ชำระหนี้ด้วยเรือนร่าง

Damien POV

น้ำตาของชายหนุ่มยังคงไหลรินลงบนแก้มที่แดงก่ำ “ขอร้อง… หยุดเถอะ” เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงวิงวอนและเจ็บปวด “ฉันทนไม่ได้… ฉันขอร้อง”

ฉันเมินเฉยต่อคำวิงวอนนั้น นิ้วยังคงบุกรุกอย่างไม่หยุดยั้ง ดันลึกเข้าไปในความร้อนแน่นของรูชายหนุ่ม

ทุกครั้งที่ดันเข้า ล้วงลึก ทำให้เกิดเสียงครางที่ดังขึ้นและเจ็บปวดจากริมฝีปากที่สั่นเทา ผสมปนเประหว่างความเจ็บปวดและปฏิกิริยาที่ไม่เต็มใจ

โดยไม่เตือนล่วงหน้า ฉันรูดซิปกางเกงออก ปล่อยให้เนื้อไม้ที่หนา แข็ง และตุบ ๆ ของฉันพุ่งออกมา หนักอึ้งและเต้นตุบในแสงไฟสลัว ฉันจงใจยกมันขึ้นให้ชายหนุ่มเห็น — ให้เขากลัวสิ่งที่ฉันกำลังจะทำกับร่างกายเขา

“คุณกำลังทำอะไร?” ชายหนุ่มบิดตัวอย่างบ้าคลั่งใต้ร่างฉัน

“ฉันจ่ายเงินสำหรับบริการนี้แล้ว” ฉันคำรามใส่เขา “ดังนั้นเธอควรทำให้คุ้มค่าทุกบาท”

ฉันใช้แรงบีบจนช้ำแยกต้นขาชายหนุ่มออก แล้ววางตัวเองตรงทางเข้าด้านหลังที่เปียกชุ่มและถูกทำร้ายไปแล้ว

ฉันถูหัวบานขององคชาตไปมาเย้าแหย่กับเนื้อนุ่มที่敏感 ชุบให้เปื้อนด้วยน้ำหล่อลื่นจากคราวก่อน

“หยุด… ขอร้อง ฉันวิงวอนคุณ” น้ำตาใหม่ไหลทะลัก เขายิ่งตื่นตระหนกและพยายามผลักฉันออก

“นิ่งไว้” ฉันสั่ง “ให้ฉันได้เพลิดเพลินกับมื้ออาหารของฉัน”

ด้วยการดันเข้าแรงดุร้ายครั้งเดียว ฉันฝังตัวเองลึกถึงโคนเข้าไปในร่างกายเขา

เสียงกรี๊ดร้าวและแสบร้อนฉีกออกจากลำคอชายหนุ่ม ร่างกายเขาก้มโค้งด้วยความทรมาน กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งรัดแน่นรอบการบุกรุกของฉัน

“อืมมม… แน่นชิบหาย” ฉันคราง รู้สึกสำราญกับการบีบรัดราวกับคีม “เหมือนกัดเข้าไปในของสดใหม่ที่ยังไม่เคยถูกแตะต้อง” ถอนออกแล้วกระแทกเข้าใหม่อีกครั้ง แรงขึ้น

เสียงครางที่อุดอู้และเจ็บปวดหลุดจากชายหนุ่ม ฉันจับคางเขา บังคับให้มองฉันขณะที่ฉันเริ่มจังหวะลงโทษแต่ละดันลึก ลากเอาความเจ็บปวดและเสียงครางออกมาจากร่างกายที่สั่นเท้าข้างใต้

“มัน… เจ็บ” ชายหนุ่มครางเบา ๆ เสียงแทบไม่ได้ยินเหนือเสียงเนื้อกระทบกันเปียกฉ่ำ

ฉันไม่ช้าลงเลย ยังคงกระแทกอย่างไม่ลดละ ไล่ล่าความเสียวของตัวเองผ่านความเจ็บปวดของอีกฝ่าย

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงในหมอกเหงื่อและเสียงสะอื้น จนกระทั่งฉันหยุดนิ่ง ฝังตัวลึกและแตกออกมาพร้อมเสียงคำรามพึงพอใจต่ำ ๆ

น้ำร้อนพุ่งทะลักเข้าไปข้างใน ฉันทรุดตัวลงทับร่างที่สั่นเทานั้น หนักแน่นและครอบครอง ก่อนจะจูบปากชายหนุ่มอีกครั้งอย่างแรงจนช้ำ

“อืม… เธอหวานเกินไป” ฉันกระซิบกับริมฝีปากที่บวม “เราควรทำอีกรอบ”

