보관함
검색
홈 / LGBTQ+ / ผูกพันด้วยนามของเขา / แผน

공유

แผน

작가: Khronesnexus
last update 게시일: 2026-07-23 20:01:59

Fred POv

ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ความร้อนพุ่งขึ้นมาที่ใบหน้า นิ้วมือจิกพนักโซฟาราคาถูก เนื้อผ้า
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ผูกพันด้วยนามของเขา   เธอท้อง....

    เอเลียส พีโอวี มือของอีมิลี่รัดแน่นรอบมือฉันชั่ววินาทีก่อนที่เธอจะพยักหน้า เธอมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ปลอบโยนที่ไม่ถึงดวงตา “ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ โอเค? พักผ่อน อย่ากังวล” ฉันอยากบอกให้เธออยู่ แต่คำพูดติดอยู่ในลำคอ ฉันเพียงพยักหน้าแล้วมองเธอลุกขึ้นตามหมอออกจากห้อง ประตูคลิกปิดตามหลังพวกเขา ทิ้งฉันไว้คนเดียวกับเสียงบี๊บสม่ำเสมอของเครื่องมอนิเตอร์หัวใจ ความเงียบรู้สึกทำให้หายใจไม่ออก ฉันจ้องเพดาน จิตใจแล่นเร็ว อะไรจะแย่ขนาดนั้นที่เขาต้องคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว? สายตาแปลก ๆ จากหมอเมื่อครู่วนเวียนในหัว วิธีที่พวกเขาเหลือบมองฉันด้วยความประหลาดใจ ความกังวล บางอย่างเกือบเหมือนความสงสาร อกของฉันตึงอีกครั้ง ความกดดันหนักพุ่งเข้ามาอีก นาทีผ่านไปช้า ฉันได้ยินเสียงพึมพำข้างนอกประตู แต่แยกคำไม่ได้ น้ำเสียงของอีมิลี่สูงขึ้นครั้งหนึ่งด้วยความไม่เชื่อ ก่อนลดลงอีก มือฉันกำผ้าห่มแน่น เมื่อประตูเปิดในที่สุด อีมิลี่ก้าวกลับเข้ามา ใบหน้าซีด ดวงตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามยิ้มให้ฉัน แต่ดูฝืน “อีมิลี่?” ฉันถาม น้ำเสียงแหบ “เขาพูดอะไร? มีอะไรผิดปกติหรือ?” เธอเดินมาช้า ๆ แล้วนั่งขอบเตียง จับมือฉันอีกครั

  • ผูกพันด้วยนามของเขา   การสแกนเอ็มอาร์ไอ

    เอเลียส พีโอวี ประตูห้องโรงพยาบาลของฉันเปิดอีกครั้งหลังจากความเงียบอึดอัดที่รู้สึกเหมือนแค่ไม่กี่นาที หมอฮาร์แลนก้าวเข้ามา แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียว หมอสูงอายุอีกสามคนตามเขามา — ทั้งหมดสวมเสื้อคลุมขาว สีหน้าจริงจังและเป็นมืออาชีพ คนหนึ่งถือแท็บเล็ต อีกคนถือแฟ้มหนาในมือ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที กลายเป็นหนักขึ้น หมอฮาร์แลนกระแอมแล้วมอบรอยยิ้มเล็ก ๆ ผ่อนคลายให้ฉัน “คุณเอเลียส ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? เราทบทวนสัญญาณชีพและอาการเบื้องต้นแล้ว เพื่อความละเอียด เราอยากทำการสแกนเอ็มอาร์ไอเต็มรูปแบบโดยเร็วที่สุด” หัวใจฉันกระตุก ฉันนั่งตัวตรงขึ้นบนเตียง เมินความเวียนศีรษะเล็กน้อยที่มาพร้อมการเคลื่อนไหว “เอ็มอาร์ไอ? ทำไม? ท่านบอกว่าอาจเป็นแค่เรื่องไวรัสจากฝนและความเครียด ทำไมฉันต้องสแกน?” หมอสูงอายุคนหนึ่ง ชายผมหงอกและแว่นตา ก้าวไปข้างหน้า “เราอยากตัดภาวะพื้นฐานใด ๆ ออก การผสมของอาการคลื่นไส้ ความเหนื่อยล้า ไข้ต่ำ และความอ่อนไหวที่หน้าอกนั้น… ผิดปกติ ดีกว่าปลอดภัยไว้ก่อน” ฉันส่ายหน้าทันที ชีพจรเร่ง “ไม่ ฉันไม่ต้องการ ฉันโอเค แค่ความเหนื่อยล้าและหวัด ฉันเคยแย่กว่านี้ ฉันไม่จำเป็นต้องถู

