บทที่ 12 十二

"วันแรกก็มาทำงานสายเสียแล้วสหายข้า"

ตงหลิงจวินเอ่ยทักเสียงสดใส คิดว่าหลังเสร็จพิธีเมื่อวานซีจงจวินคงนอนกกภรรยาจนไม่อยากลุกมาทำงาน

แต่ความจริงมันตรงกันข้ามเลยต่างหาก..

"ขออภัยด้วยขอรับ ข้าไม่ได้ตั้งใจให้พี่ตงหลิงลำบาก"

"ลำบากอะไรกันเล่า ข้าดีใจต่างหาก ในที่สุดเจ้าก็ได้มีความรักกับเขาสักที" ตงหลิงจวินเดินเข้ามาตบบ่าแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม ขณะที่ซีจงจวินมีสีหน้าเรียบเฉย

"ข้าคิดว่าข้ายังไม่เข้าใจสิ่งที่เรียกว่าความรักขอรับ"

"หืม? ก็เจ้ารักนางถึงแต่งกับนางไม่ใช่หรือซีจง"

"ข้าคิดว่าข้าอยากแต่งกับนางเพราะอยากอยู่ด้วยกันเท่านั้นขอรับ"

..ซีจงจวินจะเข้าใจอะไรยากขนาดนี้

"ก็เพราะพิศวาสนางไม่ใช่หรืออย่างไร เจ้าถึงได้อยากอยู่กับนาง อยากได้นางมาครอบครองเช่นนี้"

..เพราะรักถึงอยากอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ

..เป็นเช่นนี้เอง

"เข้าใจแล้วขอรับ ข้ารักมี่ฮวา"

ตงหลิงจวินถึงกับถอนหายใจเหนื่อยหน่าย รู้ว่าซีจงจวินซื่อบื้อ แต่มันก็ควรจะมีขอบเขตบ้างไม่ใช่หรือ

"เจ้าต้องคิดให้เร็วกว่านี้นะซีจง ผู้หญิงน่ะเอาใจยาก เข้าใจก็ยิ่งยาก เรื่องมากที่สุด จะครองทุกพื้นที่ในใจนางได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยรู้ไหม"

ซีจงจวินฟังแล้วก็พยักหน้าตามไป ราวกับศิษย์ที่ตั้งใจฟังอาจารย์สอนสั่ง

"สตรีน่ะชอบผู้ชายที่ปกป้องนางได้ ข้อนี้เจ้าผ่าน แต่เวลาอยู่กับนางก็ต้องอ่อนโยน นุ่มนวลที่สุด เข้าใจหรือไม่"

"เข้าใจแล้วขอรับ"

"โดยเฉพาะยามค่ำคืน เจ้าต้องดูแลนาง ชื่นชมรักใคร่ ถนอมน้ำใจให้มาก"

รักใคร่ ถนอมใจอย่างนั้นหรือ..

ข้อนี้ซีจงจวินคงยังทำไม่ได้เพราะมี่ฮวาไม่ให้เขาเข้าใกล้ ไม่อยากเห็นหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง หรือแม้แต่กลิ่นตัวเขานางก็ยังรังเกียจ

..เช่นนี้แล้ว เรื่องนอนด้วยกันคงต้องรอไปก่อน

"ขอบคุณพี่ตงหลิงที่ชี้แนะ ข้ารบกวนแล้ว"

"ไม่เลย มีอะไรเจ้าปรึกษาข้าได้ เรื่องรักๆใคร่ๆข้าถนัดนัก" คนพูดว่าสีหน้าภาคภูมิใจ

ซีจงจวินค้อมศีรษะให้ตงหลิงจวินอย่างสุภาพ เขาทำเช่นนี้กับทุกคนที่ดีกับเขา ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร

หากมี่ฮวาเห็นข้อดีตรงนี้บ้างก็คงจะดี...

...

