Masuk"ซี้ด จะแตกแล้ว แน่นสัส"
ภามสบถเมื่อเข้ามาแล้วความอุ่นร้อนบีบรัดตัวตนจนแทบระเบิดใส่ทั้งที่ยังไม่ได้ขยับ
"อื้ออ"
ภีมบดจูบปลอบโยนทันทีที่ภาพวาดน้ำตาไหลด้วยความเจ็บกับขนาดใหญ่โตของภาม มือร้อนบีบขยำอกอวบสะกิดยอดเบาๆจนภาพวาดเริ่มบรรเทาความเจ็บและมีความรู้สึกเสียวมาแทนที่
"อือ"
"อ่า แน่นขนาดนี้ มึงกับกูพร้อมกันจะสลบรึเปล่าวะ"
ภามนิ่วหน้าก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกเบาๆ
"ก็ต้องลอง…"
ภีมละจากปากอิ่มมาตอบก่อนลงไปครอบครองอกใหญ่ที่กระเพื่อมไปมาตามแรงกระแทกของแฝดน้อง
"อ้ะ อ๊า อย่ากัด อ๊าเบาๆมันลึก อื้อ"
ภาพวาดครวญครางบิดเร่าอย่างทรมาน ส่งเสียงห้ามทั้งสองคนที่รุมรังแกร่างกายเธอทั้งล่างทั้งบนจนมือเท้าจิกเกร็งไปหมดด้วยความเสียวเกินบรรยาย ถึงจะเคยไประบายความอยากกับใคร ก็ไม่เคยโดนพร้อมกันขนาดนี้ และความใหญ่โตที่เผชิญก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน
ทั้งจุกทั้งเสียว…
"อ่า กูแข็งอีกแล้วแม่ง"
ภีมสบถเบาๆเมื่อแก่นกายกลับมาแข็งตั้งอีกแล้วเพราะเห็นคนตัวเล็กโดนกระแทกตรงหน้า
"อ้ะ อ๊า"
ภาพวาดครางลั่นเสียงสั่นเมื่อภามยกขาข้างนึงขึ้นพาดบ่าแกร่งก่อนกดกระแทกไม่ยั้งเมื่อใกล้ถึงฝั่ง
"ซี้ดด อ่า จะแตกแล้ว"
"อ้ะๆๆอื้อ ลึก อ๊าาา"
ภาพวาดครางลั่นหัวสั่นคลอนตามแรงกระแทก อกอวบยังคงถูกดูดดึงจากภีม แต่แรงเข้าออกรัวเร็วไม่ยั้งจากภามทำเอาตาเหลือกลอยกระตุกตัวเกร็งเมื่อเสร็จสม น้ำรักฉีดพ่นใส่แท่งร้อนจนมันวาวเฉอะแฉะ
"อ๊าาา"
"ซี้ด อ่า"
ภามสวนกายรัวเร็วก่อนกระตุกใส่ช่องทางถี่รัวสวนกายเข้าออกรีดน้ำจนหมดก่อนถอนตัวตนออกมาจนภาพวาดสะดุ้ง
"อ้ะ!"
"อ่า ครางน่าเอามากเลยครับ"
ภามเอ่ยชมด้วยสายตาหื่นกระหายอย่างปิดไม่มิด ก่อนรูดรั้งถุงยางทิ้ง
"ถอยไป กูไม่ไหวแล้ว"
ภีมที่ทนมานานจนแทบระเบิดรีบดันแฝดน้องออกก่อนเข้ามาแทรกกลางหว่างขาที่ยังมีน้ำฉ่ำเยิ้มทันที
"อย่าแรงมากเดี๋ยวช้ำหมด"
ภีมปรามแฝดพี่เบาๆเพราะรู้ว่าชอบทำรุนแรง
"มึงเบามากมั้ง"
ภีมเถียงก่อนสวมถุงยางที่ขนาดเท่ากันกับน้องใส่ตัวตนที่ผงาดมานาน
"กูอ่อนโยนจะตาย ใช่มั้ยครับน้องภาพ…"
ภามก้มลงสบตาสวยของน้องที่นอนหอบหายใจตาลอยอย่างสุขสม
"อ๊าาา อื้อ จุก"
ภาพวาดร้องลั่นอีกครั้งเมื่อภีมกดความใหญ่โตเข้าช่องทางที่ยังฉ่ำแฉะจนมิดด้าม
"ซี้ดด อ่า แน่นชิบ"
ภีมครางพร่าเมื่อตัวตนถูกตอดรัดรุนแรงจนเสียวไปหมด
"มึงอย่าลีลากูแข็งอีกแล้ว แม่ง.."