“ฉันขอร้อง… ปล่อยฉันไป” ชายหนุ่มเสียงแหบพร่า เสียงสั่น ร่างกายอ่อนแรงหมดแรง เขาเสียแรงต่อต้านไปนานแล้ว สิ่งที่ทำได้คือพึมพำคำวิงวอน

เงาแห่งความเห็นอกเห็นใจชั่ววูบผุดขึ้นในความคิด — แต่หายไปในพริบตา

ถึงอย่างไร เขาก็คงไม่รอดชีวิตนานนัก “เธอจะได้เป็นอิสระเมื่อทำให้ฉันพอใจอย่างสมบูรณ์” ฉันจับหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง แล้วขโมยจูบลึกและกลืนกินอีกครั้ง “รสชาติเธอเหมือนข้าวโพดหวานเลย”

ฉันเลื่อนปากลงตามลำคอเขา กัดและดูดทิ้งรอยไว้บนผิวขาวซีด มือกลับไปที่หัวนมที่敏感 บิดและบีบจนยอดแข็งชันภายใต้การกระทำที่หยาบกร้าน

แรงของชายหนุ่มหายไปนานแล้ว เขาทำได้เพียงครางเบา ๆ “ขอร้อง… ปล่อยฉันไป…”

“ฉันบอกแล้วว่าจะปล่อย แต่ตามเงื่อนไขของฉัน” เสียงฉันเต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาที่มืดมิดต่อมื้ออาหารชิ้นฉ่ำนี้ “ตอนนี้ ฉันต้องการเติมเต็มเธอจนกว่าจะขยับไม่ได้”

ฉันก้มหัวลง อมหัวนมข้างหนึ่งไว้ในปาก ดูดแรง ๆ แล้วกัดลงที่ปลายนุ่ม เสียงครางตกใจหลุดออกมาแม้จะพยายามกลั้น

ฉันเหลือบลงไปเห็นองคชาตของชายหนุ่ม มันแข็งโด่ขึ้นมาอีกครั้ง แดงก่ำและมีน้ำหล่อลื่นไหล “เห็นไหม? ร่างกายเธอไม่โกหก เธอกำลังเพลิดเพลินอยู่”

ฉันใช้มือล้อมรอบความยาวที่ตึงเครียดแล้วรูด — เร็ว ดุเดือด ไร้ความปราณี ชายหนุ่มคำรามต่ำในลำคอ สะโพกสะบัดโดยไม่ตั้งใจเข้าหามือฉัน

“ปล่อยฉันไปนะ… สัตว์เดรัจฉาน” เขาหอบหายใจ ผลักอกฉันอย่างอ่อนแรง

“ครางให้ฉันฟัง สิ่งสวยงาม แล้วฉันอาจจะพิจารณา” ฉันเร่งจังหวะ มือขึ้นลงบนแกนที่เปียกฉ่ำอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่วินาที ชายหนุ่มก็แตกกระจาย น้ำอสุจิสีขาวพุ่งกระฉูดท่วมมือฉัน ขณะที่ร่างกายเขาสั่นกระตุก

หอบหายใจถี่ ชายหนุ่มสบตาฉันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา “ตอนนี้คุณปล่อยฉันได้หรือยัง?”

ฉันคราง องคชาตแข็งขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นสายตานั้น ฉันวางตัวเองตรงทางเข้าที่ถูกทำร้ายอีกครั้ง “เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นซะ พวกมันทำให้ฉันอยากเย็ดเธอแรงขึ้นและโหดขึ้น มันความผิดของเธอนะครั้งนี้”

ฉันหายใจลึก แล้วกระแทกเข้าไปอีกครั้ง ชายหนุ่มหีบฟันด้วยความเจ็บปวดใหม่ มือเกาะแขนฉันแน่น

ตามด้วยอีกสามรอบ ฉันครอบครองเขาอย่างโหดเหี้ยม — ดูด กัด ทิ้งรอยไว้ทุกส่วนจนหัวนมของชายหนุ่มบวมแดงและแสบ รูด้านหลังรั่วไหลและเจ็บปวด เสียงของเขาลดลงเหลือเพียงเสียงครางแหบพร่า

หลังการปล่อยครั้งที่ห้า ฉันจึงถอนตัวออก

ฉันกลิ้งตัวออกแล้วชี้ไปที่เสื้อสูทที่ทิ้งไว้บนพื้นอย่างเกียจคร้าน

“หยิบสมุดเช็คไป เขียนจำนวนเงินเท่าไหร่ก็ได้ แล้วออกไป อย่ารบกวนการนอนของฉัน ฉันจะไปหาเธอทีหลัง… ทิ้งเบอร์โทรของเธอไว้” ฉันหันหน้าหนีและจมลงในห้วงนิทราแห่งความพึงพอใจลึก ๆ