บทที่ 11 十一

"เช่นนั้น ข้าก็ขอยื่นเงื่อนไขในการอยู่ร่วมกัน"

ซีจงจวินฟังแล้วขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าภรรยาต้องการอะไรแต่ก็ยอมพยักหน้าตกลงแต่โดยดี

"เงื่อนไขข้อแรก ห้ามเจ้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายเส้นผม และห้ามเข้าใกล้ข้าเกินระยะสิบฉื่อ"

"..."

เจอข้อแรกเข้าไป ซีจงจวินก็ถึงกับสะอึก

หากไม่แตะต้องกันแล้วจะเป็นสามีภรรยากันได้อย่างไร

แล้วภาพฝันที่เขาวาดไว้ การเสพสังวาสที่เหล่าสหายเทพอสูรเคยบรรยายให้ฟังว่ามันมอบความสุขให้มากมายเพียงใดเล่า...

ซีจงจวินต้องยอมเก็บคำโต้แย้งเอาไว้ เกรงว่าพูดออกไปแล้วมี่ฮวาจะโมโหอีก

"ข้อที่สอง ข้าจะยอมอยู่ห้องเดียวกับเจ้าแค่คืนนี้เท่านั้น ต่อจากนี้เจ้าต้องจัดห้องนอนห้องอื่นให้ข้า"

...นี่แม้แต่นอนห้องเดียวกันยังไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ...

"ข้อที่สาม ห้ามเจ้าพูดกับข้าเกินวันละยี่สิบคำ ห้ามมองหน้าข้าเกินวันละสองครั้ง"

"..."

"ข้อสี่ เจ้าต้องดูแลข้าอย่างดี ข้าวปลาอาหาร น้ำท่าให้อาบ เจ้าต้องเตรียมทั้งหมดรวมถึงทำความสะอาดบ้านด้วย"

"..."

"ข้อสุดท้าย ข้าสามารถเพิ่มและเปลี่ยนกฏอีกได้ไม่จำกัด หากเจ้าไม่ทำตามนี้ข้าจะหย่าแล้วกลับวังที่แดนอุดรทันที"

ฟังไปซีจงจวินได้แต่กะพริบตาปริบๆมองภรรยาแสนเอาแต่ใจ ข้อกำหนดที่นางกล่าวมานั้น ขัดต่อความต้องการของเขาทั้งหมด..

ซีจงจวินไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับอารมณ์ทั้งหลาย แต่ใช่ว่าเขาไร้ความรู้สึก สัญชาตญาณในตัวบุรุษนั้นเขามีมันเป็นธรรมดา

ยิ่งได้อยู่กับสตรีงามเช่นนี้ มันก็ยิ่งเพิ่มพูน...

..แต่เพียงได้ยินคำว่าหย่าและหนีกลับบ้าน ซีจงจวินก็ไม่คิดถึงสิ่งใดอีก

ขอแค่นางอยู่ ให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น..

"ตกลง ข้าจะทำทุกอย่างตามที่ท่านขอไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่อย่างเดียว"

ที่มี่ฮวากล้าต่อรองเพราะรู้ว่าตนถือไพ่เหนือกว่าผู้เป็นสามี หากเขาไม่ยอมทำตามนางจะหย่า หากหย่าไม่ได้ก็จะกัดลิ้นกลั้นใจตายมันเสียตรงนี้

ได้ยินเขาตกปากรับคำ นางก็พอใจ เดินไปนั่งที่เตียง ถอดเครื่องประดับหนักออก

ซีจงจวินอยากเข้าไปนั่งใกล้ๆแต่ทำไม่ได้จึงพยายามกะระยะให้พอดีสิบฉื่อ โชคดีที่เตียงไม้หลังนี้เขาต่อเองมันจึงใหญ่มากๆ..

"ใครให้เจ้านั่งบนเตียง"

ได้ยินเสียงเย็นชา ซีจงจวินหลุบตาต่ำไม่มองหน้านาง ลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้นปลายเตียงแทน

"ปิดม่านให้ข้าด้วย"

นางออกคำสั่งเหมือนเขาเป็นบ่าวรับใช้ ซีจงจวินก็ไม่ว่าอะไร ปลดม่านลงจากเสาเตียงคลุมปิดให้ แล้วจึงนั่งลงที่พื้นดังเดิม

ไม่มองก็ได้..

ไม่ได้พูดก็ไม่เป็นไร...

ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ ในเรือนเดียวกันก็ยังดี

...

สุริยันส่องแสงยามเช้า สัตว์อสูรตื่นจากการหลับไหล

แม่นางคนงามสะดุ้งหลุดจากห้วงนิทรา ลุกขึ้นแง้มม่านดูเล็กน้อย พบว่าซีจงจวินนั่งคุกเข่ามองพื้นอยู่ปลายเตียง สวมอาภรณ์ติดเกราะ ผมสีดำสนิทมัดมวยตึงเรียบร้อย

"ข้าเตรียมอาหารให้แล้วที่ห้องข้างๆ"

แม้ซีจงจวินจะพยายามคิดคำพูดให้ฟังเข้าใจได้โดยที่พูดน้อยที่สุด แต่มันก็ปาเข้าไปสิบคำเสียแล้ว

เหลืออีกสิบคำ เขาจะเก็บเอาไว้พูดกับนางตอนเย็น...