ภามบ่นก่อนจะก้มลงดูดดึงยอดอกอีกครั้งอย่างหมั่นเขี้ยว
"อ้ะ อ๊า ลึก เบาๆ"
ภาพวาดร้องดังขึ้นเมื่อภีมจับขาเรียวพาดบ่าสองข้างและโน้มตัวลงกดกระแทกทันทีอย่างรุนแรงจนเธอหัวคลอน
"อ่า เสียวชิบ"
ภีมกระซิบพร่าก่อนจับเอวบางลงและยกขาข้างนึงขึ้นพาดบ่าก่อนแทรกเข้าตรงกลางและอัดตัวตนเข้าทันทีอย่างแรงจนภาพวาดจุก
"อ๊าาา ลึก อื้อ"
ภีมตอกอัดรัวเร็วอย่างกระหายอยากจนภาพวาดครางลั่นอ้าปากค้างอย่างเสียวแทบสิ้นสติ มือเล็กจิกบ่าภามที่ครอบครองยอดอกไม่เลิก ทั้งเสียวทั้งจุก ทรมานแต่ก็สุขสมเกินขีดที่เคยได้รับ
"อื้อ อุก"
ก่อนจะจุกไปถึงคอเมื่อภามที่แข็งจนปวดหนึบเพราะภาพตรงหน้าทนไม่ไหว ยัดตัวตนใหญ่โตเข้าปากและกระแทกเอวใส่อย่างหื่นกระหาย ภาพวาดครางในคอตาค้างลอยเพราะความเสียวเกินบรรยาย
ปากเล็กดูดดึงรูดรั้งตัวตนให้คนน้องอย่างเอาใจจนภามครางพร่ากระตุกตัวเกร็งพ่นน้ำใส่ปากเล็กอย่างสุขสม
"ซี้ดด อ่า"
ภาพวาดกลืนกินทุกหยดราวของอร่อย ตาสวยสบตากับภามอย่างหวานหยดจนได้รับจูบเร่าร้อนเป็นรางวัล
"ปากว่างแล้วใช่มั้ย งั้นก็ครางดังๆให้ฟังหน่อยสิ"
ภีมที่ยังสวนกายเข้าออกบอกเสียงพร่า ก่อนมือร้อนจะบดขยี้ตุ่มไตจนภาพวาดดิ้นเร่าอย่างเสียดเสียว
"อ๊าาา อย่า อ้ะ เสียว"
"อ่า อย่ารัดแรง ซี้ดด"
มือหนาบดบี้ตุ่มนูนพร้อมสวนตัวตนเข้าออกเร็วขึ้นเมื่อใกล้จะเสร็จ เอวสอบหมุนควงในช่องทางก่อนตอกอัดย้ำๆจนภาพวาดจุกน้ำตาไหล
"อ๊าาา"
ภามก้มลงดูดดึงยอดอกช่วยทรมานคนที่เสียวแทบขาดใจอีกแรงจนภาพวาดกระตุกตัวเกร็ง
"อ๊าาา ฮึก อ๊าาา"
ช่องทางรักพ่นน้ำรักออกมาเคลือบแท่งร้อนก่อนตอดรัดรุนแรงจนภีมครางพร่าปวดหนึบ
"อ่า จะแตก ซี้ด"
มือหนาดึงเอวบางมาเกยตักก่อนตอกอัดอย่างรุนแรงทันทีอย่างทนไม่ไหว
"อ๊ะๆๆเบา อ๊า"
"อ่า…"
ภีมเชิดหน้าครางอย่างสุขสมเมื่อแกนกายกระตุกพ่นน้ำรักออกมาเต็มถุงยาง เอวสอบสวนเข้าออกรีดน้ำจนหมดก่อนถอนตัวตนออกจนภาพวาดวูบโหวง
"อ้ะ"
"รุนแรงจังนะมึงอ่ะ แทบหมดสภาพแล้วเนี่ย"
ภามต่อว่าคนพี่เมื่อเห็นภาพวาดนอนหอบหมดแรง ตาหวานเลื่อนลอยอย่างเหนื่อยอ่อน
"โทษที เก็บมานานไม่ได้ปล่อย"
ภีมรูดรั้งถุงยางทิ้งก่อนหันมามองภาพวาดที่นอนนิ่ง
"ถึงกับหมดแรงเลยเหรอครับ"
ภีมถามอย่างหยอกล้อแต่สายตาหื่นกระหายปิดไม่มิด
"อ้ะ อื้อ"
ภาพวาดครางแผ่วเมื่อภามสะกิดยอดอกเล่นเบาๆ
"ไม่ต้องห่วงครับ โดนบ่อยๆเดี๋ยวก็ชิน"
ภามพูดยิ้มๆอย่างร้ายกาจจนภาพวาดหน้าแดงไปหมด
"อ่า...วิวดีชิบ"
ภีมพูดเสียงพร่าเมื่อสายตามองช่องทางบวมแดงที่มีน้ำเยิ้มตรงหน้า ภาพวาดนอนหอบหน้าแดงตัวแดง ยิ่งตอนโดนแฝดน้องเลียยอดอกเบาๆก็บิดส่ายไปมาจนดูน่าขยี้ให้จมเตียงจริงๆ
