแต่งงาน” “ทีแรกก็งง ว่าทำไมบอสถึงให้ไปฝึกงานหน้าห้องฝึกไปฝึกมาทำไมได้ไปฝึกอยู่บนเตียง” “ลีลาคงจะเด็ดจนถูกขอแต่งงาน” แคนดี้ต้องขมวดคิ้วเพราะสิ่งที่พนักงานพูดคุยกันเหมือนจะเป็นเรื่องของเธอ แต่เธอกับเขาคบกันมานานแล้วคงไม่น่าจะใช่ “คิดว่าสวยมากมั้งผมสีชมพูทำไมถึงกล้าทำ” “บ้านรวยแล้วยังไง” พนักงานต่างหัวเราะคิกคักกันเมื่อคิดถึงข่าวที่พวกเธอเพิ่งเห็น ว่าท่านประธานหนุ่มขอนักศึกษาฝึกงานแต่งงาน แคนดี้ยืนฟังพร้อมกับกำหมัดแน่นเธอจะไม่ทนอีกต่อไป เธอก็สวยมาตั้งแต่เกิดทำยังไงได้แถมบ้านรวยอีก คนไม่มีวาสนาก็ต้องทนหน่อยนะ “ก็รวยตั้งแต่เกิด หน้าตาก็ดีไม่ต้องเพิ่งมีดหมอมีเงินในบัญชีกี่บาทถึงกล้านินทาคนอื่น” แคนดี้ยืนมองจนกลุ่มนั้นสลายตัวกันเหลือแค่ไม่กี่คน คนพวกนี้มีดีแต่ปาก “เงียบทำไมละ เก่งแต่ปากเหรอไม่มีบุ
“คุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้น” “คุยเรื่องทั่วไปไม่รู้มาเยี่ยมพี่ได้ยังไง” ดนุพลเลือกที่จะไม่โกหกเพราะเขานั้นบริสุทธิ์ใจ และไม่ได้รู้สึกอะไรกับอิษยาอีกแล้ว “แคนดี้ลืมของไว้ที่รถขอลงไปเอาก่อนนะคะ” แคนดี้รีบออกมา เพื่อให้ทันกับหญิงสาวคนนั้นเธออยากฟังจากปากผู้หญิงคนนั้นก่อนว่าคิดจะทำอะไร “เดี๋ยวสิคุณ” “มีอะไร?” “เรื่องที่คุณบอกว่าลูกของเราคืออะไร?” อิษยาลิ้มมุมปากเพราะมีอะไรสนุกๆ ให้ทำแล้วทั้งสองจึงพากันมานั่งร้านคาเฟ่ที่อยู่ชั้นล่างของโรงพยาบาล สองนั่งมองหน้ากัน “ทำไมดอมเขาถึงชอบผู้หญิงแบบนี้” “แบบไหนที่เขาชอบเหรอคะ? หรือแบบคุณ” ไม่รู้จักแคนดี้เสียแล้วพร้อมจะบวกได้ตลอดเวลา “หึ ฉันเคยท้องกับเขา” เธอมองหน้าคนที่พูดออกมาด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำ ไม่เห็นเขาเคยพูดถึงเรื่องนี้ว่าเคยมีลูก แล้วตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน “เขาไม่เคยพูดถึงละสิเพราะเธอไม่สำคัญไง” อิษยาถือไพ่เหนือกว่า ครั้งหนึ่งเธอก็เคยเอาเรื่องนี้ไปต่อรองกับดนุพลให้เขารับผิดชอบ แต่สุดท้ายแผนก็ล่มไม่เป็นท่า “...” แคนดี้เม้มปากเพราะกำลังระ
แคนดี้มาทำงานด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยวจะอยู่เฝ้าดนุพลก็ไม่ได้ เพราะเธอต้องฝึกงานจะทำตัวเป็นเมียท่านประธานที่อยู่เหนือคนอื่นไม่ได้ “แล้วแบบนี้ไม่เป็นแผลเป็นเหรอ” “เป็นอยู่แล้ว ทำไมเขาต้องซวยเพราะฉัน” “ซวยอะไรกันเขาเรียกว่าปกป้องคนที่เรารัก” ส้มส้มไม่เรียกว่าซวย คนเราหากรักใครก็อยากปกป้องคนที่เรารักเป็นเรื่องธรรมดา “น้องส้มครับพี่ซื้อกาแฟมาฝาก” แคนดี้มองหน้าเพื่อนหนุ่มคนนี้น่าจะเป็นพนักงานของที่นี่ แล้วไปมากันยังไงถึงได้ซื้อกาแฟมาฝากกัน เพื่อนเธอคงไม่หลอกลูกเขามาติดกับดักหรอกนะ “แกเรื่องมันเป็นมายังไง” “ก็ตามที่เห็นเมื่อเราสองคน...” “ส้มส้มเราเพิ่งมาฝึกงานเมื่อวานเองนะ” “คนมันสวยช่วยไม่ได้” ส้มส้มไม่สนใจเรื่องเหล่านั้นเธอก็แค่สนุกๆ ไม่ได้จริงจังเขาแค่เข้ามาเธอก็แค่เหงาไม่เห็นมีอะไรต้องซีเรียส “แล้วถ้าเกิดเขามีเมียละ” “แล้วฉันบังคับให้เขามาเอาฉันเหรอ” “เมียเขามาแหกอกเอาฉันช่วยไม่ได้นะ” “ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต” แคนดี้ส่ายหน้ามองเพื่อนเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับชายหนุ่มคนน







