ตอนที่ 1.1 คุณหนูไดอาน่า แห่งตระกูลบูเกต์

คฤหาสน์ตระกูล บูเกต์

ตึกๆๆๆ!!!

“นั้นพี่จะไปไหนคะพี่เดม!” เสียงฝีเท้าเล็กกระทบลงกับพื้นหินอ่อนสีขาวมุกดังขึ้นถี่ๆ ก่อนเสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วจะตะโกนลั่นคฤหาสน์หลังใหญ่…เพื่อต้องการส่งสาส์นไปให้ถึงพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองโดยเฉพาะ!

“=_=หัดทำตัวให้เป็นผู้หญิงเรียบร้อยบ้างเถอะว่ะได”เสียงทอดถอนหายใจดังขึ้นบ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายกับเสียงดังกล่าวได้เป็นอย่างดี ก่อนนาทีต่อมาเดมเคร์จะจำใจหยุดปลายเท้าหนาของตัวเองลง..แล้วส่งมือข้างหนึ่งขึ้นไปกระชากแว่นกันแดดสีดำออกจากใบหน้าหล่อเหลาเอาการของตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ไม่รอช้าที่จะหมุนตัวกลับไปเท้าเอวตำหนิยัยลิงน้อยประจำคฤหาสน์ตระกูลบูเกต์อย่างไม่ไว้หน้า และแน่นอนว่าเหตุการณ์รับฝีปากของเดมเดร์กับไดอาน่ามักจะเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง..จนกระทั่งทุกคนในคฤหาสน์ถึงกับชินชากับสงครามย่อมๆนี้ไปแล้ว ไม่ต่างจากเคนโซ่น้องชายคนสุดท้องที่นอนเกือกกลิ้งอยู่บนโซฟารับแขก..และเจ้าตัวเพียงผงกศีรษะขึ้นมาดูการโต้วาทีระหว่างพี่ชายกับพี่สาว และเพื่อให้ได้อรรถรสเจ้าตัวก็ไม่ลืมที่จะหยิบเอาถังป๊อปคอร์นรสชีสของโปรดโยนเข้าปากอย่างเพลินๆ

“โธ่คุณพี่ขาา~~ ไดเป็นคุณหนูตระกูลมาเฟียนะคะ!..ไม่ใช่คุณหนูแห่งบ้านทรายทอง! จะให้ไดนั่งพับเพียบร้อยพวงมาลัยไหว้พระทุกวันเลยรึไงคะ!”และก็เข้าอีหรอบเดิมของคุณหนูคนสวยประจำตระกูลบูเกต์..ที่นอกจากจะไม่สลดแล้วยังเท้าเอวแจกแจงความเป็นมาของครอบครัวมาเฟียยักษ์ใหญ่ของตัวเองอย่างละเอียดยิบ! พร้อมกันนั้นก็กรีดกรายปลายเล็บที่พึ่งทำมาสดๆร้อนๆ..ประกอบคำพูดของตัวเองจนทุกคนเห็นภาพเป็นฉากๆ! ‘ซึ่งความสามารถของเจ้าตัวนั้น..น่าส่งเสริมให้มุ่งไปบนเส้นทางดารานักแสดง..เพราะมันคงจะรุ่งโรจน์ในสายงานไม่ใช่น้อย!’

“แต่เธอก็ไม่ควรกระโดกกระเดกเป็นชะนีทุกวันแบบนี้ก็ได้นะได..ฉันรำคาญหูรำคาญตา..!”เดมเคร์กระแทกลมหายใจออกอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน..ก่อนจะเอ่ยปากตำหนิไดอาน่าอย่างตรงไปตรงมา เพราะทุกวันนี้เขาเหนื่อยกับภาระหน้าที่ของตัวเองไม่พอ..ยังต้องเก็บแรงมาสู้รบตบมือกับยัยแสบที่สมองไม่เต็มเต็งคนนี้ทุกครั้งที่เขาจะออกจากคฤหาสน์อีกด้วย!

ตึกๆๆๆ!!!

“งื้ออ~ แรงมาก!..เป็นคำพูดคำจาที่แรงมากเลยค่ะพี่เดม!”สิ้นคำด่าที่แสบร้าวไปถึงกระเพาะอาหารนั้น!..ไดอาน่าก็บีบน้ำตาพร้อมกับกระทืบเท้าสองสามที ก่อนจะกลับมาสมทบเป็นนางพญา..เท้าเอวตะเบ็งเสียงตัดพ้อพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองต่อ โดยที่ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตานั้น..ไม่มีความรู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองแม้แต่น้อย!

“เฮ้อ!..ฉันเบื่อจะพูดจาไร้สาระกับเธอแล้วนะได”จวบจนกระทั่งเดมเดร์ต้องกระแทกลมหายใจออกมาอย่างเบื่อโลก จากนั้นก็ยกมือขึ้นเหนือศรีษะประกาศยอมแพ้..พร้อมกับพูดกับไดอาน่าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายกับชีวิตเต็มทน และแน่นอนว่าท่าทีเบื่อโลกของพี่ชายนั้นทำเอาไดอาน่าถึงกับส่งเสียงในลำคอระหงอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตากระเบื้องยังคงทอประกายของความมุ่งมั่นในสิ่งที่ต้องการรู้..จากนั้นก็ไม่รอช้าที่ปรี่เข้าไปคว้าแขนล่ำของที่ชายเอาไว้อย่างรวดเร็ว!

หมับบบ!!!

“=+=งั้นพี่เดมก็รีบตอบไดมาก่อนสิคะ!..ว่าพี่เดมกำลังจะออกไปไหน? ไดจำตารางงานของพี่ได้นะคะพี่เดม..และรู้ด้วยว่าวันนี้พี่เดมไม่ได้มีคุยงานหรือส่งสินค้าที่ไหน”ใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตาเงยขึ้นไปเค้นถามพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเองยาวเหยียด โดยไม่ลืมที่จะหยิบยกเอาตารางชีวิตของพี่ชายที่พึ่งไปรบเร้าขอจากบอดี้การ์ดมา..เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าได้ใช้มันเป็นข้ออ้างในการออกไปข้างออกดึกๆดื่นๆ

“_*_เธอเป็นแม่ฉันรึไงวะ..จู้จี้จุกจิกฉิปหายเลยว่ะได!”ไม่พ้นที่เธอจะต้องถูกพี่ชายบังเกิดเกล้าของตัวเอง..เหน็บแนมกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบไปถึงกระดูกดำอีกรอบ!

“รำคาญหูงั้นก็รีบตอบไดมาก่อนสิคะ!..เพราะไดก็ขี้เกียจคุยกับพี่เดมแล้วเหมือนกัน!”ไดอาน่าพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกสุด..ก่อนจะกระตุกแขนล่ำของเดมเดร์ยิกๆ แล้วเดินหน้าเค้นเอาคำตอบจากอีกฝ่ายอย่างไม่หมดความอดทนง่ายๆ..โดยท้ายประโยคนั้นก็ไม่ลืมที่จะบอกว่าตัวเองก็ขี้เกียจคุยกับพี่ชายกวนใจไม่ต่างกัน