"กูแข็งอีกแล้วสัส…"
ภีมสบถเมื่อตัวตนเริ่มขยายจนแข็งตั้งอีกหน
"แล้วกูไม่แข็งรึไง มึงรอเลยนะ"
ภามบ่นแต่ปากยังวนเวียนบนหน้าอกใหญ่ไม่เลิกจนภาพวาดบิดเร่าส่ายไปมา
"อื้ออ"
"กูไม่รอ"
ภีมเถียงก่อนหยิบถุงยางมาสวมทันที จนภามมองอย่างไม่พอใจ
"แม่ง งั้นพร้อมกัน"
ภามพูดก่อนหยิบถุงมาสวมบ้างอย่างไม่รอคำตอบ ภาพวาดที่ได้ยินตาโตอย่างตกใจ เมื่อกี้โดนทีละคนยังทรมานขนาดนั้น ถ้าพร้อมกันสองคนเธอจะรอดมั้ย...
"จัดไปสิรออะไร.."
“พี่ดื่มไม่ไหวแล้ว เข้าบ้านกันเถอะนะ อึก” พายบอกคนที่ยังเติมไวน์ใส่แก้วเธอไม่หยุดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ ตอนนี้ทั้งสองคนกลับมาที่บ้านริมทะเลด้วยกันเพราะได้วันหยุดยาวครั้งแรกในรอบปี บ้านที่เคยเป็นเรือนหอตอนแต่งงาน กลายเป็นบ้านพักตากอากาศไปเรียบร้อยเมื่อทั้งคู่ตัดสินใจย้ายกลับไปที่โรงพยาบาลเดิม แล้วก็เป็นพอร์ชที่ยังแผนสูงเหมือนเดิม เพราะเค้าตั้งใจจะมอมเหล้าภรรยาในคืนนี้เพื่อที่จะได้ฉลองวันหยุดอย่างหวานฉ่ำได้ง่ายๆ โดยที่พายไม่มีแรงต่อต้านหรือขัดใจเวลาอยากทำซ้ำ “รีบไปไหนล่ะครับ นานๆได้มานี่ก็ใช้เวลาให้คุ้มสิ พอร์ชยังอยากนั่งตรงนี้อยู่เลย” “งั้นก็เลิกเทให้พี่ได้แล้ว อึก มึนไปหมดแล้วเนี่ย” พายบ่นออกมาเมื่ออีกคนรั้งตัวเข้าไปกอดและจ่อแก้วมาที่ปากอีกรอบ “ อ่ะ อีกแก้วเดียวจะพาเข้าบ้านเลย” “จริงนะ” พายถามย้ำแม้จะเริ่มตาลายมากๆ พอเห็นว่าอีกคนพยักหน้าก็ยกขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างว่าง่าย เธอโอนเอนจนต้องซบลงไปที่พอร์ชทั้งตัว ไม่นานคนตัวโตก็ฉุดเธอลุกขึ้นแล้วอุ้มจากพื้นจนตัวลอย “อุ้มทำไมพี่เดินได้” “เซขนาดนั้นจะเดินไหวได้ไง พอร์ชทำพี่เมาเดี๋ยวรับผิดชอบเองครับ” พอร์ชบอกพลางขำออกมาอย่างเอ็นดู คนเมามักจ
“พอร์ช พี่บอกว่าเดี๋ยวไปตรวจกับหมอผู้หญิงไง”พายยื้อตัวเมื่อถูกลากเข้ามาในห้องที่มีเตียงตรวจ และมันคือห้องเดิมที่หมอพอร์ชเคยทำอะไรๆกับเธอไปในตอนนั้น เพราะตอนนี้เราย้ายกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลเดิมที่พอร์ชรับช่วงต่อจากพ่อเรียบร้อยแล้ว และก็เป็นช่วงที่ต้องตรวจร่างกายประจำปีอีกเหมือนเคย มันคงจะไม่ยุ่งยากอะไรเลยถ้าหมอพอร์ชยอมให้เธอไปตรวจกับหมอผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่พามาตรวจเองทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ตรวจภายในมานานแล้วด้วยซ้ำ “จะใครพอร์ชก็หวงครับ ขึ้นไปเลย” “ไม่เอา” “พี่พาย หรืออยากให้บังคับเหรอ” พอร์ชมองคนตัวเล็กแล้วดุออกมาเสียงเข้ม