LOGIN"มึง หรือเขากันแน่ที่จะฉุด" "ก็ไม่รู้สินะ~ สมัยนี้ผู้ชายรุ่นน้องวัยกำลังเอ๊าะๆ หล่อๆ เยอะแยะไปหมด เฮ้อ! พูดแล้วก็อยากไปรีแพร์ที่โรงพยาบาลยันฮีสักทีสองที น้องหอยจะได้ฟิตเปรี๊ยะ!" "เดี๋ยวเหอะมึง... เดี๋ยวโดนกูยันหอยหัก!" "หอยหนูดุนะ พี่ไหวเหรอออ คิกๆ" "เดี๋ยวเจอตีนฟาดหอย แล้วมึงจะมึนไม่ออก อีจูน!" "ชอบใช้กำลังจริงนะ มาๆ เดี๋ยวเย็บแผลให้" ฉันเช็ดทำความสะอาดบาดแผลและคอยเย็บแผลให้พี่ภูมิอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะจัดการพันผ้าพันแผลให้จนเรียบร้อย "เสร็จแล้ว พี่ลุกเดินไปห้องไหวไหม มาเดี๋ยวฉันช่วยพยุง" ฉันหิ้วปีกพยุงร่างถึกๆ ของพี่ภูมิขึ้นไปบนห้องนอนอย่างลำบาก @ห้องนอน ฉันประคองร่างสูงให้ นอนลงบนเตียงนอน ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ พร้อมกะละมังใส่น้ำและผ้าขนหนูผืนเล็กเพื่อจะเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา "มึงจะทำอะไร" "ไม่ต้องถาม พี่อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วฉันจะรีบไป..." ฉันชะงักปากฉับ เพราะเกือบหลุดปากบอกว่าจะรีบไปหาเสี่ยดาร์ก ลืมไปเลยว่าผู้ชายสองคนนี้พึ่งฟัดกันมาแทบตาย! "มึงจะรีบไปไหน" สายตาคมกริบจ้องเค้นอย่างจับผิด "รีบ... ไปทำข้าวต้มมาให้พี่ไง" "อย่าใ
@บ้านพี่ภูมิ “พี่จะให้น้องจูนผ่ากระสุนออกให้พี่จริง ๆ เหรอ” ฉันถามย้ำอีกครั้ง พลางมองอุปกรณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าหนักใจ “อืม” พี่ภูมิตอบสั้น ๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ “มึงจะให้กูผ่าออกเองหรือไง” “...” ตอนนี้น้องจูนกำลังจะทำแผลให้พี่ภูมิ และประเด็นสำคัญก็คือ... พี่ภูมิมันจะให้น้องจูนผ่ากระสุนออกให้แบบสด ๆ! ยาสลบไม่มียาชาไม่ต้องพูดถึง อุปกรณ์ทางการแพทย์ก็มีเท่าที่หาได้ในบ้าน ส่วนของที่พอจะใช้ฆ่าเชื้อก็มีแค่แอลกอฮอล์ล้างแผลกับเหล้า ถ้าจะให้พี่ภูมิกินเหล้าเพื่อให้เมา ฉันว่าคงต้องฟาดไปหลายขวดกว่าจะเมา เพราะคนอย่างเขาน่ะถึกยิ่งกว่าควาย! “มึงจะนั่งดูให้กระสุนมันลอยออกมาเองหรือไง” ฉันหันไปถามอย่างหงุดหงิด “ถ้าน้องจูนผ่าโดนไส้ติ่งพี่จะทำไง” “ไส้ติ่งควายอะไรของมึง!” พี่ภูมิสวนกลับทันที “มึงไปเอาเหล้ามาให้กูสักสองสามขวด” “แค่สองสามขวดจะพอเหรอ” ฉันกวาดตามองสภาพคนตรงหน้า “พี่ถึกกว่าควายอีก จัดไปเลยสักห้าขวด!” “แดกเองเถอะมึง” “ชิ!” ฉันจิ๊ปากใส่ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบเหล้ามาให้มัน พอกลับมา ฉันก็ยื่นขวดเหล้าให้ พี่ภูมิรับไปเปิดทันที ก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเ
"จูน...คือกู"“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะพี่ภูมิ ฉันรู้ว่าฉันคงสู้คุณม่านฟ้า แฟนเก่าของพี่ไม่ได้หรอก...”"___" เรื่องของผู้หญิงคนนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด...แฟนเก่าที่ต้องมาเสียชีวิตเพราะความผิดพลาดระหว่างการทดลองวิจัยของพี่ชายตัวเองเมื่อหลายปีก่อนในเมื่อฉันสู้คนที่อยู่ในใจเขาไม่ได้ แล้วจะดันทุรังอยู่ต่อไปทำไม ในเมื่อสุดท้ายแล้ว... เขาก็ไม่ได้รักฉันจริง ๆ“เสี่ย... เราไปกันเถอะ”ฉันดึงมือเสี่ยดาร์กออกจากร้านอาหารทันที โดยไม่คิดจะหันกลับไปมองหน้าพี่ภูมิอีกแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสี่ยดาร์กก็ดึงฉันให้หยุด“จูน ทำแบบนี้ทำไมวะ”เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน“ชอบกู... เหมือนที่ชอบมันไม่ได้เหรอวะจูน”“...”ฉันนิ่งไป ไม่รู้จะตอบอะไร“กูไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเวลาอยู่ใกล้มึงแล้วกูถึงมีความสุข ใจกูเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้มึง...” เสี่ยดาร์กถอนหายใจ “กูเองก็บอกไม่ถูกว่ะ”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ“ถึงเราจะรู้จักกันแค่ช่วงสั้น ๆ แต่กูก็รู้ใจตัวเองดีว่ะ... กูรักมึงเข้าแล้ว”“เสี่ย...”ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ“ทำไมเสี่ยใจง่ายจังวะ”“