"กลิ่นที่นอนเจ้าเหม็นติดตัวข้า ข้าจะอาบน้ำก่อน เจ้านำทางไปสิ"

นางไม่ปิดบังสายตารังเกียจกับท่าทางขยะแขยงที่มีต่อสามี กระนั้นซีจงจวินก็ทำได้แค่ก้มหน้ารับแล้วลุกขึ้นพาเดินไปที่ห้องอาบน้ำตามคำสั่ง ซึ่งอยู่หลังเรือนคนละฝั่งกับห้องครัว

ดูเหมือนเครื่องเรือนที่มีไม่กี่ชิ้นในบ้านนี้จะใหญ่กว่าปกติไปเสียทุกชิ้น ดูจากอ่างไม้แข็งแรงขนาดมโหฬารกลางห้อง

ร่างอรชรปลดอาภรณ์ลงที่พื้นข้างอ่าง ก้าวขาเรียวหย่อนกายลงนั่งแช่น้ำอุ่น ผิวขาวเนียนส่งกลิ่นเย้ายวนกว่าบุปผชาติใดในยุทธภพ

น่าเสียดายเหลือเกินที่ผู้เป็นสามีไม่อาจเห็นหรือสัมผัสได้เลย

ซีจงจวินนำหีบเสื้อผ้าของภรรยามาวางไว้ให้ตรงฝั่งห้องแต่งตัว

ไม่รู้ว่านางอยากใส่ชุดไหน เขาจึงนำมันมาวางไว้ทั้งหมดหกหีบจากสิบแปดหีบ ทั้งอาภรณ์และเครื่องประดับ

ใช้เวลานานมากกว่ามี่ฮวาจะจัดการตัวเองเสร็จและออกมากินข้าวเช้ากับเขา

เทพอสูรนั่งรอที่โต๊ะอาหาร พอเห็นร่างบางของภรรยาก็เผลอยิ้มดีใจ

นางอยู่ในชุดสีชมพูปักลายกิ่งเหมย เส้นผมสีเดียวกับชุดถูกเกล้าปักปิ่นทองห้อยระย้า ใบหน้าผุดผ่องแต่งแต้มสีสันอ่อนๆดูน่ารัก ดวงตาสีหยกเขียวชวนให้มองจนไม่อยากละสายตาไป

"จะมองอีกนานหรือไม่"

พอนางทัก ซีจงจวินที่จ้องตาไม่กะพริบพึ่งรู้สึกตัวรีบก้มหน้าลงทันที

..เผลอมองนางไปครั้งหนึ่งแล้ว

..เหลืออีกหนึ่งครั้ง คงต้องเก็บเอาไว้มองก่อนนอน..

มี่ฮวามานั่งที่เบาะฝั่งตรงข้าม กับข้าวบนโต๊ะเป็นข้าวต้มและกับอีกแปดอย่าง ล้วนส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

แต่แม่เทพธิดาไม่ได้มองว่ามันจะพิเศษตรงไหน นางยกถ้วยข้าวขึ้นเตรียมจะตักอาหารกิน ซีจงจวินก็ตักกับข้าวมาใส่ในถ้วยให้

เพราะตั้งใจทำกว่าเมื่อก่อนมาก คิดว่าหากนางกินเข้าไปแล้วชอบเขาคงใจชื้นขึ้น

แต่ปฏิกิริยาที่ได้ กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง...

มี่ฮวาช้อนสายตามองค้อนใส่ ตักเอากับเหล่านั้นออกวางไว้ในถาดข้างๆแทน

"ใครให้เจ้ามานั่งร่วมโต๊ะกับข้า"

นางเอ่ยเสียงเรียบ คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามนิ่งไปชั่วขณะ

เขาไม่อาจแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง แต่เพียงน้ำเสียงก็บ่งบอกแล้วว่าภรรยาไม่ชอบสิ่งที่เขาทำให้

สุดท้ายซีจงจวินจึงตักกับข้าวพอประมาณ ลุกออกมานั่งกินเงียบๆที่มุมห้อง

มี่ฮวาเหลือบมองกายสีแดงอ่อนแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าเขายังคงเป็นปกติจึงตักกับข้าวกินบ้าง

นางไม่ไว้ใจเขาถึงขั้นคิดว่าอาจจะแอบใส่อะไรลงไปในอาหาร แต่พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงกล้าตักเข้าปาก

ซีจงจวินนั่งรอมี่ฮวาค่อยๆละเลียดกินจนอิ่ม จึงเสกถ้วยกระเบื้องให้หายไป แล้วเขาก็ลุกขึ้นออกไปทำงาน ทั้งที่ใจจริงอยากจะคุยกับนางเหลือเกิน

..อยากถามว่าเมื่อคืนหลับสบายหรือไม่ น้ำที่อาบร้อนเกินไปไหม อาหารที่เขาบรรจงปรุงถูกปากบ้างหรือเปล่า

และอย่างน้อยก็อยากจะพูดลากันสักนิด อยากบอกว่าตอนค่ำเขาจะรีบกลับมาหา

แต่นางคงไม่ได้อยากรอหรืออยากฟังเขาพูดนักหรอก...