ฟ้ามืด ซีจงจวินกลับมาถึงก็รีบถอดชุดเกราะออกตรงเข้าครัวทันที

เขาจัดแจงเตรียมวัตถุดิบทำอาหาร ลงมือปรุงอย่างชำนาญ เร่งมือให้เร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงมี่ฮวาบ่นว่าหิว

ไม่นานเกินรอ กับข้าวหกอย่างถูกจัดวางใส่ถาดสำรับดูน่ารับประทาน ซีจงจวินยกมันมาวางในห้องทานอาหาร รินน้ำชากลิ่นหอมอ่อนให้นาง เสร็จแล้วก็ยกถ้วยข้าวของตัวเองออกมานั่งมุมห้องห่างไปสิบฉื่อเหมือนเดิม

ขณะที่มี่ฮวาละเลียดกินช้าๆ ซีจงจวินกลับกินอย่างรีบร้อน เสร็จแล้วก็ไปเตรียมน้ำร้อนใส่อ่างไว้ให้อีก เมื่อกลับออกมาจากห้องน้ำพบว่ามี่ฮวากินเสร็จแล้ว ก็ตามเก็บสำรับที่เหลือตอนนางลุกไปอาบน้ำ

ตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน ซีจงจวินไม่กล้าเปิดปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ

เขากะว่าจะเก็บอีกสิบคำที่เหลือจากเมื่อเช้าเอาไว้บอกราตรีสวัสดิ์...

และก็จะมองหน้านางอีกครั้งก่อนเข้าห้องนอนด้วย...

"โอ๊ย!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นในห้องน้ำ แม้มันจะเบามากแต่ซีจงจวินได้ยินชัดเจน

ด้วยความตกใจคิดว่าภรรยาลื่นล้ม ร่างของเทพอสูรพุ่งไปรวดเดียวถึงหน้าประตูทันที

ฟึ่บ!!

บานประตูถูกเลื่อนเปิดกว้าง ซีจงจวินยืนกางขาดวงตาเบิกโพลง

และภาพที่เห็นก็ทำให้ตกใจยิ่งกว่าเดิม เพราะมี่ฮวาไม่ได้เป็นอะไรเลย นางยืนเฉยๆอยู่ข้างอ่างไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้นทั้งนั้น

แต่.. กายนางเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม ทำให้ซีจงจวินเห็นเรือนร่างสะโอดสะองเต็มสองตาทุกสัดส่วน

ผิวนางขาวนวลผ่อง เนียนราวน้ำนมคั้นจากแม่โคพันธุ์ดี

ลำคอเล็กยาวระหง หัวไหล่มนเป็นสีชมพูอ่อนระเรื่อ

อกนางอวบใหญ่เกินตัว ที่ยอดถันประดับตุ่มเม็ดเล็กสีหวานสวยราวผลอิงเถา รอบเอวบางคอดกิ่ว

ไล่ลงมาที่จุดซ่อนเร้นไร้เส้นขนปกปิด ต้นขาขาวเรียว ทั้งที่สะโพกผายก้นกลมกลึง

ซีจงจวินเห็นความเย้ายวนตระการตาตรงหน้าเพียงแวบเดียว ใจก็เต้นระส่ำราวจะระเบิดเป็นจุณ..

เสี้ยวลมหายใจที่เขาพรวดพราดเข้ามา มี่ฮวาหันไปทางต้นเสียง เห็นว่าคนที่มายืนจ้องนางเป็นใครก็ตกใจสุดขีด

"กรี๊ดดดดดด!!!!!"

หญิงสาวหวีดร้องลั่น คว้าขันไม้และอะไรก็ตามที่อยู่ใกล้มือมาขว้างปาใส่ไม่ยั้ง

"ทุเรศ! ไอ้ปีศาจวิปริต!!"