  • ผูกพันด้วยนามของเขา   การแต่งงานของเดเมียน

    เดเมียน พีโอวี ฉันจ้องโมนิกาข้ามโต๊ะอาหาร ความกดดันแปลก ๆ ในอกยังปฏิเสธที่จะเบาลง พฤติกรรมของพนักงานครัวทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้น ฉันก้มไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตรงตาโมนิกา “กำไรของเธอคืออะไรพอดี?” ฉันถามเย็นชา “เธอเข้ามาในบ้านฉันและข่มขู่พนักงานของฉัน เธอกำลังเล่นเกมอะไร โมนิกา?” เธอไม่แม้แต่สะทกสะท้าน แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เธอหันหลังให้ฉันด้วยรอยยิ้มหวานและเมินเฉย แล้วโบกมือไปทางบริกรที่สั่นคนหนึ่ง “เสิร์ฟมื้ออาหาร” เธอสั่งเบา ๆ ราวกับฉันไม่ได้พูดอะไรเลย “ทำให้แน่ใจว่าเสิร์ฟดี เดเมียนชอบอาหารเตรียมอย่างถูกต้อง” บริกรลังเลครึ่งวินาที สายตาเลื่อนไปทางฉันอย่างประหม่า ก่อนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อเชื่อฟัง จานสามจานถูกวางบนโต๊ะด้วยมือสั่น กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างและสมุนไพรเต็มอากาศ แต่ไม่ทำอะไรกับพายุที่กำลังก่อตัวข้างในฉัน โมนิกาชี้นิ้วอย่างสง่างามไปที่เก้าอี้หัวโต๊ะ “มา ที่รัก นั่งลงและกินกับฉัน เธอยุ่งมากในระยะหลัง ให้ฉันดูแลเธอคืนนี้” ความโกรธที่กดไว้ในอกพุ่งอีกครั้ง ฉันลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เก้าอี้ขูดพื้นดัง “ฉันไม่อยู่ในอารมณ์สำหรับละครของเธอ” ฉันคำราม หันไปทางประตูแล้ว “ไม

  • ผูกพันด้วยนามของเขา   มื้ออาหาร

    เดเมียน พีโอวี ฉันผลักเก้าอี้ถอยหลังด้วยเสียงขูดแล้วลุกขึ้น ความกดดันกระสับกระส่ายในอกปฏิเสธที่จะเบาลงไม่ว่าฉันจะเทวิสกี้ลงคอมากแค่ไหน แฟ้มเกี่ยวกับเอเลียสยังเปิดค้างอยู่บนโต๊ะเหมือนฝันหลอกหลอนที่ฉันเพิกเฉยไม่ได้ ฉันต้องการอากาศ อะไรสักอย่างที่จะกลบความรู้สึกชิบหายนี้ที่บางอย่างกำลังหลุดจากฉัน “วิคเตอร์ ตามฉัน” ฉันพูดห้วน ๆ เดินไปที่ประตูแล้ว วิคเตอร์เดินเคียงข้างโดยไม่ถาม พลังงานร่าเริงตามปกติยังมีอยู่แต่ระวังตัว เราเดินลงทางเดินยาวไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่โมนิกากำลังรอ ความไม่สบายในอกบิดแรงขึ้นทุกก้าว เหมือนนิ้วที่มองไม่เห็นขุดลึกขึ้น ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นแสงสลัว ฉันเห็นเธอ โมนิกา ยืนใกล้หน้าต่างใหญ่ ร่างกายโยกเล็กน้อยด้วยความสง่างามยั่วยวนที่เป็นเอกลักษณ์ เอวของเธอเรียว สะโพกกลมและเชื้อเชิญ ชุดรัดรูปที่เธอสวมเกาะทุกเส้นโค้งเหมือนถูกทาสีไว้ เธอหันเมื่อได้ยินเราเข้ามา รอยยิ้มช้า ๆ และเยาะเย้ยแผ่บนริมฝีปากแดง “เดเมียน ที่รัก” เธอพึมพำ น้ำเสียงซึมซาบด้วยน้ำผึ้งขณะเดินมาหาฉัน สะโพกโยกด้วยความยั่วยวนจงใจ “ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจให้เกียรติฉันด้วยการปรากฏตัว ฉันรออยู่