"เอ่อ...น้องจูนว่าพวกเรานั่งคุยกันดี ๆ ดีกว่านะ" ฉันยิ้มแห้ง ๆ พยายามมองหน้าผู้ชายทั้งสองคนสลับกันไปมา แต่เหมือนจะไม่มีใครได้ยินที่ฉันพูดเลยสักคน มือของฉันยังถูกดึงไว้คนละข้าง ไม่มีใครยอมปล่อย ไม่มีใครยอมถอย พี่ภูมิจ้องเสี่ยดาร์กนิ่ง สีหน้าเย็นจัดจนแทบไม่มีอารมณ์ ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ "ปล่อยมือออกจากแขนเมียกู...ไอ้สันขวาน" ... เมีย? ฉันกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อกี้... เขาเรียกฉันว่าเมียงั้นเหรอ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว ยิ่งเต้นแรงกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสี่ยดาร์กก็หัวเราะหึออกมา "กูไม่ปล่อย" เขาออกแรงดึงแขนฉันกลับไปอีกนิด ก่อนสบตาพี่ภูมิตรง ๆ "อีจูนก็เมียกูเหมือนกัน" เสี่ยยักคิ้วอย่างท้าทาย "ทั้งกอด...ทั้งหอม...ทั้งจูบ...ทั้งลูบทั้งคลำ..." พี่ภูมิหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความขำอยู่เลยสักนิด กลับกัน... มันเย็นเสียจนฉันขนลุก "มึงแค่กอด หอม จูบ ลูบ คลำ..." เขาเว้นจังหวะ สายตาไม่ละไปจากเสี่ยแม้แต่วินาทีเดียว "...แต่กูได้กินมันทั้งตัว" ฉันสำลักลมหายใจทันที "พี่ภูมิ!" เสี่ยดาร์กกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสัน "ยังไงก
"กูกับมัน...มึงจะเลือกใคร" คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปทั้งตัวมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำหยุดค้างกลางอากาศ สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปมองหน้าพี่ภูมิ เขายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีอารมณ์ ไม่มีแววล้อเล่น แต่ยิ่งนิ่ง...ยิ่งกดดันฉันกลืนน้ำลายเบา ๆ ไม่เข้าใจ... หรือจริง ๆ แล้วไม่กล้าเชื่อว่าคนปากแข็งแบบเขาจะถามคำถามนี้ออกมาระหว่างเขากับเสี่ยดาร์กถ้าให้เลือกจริง ๆ คำตอบของฉันก็มีมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักครั้งแต่ในเมื่อเขาไม่เคยยอมพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา ฉันก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายเฉลยให้เขาง่าย ๆ เหมือนกัน ฉันเงยหน้ามองเขาตรง ๆ ก่อนถามกลับช้า ๆ "พี่ถามน้องจูนแบบนี้...หมายความว่ายังไง" "แค่ตอบ" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆเขาเป็นแบบนี้ตลอด อยากรู้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยยอมบอกอะไรฉันสูดหายใจเข้า ก่อนยกยิ้มบาง ๆ "ถ้าพี่ยังให้คำตอบฉันไม่ได้..." ฉันเว้นจังหวะ มองหน้าเขาอีกครั้ง "...งั้นฉันขอตัวไปหาเสี่ยก่อนนะ ไม่อยากให้เสี่ยรอนาน" คำพูดของฉันทำให้กรามของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้าย... เขาก็พูดออกมาเพียงคำเดียว "อืม" แค่นั้น ไม่มีการรั้งไม่มีคำอธิบายไม่มีแม้
“ตื่นแล้วเหรอ...” (ตื่นมาก็หน้าเป็นยักษ์เลยเชียว!) “ยังมั้ง! ถามควาย ๆ ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” “แป๊บนะ ขอคุยกับผัวน้อยก่อน” ฉันพลิกตัวหันกลับมาจะพิมพ์คุยกับน้ำอุ่นต่อ แต่แล้ว... ติ๊งต๊อง! ข้อความใหม่จากไลน์เสี่ยดาร์กเด้งขึ้นมาแทน ดาร์ก: ทำไรอยู่วะ ดาร์ก: อีก 2 วันกูกลับไทย น้องจูน รีบกลับมาหาน้องจูนหยอออ ดาร์ก: อืม! น้องจูน:คิดถึงน้องจูนหยอ ถึงรีบกลับ คิก ๆ ดาร์ก: อืม! กูรีบกลับ... ไปจับหมอ มึงเอาของมึงมาให้กูจับดิอีจูน ฉันกำลังจะพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์ก แต่จู่ ๆ พี่ภูมิก็เอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉันอย่างรวดเร็ว! “พี่ภูมิ!! เอาโทรศัพท์น้องจูนคืนมานะ!” ฉันพยายามจะแย่งคืน แต่พี่ภูมิใช้วงแขนอีกข้างดันตัวฉันติดเตียงไว้ เขาเอานิ้วรัวเขี่ยหน้าจอ ขมวดคิ้วทำหน้าโมโหอย่างหนัก ก้มหน้ากด ๆ อะไรบางอย่างรัว ๆ “พี่ภูมิ! เอาโทรศัพท์คืนมา!!” พี่ภูมิโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน ฉันรีบคว้าขึ้นมากดดูทันที... พอเห็นข้อความที่เขาพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์กไป แทบอยากจะกรี๊ด! ข้อความตอบเสี่ยดาร์กคือ (จับแม่มึงสิไอ้สัส) ส่วนของพี่น้ำอุ่นส่งไปว่า (ควย?) ยังไม่พอ อิพี่ภูมิมันยังกดบล็อกไลน์ของทั้งสองคนเรียบ