นางคว้าเอาอาภรณ์ตัวเก่าขึ้นมาบังไว้ ฉุนเฉียวบุรุษหน้าไม่อายผู้นี้เหลือทน

ซีจงจวินพึ่งรู้สึกตัวว่าเผลอทำสิ่งที่ไม่ควรไปเสียแล้ว เขาลนลานรีบก้มหน้าขอโทษ

"ขออภัย ข้าได้ยินเสียงท่านร้อง คิดว่าท่านลื่นล้มก็เลยวิ่งมาดู"

"ไม่ต้องมาแก้ตัว! เจ้ามันปีศาจจิตทรามหยาบช้า!!! สมองเจ้าหนีไม่พ้นเรื่องโสมมเช่นนี้จริงๆด้วย!!"

ข้าวของที่ถูกขว้างปาใส่กระแทกโดนหัวบ้าง อกบ้าง แขนบ้าง มันตกแตกเสียหายเต็มพื้น ส่วนซีจงจวินก็ยืนทื่อเป็นตอไม้อยู่เช่นนั้น มี่ฮวากำหมัดแน่นขบฟันจ้องเขม็ง

เสียงร้องนั่นเป็นเพราะนางกำลังจะลงไปแช่ในอ่างแต่น้ำมันร้อนเกินไปจึงสะดุ้งนิดหน่อยเท่านั้น

"จากนี้ไปข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก ได้โปรดให้อภัยข้าเถิดมี่ฮวา"

ซีจงจวินลืมเรื่องพูดสิบคำไปจนสิ้น เขาคุกเข่าอ้อนวอนที่หน้าประตู ไม่กล้าเงยหน้ามองเซียนสตรีผู้เป็นภรรยา

"คิดว่าแค่ขอโทษแล้วข้าจะให้อภัยเจ้าได้หรือ! คำขอโทษของเจ้ามันไร้ค่าสิ้นดี!!"

"เช่นนั้นให้ข้าทำอะไรก็ได้เพื่อเป็นการไถ่โทษ แต่ข้าขอร้องท่านอย่าโกรธข้าอีกเลยได้หรือไม่"

"ยังจะมีหน้ามาขอร้องข้าอีกหรือ เจ้าปีศาจชั่วช้าหน้าไม่อาย!!!"

ซีจงจวินได้แต่ก้มหน้ายอมรับถ้อยคำบาดหูสารพัด แม้ในใจรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

หากนางโมโหมากไปกว่านี้อาจจะปวดหัวเอาได้ และหากยังตะโกนเสียงดังอยู่เช่นนี้คงต้องเจ็บคอแน่

และ...ที่สำคัญคือ หากไม่ทำอะไรสักอย่าง นางจะต้องหย่าแล้วกลับบ้านเลยแน่

ซีจงจวินไม่อยากให้เป็นแบบนั้น พึ่งแต่งกันได้วันเดียวแท้ๆ จะให้จบตรงนี้ได้อย่างไร

"ข้าสาบานว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว ต่อจากนี้นอกจากตอนเตรียมน้ำให้ท่านอาบกับทำความสะอาด ข้าจะไม่เข้าใกล้ห้องอาบน้ำอีก ถ้าท่านไม่พอใจสิ่งใดข้าจะไม่ทำ เท่านี้ได้หรือไม่ ได้โปรดอย่าพึ่งหย่าข้ากลับแดนอุดรเลยมี่ฮวา"

"จะให้ข้าเชื่อคนหน้าหนา กล้าสาบานพล่อยๆอย่างนั้นหรือ!!"

แม้อีกฝ่ายวิงวอนแต่นางไม่คิดฟัง มือเรียวคว้าเอาขวดกระเบื้องใส่น้ำมันหอมขวดสุดท้ายเขวี้ยงออกไปเต็มแรง

เพล้ง!!

