เช้าวันถัดมา

Elias POV

ฉันนอนนิ่งอยู่นานหลายนาที ร่างกายปวดเมื่อยไปทั้งตัว ลากตัวเองลุกขึ้นนั่ง

ทุกการเคลื่อนไหวทำให้เกิดความเจ็บแสบพุ่งทะลุหลังส่วนล่างและต้นขา ฉันเดินกะเผลกเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวแล้วยืนใต้สายน้ำร้อน น้ำตาผสมกับน้ำไหลรินลงบนใบหน้า

ความอัปยศอดสูเจ็บลึกยิ่งกว่าสายน้ำร้อนจัดนี้เสียอีก

ความเจ็บปวดตุบ ๆ อยู่ในทุกกล้ามเนื้อและกระดูกของฉัน คืนนั้นวนเวียนในความทรงจำอย่างโหดร้าย: จากความคิดอยากช่วยเหลือคนแปลกหน้า กลายเป็นการละเมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด

หลังจากร้องไห้ในห้องน้ำนานครึ่งชั่วโมง ฉันจึงออกมาและใช้ผ้าขนหนูผืนใหม่ เช็ดตัวอย่างเครื่องจักร โดยหลีกเลี่ยงการมองภาพสะท้อนในกระจกด้านข้าง

ฉันเหลือบมองชายแปลกหน้าที่กำลังหลับ — ความเกลียดชังและความโกรธปะทะกันในอก เห็นเขานอนหลับสนิทอย่างสงบสุขทำให้ฉันอยากฆ่าเขา แต่ฉันยังควบคุมตัวเองได้

ฉันไม่อยากทำลายชื่อเสียงของพ่อ ฉันจะจัดการกับเขาเมื่อดีลธุรกิจนี้เสร็จสิ้น

ฉันเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมา สวมใส่ด้วยมือที่สั่นเทา แฟ้มที่ฉันถือมาก่อนหน้านี้วางอยู่ใกล้ ๆ

ฉันคว้าแฟ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า มีกระดาษแผ่นเดียวหลุดออกมาและ飄ลงไปใต้เตียง

เดินกะเผลกอย่างหนัก ฉันออกจากห้องสวีท ทางเดินพร่ามัวไปด้วยน้ำตา ในลิฟต์ ฉันเอนตัวพิงกำแพง ขณะที่สมองวนเล่นซ้ำสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

ลิฟต์ดังกิ๊งที่ชั้นล่างและเปิดออก อีมิลี่รีบเดินเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ตัวเธอเหม็นกลิ่นเซ็กซ์เลย” เธอสอดแขนพยุงเอวฉัน ขณะที่เราเดินไปยังทางออก

“แค่… มีปัญหาเล็กน้อย” ฉันพึมพำ หลบเลี่ยง “การเจรจาเป็นยังไงบ้าง? ได้ราคาดีไหม?”

เธอพ่นลมทางจมูก “ไม่ได้ พวกโง่พวกนั้นยืนยันว่าจะให้ได้แค่เศษเสี้ยวเท่านั้น ชัดเจนว่าพวกมันเป็นโจรที่มองหาเหยื่อง่าย ๆ ฉันเพิ่งไปบ้านพวกชายชราที่เมาเหล้าเหล่านั้น แต่ฉันปฏิเสธข้อเสนอไปแล้ว”

เราก้าวออกไปสู่อากาศยามค่ำคืนที่เย็นสบาย แล้วขึ้นรถของอีมิลี่ที่จอดรออยู่หน้าทางเข้าโรงแรม เมื่อประตูปิด ฉันจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ร่างกายยังสั่นเทาจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา

มือข้างหนึ่งของฉันเกาะขอบแฟ้มแน่นจนมุมกระดาษงอ

“คุยกับฉันหน่อยสิ” อีมิลี่พูด ขณะเหลือบมองจากที่นั่งคนขับ “เกิดอะไรขึ้นข้างใน?”

ฉันไม่ได้ตอบทันที ฉันจะพูดยังไงได้

เมื่อครู่ฉันยังเห็นใจและก้าวไปช่วยคนแปลกหน้าที่ดูทุกข์ทรมานจนยืนแทบไม่ไหว แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันกลับถูกบังคับให้เอาใจเขาและถูกกระทำอย่างโหดร้าย

“ฉันทำผิดพลาด” ในที่สุดฉันก็พูดออกมา “ที่ไปช่วยผู้ชายคนนั้น”

อีมิลี่ขมวดคิ้ว “การช่วยคนอื่นกลายเป็นความผิดพลาดแล้วเหรอ?”