ปกติก็ไม่บังคับอะไรหรอก แล้วก็เลิกใจร้ายใส่มาตั้งแต่คบกันแล้วด้วย แต่พอเป็นเรื่องแบบนี้ทีไรพอร์ชก็เริ่มสวมวิญญาณตัวร้ายอีกครั้ง ส่วนพายก็ดื้อขึ้นมาอย่างที่ปกติไม่เคยทำเหมือนกัน “พอร์ช ไม่เอา” “กลัวโดนเอาคาเตียงตรวจเหมือนตอนนั้นเหรอครับ” “พอร์ช!” พายดุคนตัวโตเสียงดังก่อนจะตีไปที่แขนแกร่งแรงๆที่พูดอะไรน่าอายออกมา หมอพอร์ชยกนิ้วขึ้นมาทำท่าให้เงียบทั้งที่ข้างนอกก็ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้วเนื่องจากเป็นเวลาของเวรบ่าย และทำให้ไม่ได้กลับบ้านกันสักทีก็เพราะมัวแต่เถียงกันอยู่
“อื้อ ดีสิพี่รูดซิปข้างหลังไม่ได้หรอก”“มาครับ”พอร์ชจับอีกคนหันหลังก่อนจะรีบรูดซิปชุดสีขาวฟูฟ่องออก เผยแผ่นหลังขาวเนียนไปถึงบั้นเอวสวยจนใจสั่นขึ้นมา มือหนาลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างเผลอไผลจนพายต้องท้วงออกมา“แค่นั้นก็พอแล้ว เดี๋ยวพี่ไปถอดในห้องน้ำต่อเอง”“หน้าที่พอร์ชยังไม่จบนี่ครับ”พอร์ชบอกก่อนจะก้มลงไปกดจูบที่หลังคอขาว สูดดมเอาความหอมหวานของเจ้าสาวหมาดๆเข้าไปเต็มที่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมารินรดจนพายสะท้านไหว“พอร์ช…”พายเรียกอีกคนเสียงแผ่วเมื่อรู้ว่าจะถูกทำอะไรต่อจากนี้ ไม่ได้คิดจะห้ามเพราะมันเป็นคืนแต่งงานคืนแรกของเรา และเธอก็เต็มใจอยู่แล้วเพราะพอร์ชคือเจ้าบ่าวของเธอ มือบางกำแน่นอยู่บนตักยามที่มือหนารูดรั้งชุดของเธอลงไปพ้นจากไหล่ ก่อนจะเอื้อมมาด้านหน้าแล้วกอบกุมหน้าอกที่มีเพียงจุกปิดยอดอกเอาไว้เท่านั้น“นี่เมียผมโนบราทั้งวันเลยเหรอเนี่ย ลามกจังนะ”พอร์ชบอกเสียงพร่าขณะที่ใช้ปากกดจูบไปทั่วไหล่เนียน แล้วใช้นิ้วเขี่ยเอาที่ปิดจุกนั้นออกอย่างง่ายดายจนพายสะดุ้งครางเสียงสั่น“อื้อ พอร์ช”เธอกัดปากแน่นเมื่อคนตัวโตใช้นิ้วยาวเขี่ยยอดอกสีสวยจนมันชูชันขึ้นมา ทั้งยังบีบขยำสองเต้าจนวาบหวามไปหมดทั้งต
“ตั้งใจจะส่งการ์ดให้อยู่แล้วล่ะครับ ใจร้อนจริงๆ”พอร์ชบ่นออกมาไม่จริงจังนัก และนั่นก็สร้างรอยยิ้มบางๆขึ้นมาบนใบหน้าของคนเป็นพ่อได้ไม่ยาก เพราะจากท่าทางตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ถูกต่อต้านอีกแล้ว บรรยากาศที่เคยอึดอัดจางหายไปเหลือแค่ความอบอุ่นบางๆที่โอบล้อมเอาไว้อย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมานานมาก และนั่นก็สร้างความสุขให้ทั้งสองคนได้ไม่ยากแม้ไม่มีใครพูดความรู้สึกในใจออกมาก็ตาม“ถ้าเค้าสะดวกใจเมื่อไหร่ก็พาไปหาพ่อบ้าง อยากขอบคุณที่อุตส่าห์เก็บแกมาเลี้ยงต่อ”“ถ้าพูดขนาดนั้น