ขวดกระเบื้องกระทบตาข้างหนึ่งของซีจงจวินจนแตก เศษแก้วปักเปลือกตาเลือดไหลจากปากแผลอาบแก้มก่อนหยดลงพื้น

คนเจ็บนั่งคุกเข่านิ่งไม่ขยับเขยื้อน เพียงหลับตาข้างนั้นไว้เฉยๆ

มี่ฮวาหอบหายใจแรง สติกลับคืนมามากขึ้นเมื่อเห็นของเหลวสีแดงสดสายนั้น...

จากที่โกรธ ตอนนี้กลับกลายเป็นเริ่มระแวง เพราะคิดว่าโดนขนาดนี้ซีจงจวินต้องเจ็บและแค้นไม่น้อยเช่นกัน

เกรงว่าหากควบคุมไม่อยู่ เกิดบันดาลโทสะขึ้นมา นางจะตายได้ง่ายๆในอุ้งมือเขา

เช่นนั้น.. นางจะยอมลงให้ก่อนก็ได้

"ในเมื่อเจ้ากล้าสาบานข้าจะลองเชื่อดูสักครั้ง แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้ตามที่พูด ข้าหย่าจริงแน่"

ได้ยินนางว่า แทนที่จะเคือง ซีจงจวินกลับเผยยิ้มบาง โล่งใจเหลือเกินที่นางไม่คิดเอาความมากกว่านี้

"ข้าจะระวังให้มาก ท่านอย่ากังวลเลย"

เทพอสูรรีบเก็บกวาดเสกซากของบนพื้น ถอยออกมาโดยเร็ว ปิดประตูและไม่หันไปมองอีก

มี่ฮวาข่มตานั่งลงแช่น้ำในอ่าง ใจยังคงหลงเหลือความโกรธและความอับอายที่ถูกเทพอสูรเห็นร่างเปลือยของนาง

คอยดูเถิด หากมีโอกาสจะเล่นงานให้หนักเลย!

...

ซีจงจวินทำแผลให้ตัวเองเสร็จก็ไปอาบน้ำตรงธารน้ำตกในป่า โชคดีที่แผลไม่ได้ลึกจนถึงขั้นตาบอด แค่ลืมตาไม่ได้ไปอีกหลายวันเท่านั้น

ความมืดทำให้น้ำที่ปกติเย็นอยู่แล้ว ยิ่งหนาวราวจะแช่แข็งกระดูกได้

เขารีบอาบรีบกลับบ้าน ไม่ใช่เพราะทนหนาวไม่ได้ แต่เพราะไม่กล้าทิ้งมี่ฮวาเอาไว้คนเดียวนานๆ เพราะกลางคืนอันตรายกว่ากลางวันมากนัก

เมื่อกลับมาถึงซีจงจวินเห็นไฟในห้องนางดับสนิท คิดว่าภรรยาน่าจะหลับแล้วจึงกลับเข้าห้องตัวเองไปเงียบๆ

เทพอสูรล้มตัวนอนบนเตียงที่เมื่อคืนเป็นที่นอนของมี่ฮวา

กลิ่นหอมจากกายนางยังติดอยู่บนเตียงไม่จางหาย...

ซีจงจวินเอาหน้าซุกกับหมอน สูดเอาไอกลิ่นนั้นเข้าปอดลึก ไม่รู้ว่าตอนนี้ตนทำสีหน้าแบบไหนอยู่

ความหื่นกระหายเกิดขึ้นในมโนจิต กำหนัดพลันแล่นพล่านทั่วสรรพางค์กาย ผิวสีแดงอ่อนนั้นเริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึม

หอม... หอมเหลือเกิน...

ยิ่งคิดถึงใบหน้าหวานแฉล้ม รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งกว้างขึ้น..

ซีจงจวินเอามือขยำหมอน คิดว่าเป็นร่างของนางยามถูกมือทั้งหกสัมผัสต้อง

นุ่มเหลือเกิน...