“…ไม่ใช่การช่วยเขา” น้ำเสียงที่เรียบเฉยของฉันทำให้เธอหยุดถามไปชั่วขณะ

จากนั้นดวงตาเธอหรี่ลง “เขาทำร้ายเธอเหรอ?” มือที่จับพวงมาลัยแน่นขึ้น “ฉันสาบาน—”

“เรื่องมันไปเถอะ” คำพูดของฉันฟังดูเด็ดขาดเพื่อยุติการสนทนา

เธอถอนหายใจแต่ไม่ได้เถียงต่อ

เมื่อมาถึงอพาร์ตเมนต์ ฉันไม่รอให้ใครช่วย ลงจากรถด้วยตัวเอง

ทุกย่างก้าวเจ็บปวด แต่ฉันปฏิเสธที่จะแสดงออก

ข้างใน ฉันตรงไปที่ห้องน้ำโดยไม่แวะครัว

ประตูปิดลงด้วยเสียงคลิกที่สั่นเทา

กระจกไม่เคยโกหก ฉันจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเอง หายใจเข้าลึกเมื่อเห็นรอยต่าง ๆ บนร่างกาย

มีรอยเต็มไปทั่วร่างกาย จาง ๆ แต่เห็นได้ชัดเจน

ฉันเม้มปากเป็นเส้นบาง ขณะที่กำมือแน่น

ถอดเสื้อผ้าออก ฉันก้าวเข้าไปในห้องน้ำ

เปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นไหลผ่านมือก่อนกระเด็นใส่หน้า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันหยิบฟองน้ำขึ้นมา ถูผิวหนังอย่างดุเดือด ฉันอยากชำระล้างความโหดร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทิ้งไป

ในที่สุดฉันก็ออกมา สวมเสื้อผ้าสะอาด และปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเคย

อีมิลี่สังเกตการเคลื่อนไหวของฉันเหมือนพยายามหาบางอย่าง “…เธอไม่คิดจะบอกฉันจริง ๆ เหรอ?”

“ไม่”

“ก็ได้” เธอผลักตัวออกจากผนัง “งั้นอย่างน้อยบอกฉันเรื่องนี้สิ — เธอสูญหายอะไรไปไหม?”

มือฉันยกขึ้นไปที่แฟ้มโดยสัญชาตญาณ

ยังอยู่ ฉันเปิดออกเล็กน้อย สแกนเนื้อหา

เอกสารทุกแผ่นอยู่ครบและตรงตำแหน่ง ฉันปิดมันแล้วตอบ “…ไม่มี”

นั่นสำคัญกว่าเรื่องอื่นใดในตอนนี้

เธอถอนหายใจ “ดี ฉันมั่นใจว่านี่คือหนทางเดียวที่จะเอาชนะคุณคาร์เตอร์ได้ เธอรักษามันเหมือนชีวิตของเธอเลย”

“มันคือชีวิตฉันจริง ๆ” ฉันตอบโดยไม่猶豫

ฉันเดินผ่านอีมิลี่และวางแฟ้มลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง นิ้วมือยังคงสัมผัสมันอยู่อีกครู่ก่อนจะถอนออก

“ผู้ชายคนนั้น…” อีมิลี่เริ่มพูดช้าลง “เธอไม่รู้จักเขามาก่อนใช่ไหม?”

“ใช่”

“แล้วทำไมถึงช่วยเขา?”

คำถามลอยค้างในอากาศนานกว่าที่คาด ในที่สุดฉันก็ตอบ “…เพราะเขาดูเหมือนต้องการความช่วยเหลือ”

เธอมองฉันด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก

“ใช่สิ” เธอพึมพำ “แล้วดูสิว่าการช่วยเขาทำให้เธอต้องเจออะไรจากพ่อของเธอ”

ฉันไม่ตอบ

เดินเข้าไปในครัว ฉันเริ่มชงกาแฟให้ตัวเอง “อีมิลี่ วันนี้เราไปหาพ่อฉัน ทำตามปกติ”

เธอมองฉัน “คุณคาร์เตอร์ไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของเธอเลย แม้แต่เรื่องที่เธอจะอยู่รอดยังไง”

ฉันจิบกาแฟที่ชงเสร็จ “ฉันรอดมาได้หลายปีโดยไม่ต้องมีเขาใส่ใจ เขายังคงเป็นพ่อของฉัน”

เธอตบมือลงบนโต๊ะดังปัง “พ่อเธอ!!! ผู้ชายที่หมกมุ่นกับผู้หญิงน่าสมเพชคนนั้นกับลูกชายของเธอ เธอทำงานหนักเพื่อไต่เต้าถึงตำแหน่งนี้ แต่เขากลับยกตำแหน่งให้ลูกชายที่ถูกตามใจคนนั้น”

“อีมิลี่ ฉันเหนื่อย ฉันแค่อยากนอน ทำตามปกติไปเถอะ” ฉันจิบกาแฟยาว ๆ แล้วเดินไปที่ห้องนอน

“เธอยังจะไปที่แห่งนั้นอีกเหรอ?”

“อีมิลี่ ฉันไม่รู้ ฉันเหนื่อยใจจริง ๆ ฉันไม่รู้ว่าฉันถูกสาปแช่งรึเปล่า สิ่งที่ฉันทำก็ไม่เคยพอ ตอนนี้ฉันยังถูกข่มขืนอีก”

“เธอพูดอะไรนะ!” ตาเธอเบิกกว้าง

“ใช่ ถูกข่มขืน อีมิลี่ ฉันถูกผู้ชายที่ฉันช่วยข่มขืน ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันไปทำให้ใครขุ่นเคือง… ฉันทนไม่ไหวแล้ว อีมิลี่” น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ฉันเสียใจนะ เอเลียส… ฉันไม่รู้” เธอเดินเข้ามาใกล้ โอบกอดฉันไว้

“ระบายออกมาเถอะ” เธอกระซิบที่ไหล่ฉัน “ที่นี่เธอปลอดภัย”