  • ผูกพันด้วยนามของเขา   คุณนายโมนิกา

    เดเมียน พีโอวี ฉันเอนหลังบนเก้าอี้หนัง ขณะที่ค่อย ๆ พลิกหน้าแฟ้มของเอเลียส คาร์เตอร์อีกหน้า แฟ้มรู้สึกบางเกินไป ว่างเปล่าเกินไปสำหรับพื้นที่ที่เด็กคนนั้นเริ่มเข้ามาครอบครองในหัวฉัน ฉันสแกนบรรทัดอีกครั้ง ขากรรไกรตึงด้วยความหงุดหงิด “แม่ของเขาตายเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังคลอดเขา” ฉันพึมพำ มากกว่ากับตัวเองมากกว่าวิคเตอร์ “ภาวะแทรกซ้อน และพ่อเกลียดเขาตั้งแต่นั้น… ด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครยอมเขียนลงไป” วิคเตอร์ยืนข้ามโต๊ะ แขนพับ มองฉันอย่างระมัดระวัง “เรายังมีข้อมูลน้อยเกี่ยวกับเด็กคนนี้ บอส เขาเป็นคนสันโดษจริง ๆ และแทบไม่ทำอะไรที่น่าสังเกต เขาทำงานเหมือนสุนัขให้ครอบครัวนั้นแม้ว่าพวกมันจะปฏิบัติกับเขาเหมือนขยะ” ฉันพลิกอีกหน้า นิ้วกดแน่นลงบนกระดาษ “ทำไมใครบางคนยังคลานกลับไปหาคนที่ชัดเจนว่าไม่ต้องการเขา? มันไม่สมเหตุสมผล” วิคเตอร์ยักไหล่ รอยยิ้มจาง ๆ ดึงริมฝีปาก “บางคนถูกสร้างมาแบบนั้น จงรักภักดีจนผิด หรือบางทีเขายังหวังว่าวันหนึ่งพวกเขาจะเห็นเขาในที่สุด น่าสมเพช ถ้าถามฉัน” ความไม่สบายแปลก ๆ บิดในอก เหมือนมีบางอย่างลึกข้างในกำลังดึงฉัน ฉันขยับตัวในที่นั่ง พยายามเมินมัน แต่ความรู้สึกยิ่งแรงขึ

  • ผูกพันด้วยนามของเขา   โรงพยาบาล

    เอเลียส พีโอวี เสียงบี๊บค่อย ๆ ดึงฉันออกจากความมืด เปลือกตาของฉันรู้สึกหนักเกินกว่าจะทน เหมือนถูกกดลง ฉันพยายามขยับนิ้วก่อน แล้วค่อย ๆ บังคับให้ลืมตา เพดานสีขาวสว่างของห้องโรงพยาบาลเข้าสู่โฟกัส กลิ่นยาฆ่าเชื้อและผ้าปูเตียงสะอาดเต็มจมูก ผสมกับกลิ่นฝนจาง ๆ ที่ยังเกาะติดความทรงจำ ฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล มีสายน้ำเกลือติดที่หลังมือ ท่อบาง ๆ หายไปขึ้นไปในถุงใสที่แขวนบนขาตั้งโลหะ ร่างกายของฉันรู้สึกอ่อนแรง หนัก และแปลกประหลาดอย่างอ่อนไหว อีมิลี่นั่งอยู่ข้างเตียงบนเก้าอี้พลาสติก ดวงตาแดงและบวมจากการร้องไห้ ทันทีที่เธอสังเกตว่าดวงตาของฉันเปิด เธอก้มไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ความโล่งอกแผ่บนใบหน้า “เอเลียส… ขอบคุณพระเจ้า” เธอกระซิบ น้ำเสียงแตก เธอยื่นมือไปตบแขนฉันเบา ๆ ระวังไม่ให้รบกวนสายน้ำเกลือ “เธอตื่นแล้ว รู้สึกยังไง?” ฉันกลืนน้ำลาย คอแห้งและเจ็บ “เหมือน… ถูกรถบรรทุกชน ทุกอย่างเจ็บ และฉันหนาวมาก…” อีมิลี่ยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำอุ่นบนโต๊ะข้างเตียงทันที เธอช่วยฉันลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย ประคองหลังด้วยมือหนึ่งขณะถือแก้วจ่อปากด้วยมืออีกข้าง “จิบเล็ก ๆ” เธอสั่งเบา ๆ “หมอบอกว่าเธอขาดน้ำหนักมาก เ

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status