เขาขยี้หมอนแรงขึ้น พลางนึกถึงภาพที่ได้เห็นเมื่อตอนค่ำ

ภาพเปลือยของแม่นางผู้มีผิวพรรณเปล่งปลั่ง ทรวดทรงงามล้ำ ดวงหน้าเปี่ยมเสน่ห์ ทำให้ความกระหายใคร่พุ่งสูงเกินจะต้าน

ยอดถัน บั้นท้าย หรือหมอนใบนี้ สิ่งใดจะนิ่มกว่ากัน...

เรียวแขนนางยามโอบกอดจะให้ความรู้สึกดีเพียงไหน...

และหากนางเอาขากระหวัดเกี่ยวรั้งไว้ด้วยเล่า.. จะสุขเท่าใด...

จินตนาการไปแสนไกล มือเลื่อนปลดกางเกงนอนโยนไปบนพื้นแล้วเริ่มประกอบกิจกามด้วยตนเอง

แท่งหินใหญ่ที่รอบโคนคลุมด้วยเส้นขนดำขลับเริ่มแข็งขืน ปลายกระดกขึ้นรับสัมผัสที่มือของตนมอบให้

เขากำเหนี่ยวรูดรั้งมัน จากเบาเป็นแรง จากช้าเป็นเร็ว เกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง ขณะเดียวกันก็หยิบเอาหมอนขึ้นมาสูดกลิ่นบุปผาหอมหื่น

"มี่..ฮวา..."

เสียงครางกระเส่าเรียกชื่อนาง นึกไปว่าสิ่งที่อยู่ใต้ร่างเป็นภรรยาคนงาม กำลังนอนยิ้มส่งสายตายั่วยวนมาให้

ซีจงจวินขย่มเตียงชำเราตนอยู่เป็นนานกว่าของเหลวขุ่นข้นจะพวยพุ่งทะลักจากปลายลำแข็งตั้งชูชัน

ลมหายใจหอบถี่ส่งผลให้อกแกร่งกระเพื่อมเร็ว มองลงไปเห็นของเหลวนั้นเลอะอยู่เกือบทั่วเตียงแล้วก็ยิ้มเผล่

หากข้างใต้นี้เป็นนางที่เปรอะเปื้อนน้ำของเขาเล่า...

เพียงนึกภาพ ท่อนเอ็นใหญ่ก็ไม่อาจล้มได้เสียแล้ว ซีจงจวินหยิบหมอนขึ้นมาใช้มันทำความคุ้นเคยกับอามณ์รักอีกหลายรอบ

ผ่านไปค่อนคืน มือที่เลอะน้ำเหนียวต้องหยุดลง

หมอนใบนุ่มที่เขาทำเพียงแค่ขยำขยี้ไปมา บัดนี้ขาดวิ่นไม่มีชิ้นดีเพราะกรงเล็บทั้งสามสิบนิ้วนั้นใหญ่และแหลมคมมาก

มิน่า.. นางถึงได้หวาดกลัวรังเกียจถึงเพียงนั้น

ซีจงจวินเริ่มรู้สึกตัวว่าลักษณะของตนอาจจะดูน่ากลัวเกินไป จึงเดินไปเปิดลิ้นชักเอากรรไกรออกมาตัดเล็บ

ถึงจะเป็นอาวุธชั้นดีขนาดไหน แต่หากมีมันแล้วทำให้ภรรยาไม่กล้าเข้าใกล้เช่นนี้ ไม่เก็บไว้เสียจะดีกว่า

ทั้งตัดทั้งตะไบเอาเหลี่ยมคมออกให้หมดทุกนิ้ว เสร็จแล้วก็เพ่งมองอย่างภาคภูมิใจ คิดไปว่าหากวันหน้ามีโอกาสจริงๆเขาจะไม่ทำให้ร่างอันบอบบางมีรอยข่วนหรือรอยช้ำแม้แต่รอยเดียว

ต่อไปนี้เขาจะตัดเล็บทุกสามวัน เพื่อเฝ้ารอวันที่จะได้สัมผัสกายนาง

*********

อิงเถา คือผลเชอร์รี่