ขณะเดียวกันมี่ฮวาเห็นซีจงจวินออกไปได้สักพัก จึงออกเดินสำรวจข้างในบ้าน

ไหนๆที่นี่ก็จะเป็นของนางอยู่แล้ว จะเดินไปที่ใดก็เป็นสิทธิ์ของนางไม่ใช่หรือ

มี่ฮวาไล่เปิดดูทีละห้อง ต้องแปลกใจมากที่เกือบทุกห้องไม่มีอะไรเลย เป็นแค่พื้นที่โล่งกว้างเฉยๆเท่านั้น

ที่ที่มีเครื่องเรือนก็มีเพียงห้องของซีจงจวิน มีเตียงหนึ่งหลัง ตู้เก็บเสื้อผ้าหนึ่งตู้ โต๊ะข้างหัวเตียงหนึ่งตัว

ในห้องรับรองและห้องที่นางนั่งกินข้าวเมื่อเช้ามีชุดโต๊ะอยู่ห้องละหนึ่งชุด

ห้องน้ำมีอ่างใหญ่ ชั้นวางเครื่องชำระกายเตี้ยๆหนึ่งตัว ห้องข้างๆมีหีบเสื้อผ้าของนาง

ไม่ไกลกันเป็นห้องกว้างที่มีเตียงใหญ่อีกหนึ่งหลัง ตู้ไม้ใส่เสื้อผ้าสามตู้ใหญ่ โต๊ะเอาไว้วางเครื่องประทินโฉม ชั้นวางของ โต๊ะข้างหัวเตียง

เดาว่าคงเตรียมเครื่องเรือนในห้องนี้เอาไว้ตามที่ขอ

..ก็ดี คืนนี้จะได้ไม่ต้องไปนอนบนเตียงเขาอีก แค่ได้กลิ่นของเจ้าของเตียงก็ขนลุกขนพอง นอนผวาแทบทั้งคืน

นางจัดการย้ายข้าวของส่วนตัวออกจากหีบมาจัดใส่ตู้และชั้นวาง กระทั่งเลยเข้าปลายยามเว่ยจึงเสร็จ

พอเริ่มรู้สึกหิว นางเดินไปทางครัวที่อยู่หลังบ้านดูว่าพอจะมีอะไรที่สามารถกินได้บ้าง

แล้วก็พบว่าซีจงจวินเตรียมอาหารว่างจานเล็กวางไว้ให้เรียบร้อย เขาคงคิดเผื่อเอาไว้จึงทำอาหารที่สามารถกินตอนไม่ร้อนได้

เขาเอาใจใส่ถึงเพียงนี้ แต่คนได้รับไม่คิดจะซาบซึ้งสักนิด ยกจานของว่างไปนั่งกินตรงระเบียงที่มองออกไปเห็นสวนดินทรายไร้ซึ่งต้นไม้ใบหญ้า

สายตาสอดส่ายไปมา

กระทั่งเห็นโกดังหลังหนึ่งอยู่ห่างออกไป มี่ฮวานึกสงสัยจึงเดินไปดู

เมื่อเปิดเข้าไปก็พบกับ..ไหสุรา

ไหสุราตั้งเรียงรายอยู่บนตู้ใหญ่เกือบร้อยไหได้ หัวคิ้วขมวดมุ่น หยิบออกมาเปิดดูใบหนึ่ง

นี่มัน..สุราสวรรค์

กลิ่นนี้นางจำได้ดี เพราะมันเป็นกลิ่นเดียวกับที่นางเคยดมเมื่อราวๆเดือนก่อน

ตอนนั้น นางกับพี่ๆขโมยสุราที่สหายลึกลับของพ่อเป็นผู้มอบให้มาดื่มกันอย่างสำราญ

หรือสหายคนนั้นคือซีจงจวิน?

มี่ฮวาปะติดปะต่อเรื่องราว ฉับพลันความโมโหแผดผลาญเผาใจนางมอดไหม้

เป็นเช่นนี้เอง...

มิน่าเล่า ท่านพ่อถึงไม่กลัวซีจงจวิน ทั้งยังดูคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทั้งที่ไม่เคยเล่าให้นางฟัง

เพราะเจ้าอสูรร้อยเล่ห์นี่ออกอุบายให้บิดานางต้องยกบุตรีให้เป็นเจ้าสาว...

ซีจงจวิน เจ้าปีศาจต่ำช้า!!!

**************************

10 ฉื่อ เท่ากับ 1 จั้ง หรือ 2.5 เมตร

ยามเว่ยคือช่วง 13.00น. ถึง 15.00 น.