อยู่กินข้าวเย็นฝีมือลูกสะไภ้หน่อยเป็นไงครับ”พอร์ชบอกอย่างตั้งใจอวดว่าที่ภรรยาเต็มที่ จนคนเป็นพ่อขำออกมากับความคลั่งรักนั่น แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลงด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปจากใบหน้า“หึ เอาสิฉันไม่ได้รีบกลับอยู่แล้ว”-------------------------------“ยินดีด้วยนะมึง” หมอคินเดินเข้ามาอวยพรเพื่อนอีกครั้งในงานเลี้ยงตอนเย็น งานช่วงเช้าผ่านไปอย่างราบรื่นและอบอุ่นเกินกว่าที่คาดไว้มาก อาจเพราะปัญหาทุกอย่างถูกพอร์ชคลี่คลายไปตั้งแต่ก่อนแต่งงานหมดแล้ว แถมยังคืนดีกับพ่อตัวเองจนได้มาร่วมงานได้อย่างชื่นมื่นอีกด้วย แม้ทั้งสองคนจะไม่อยากเชิญคน
“นึกว่าจะไม่เจอใครซะแล้ว”พีรพัฒน์บอกยิ้มๆ ท่าทางเก้กังนั่นทำเอาพอร์ชขมวดคิ้วอย่างไม่ชิน แต่ก็ไม่อยากสนใจเลยรีบถามธุระที่อีกคนมาที่นี่แทน“มาทำอะไรที่นี่ครับ”“ขอคุยด้วยหน่อยสิ ไม่นานหรอก”คนเป็นพ่อบอกอย่างไม่ถือสาท่าทางแข็งกระด้างและแววตาระแวดระวังของลูก ที่ผ่านมาไม่เคยคุยกันดีๆสักครั้งพอร์ชจะไม่ไว้ใจก็ไม่แปลก พอพูดจบก็เดินไปรอที่ใต้ต้นไม้ใหญ่อีกฝั่งของรั้วบ้าน พอร์ชเดินกลับไปบอกให้พายเอารถเข้าบ้านไปก่อนโดยไม่คิดจะให้ลงมาทักทายพ่อตัวเองสักนิด เพราะพายคือคนที่เค้าต้องปกป้องให้ห่างจากพ่อตัวเองที่สุดแล้ว ร่างสูงเดินกลับมาหาพ่อที่ยืนมองแล้วรีบถามธุระทันที“มีอะไรครับ”“ฉันไม่ได้มาขัดขวางหรือขอร้องอะไรแบบที่แกคิดหรอก ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้”พีรพัฒน์บอกพลางขำออกมาอย่างจนใจที่ถูกระแวงมากซะจนเกือบพูดไม่ออก และพอรู้แบบนั้นพอร์ชเลยถอนหายใจออกมาก่อนจะถามในสิ่งที่อยากรู้มาตลอด“สบายดีใช่มั้ยครับ”“หึ นี่แกห่วงฉันด้วยเหรอ”“เปล่าครับ ผมถามตามมารยาท”พอถูกจ้องด้วยรอยยิ้มล้อเลียนพอร์ชก็แถด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม ทำเอาคนเป็นพ่อบ่นออกมาอย่างปลงๆเพราะไม่ได้คาดหวังท่าทีดีๆจากลูกอยู่แล้ว“เหอะ
“แม่คะ…” พายส่งเสียงเรียกคนเป็นแม่ที่นั่งเล่นตรงสวนอย่างระมัดระวัง เพราะแม่เธอมักจะตกใจและกลัวเวลามีใครเข้ามาหาแบบกะทันหัน แต่แปลกที่วันนี้คนเป็นแม่กลับหันมายิ้มให้แล้วทักทายด้วยความสดใส “อ้าว ลูกสาวมาแล้วเหรอ” สรรพนามที่ใช้เรียกแทบทุกคนที่เป็นผู้หญิงไม่ได้ทำให้พายดีใจเหมือนตอนแรกอีกแล้ว เพราะพอรู้ว่าแม่ยึดติดกับการเรียกเธอในความทรงจำเก่า จนเรียกคนอื่นด้วยแบบนั้นไม่ได้หมายถึงว่าแม่จำเธอได้ แต่แค่มีความทรงจำนั้นอยู่ในหัวต่างหาก สุดท้ายแม่ก็ไม่เคยจำเธอตอนนี้ได้อยู่ดี พายส่งยิ้มให้แม่ที่เดี๋ยวนี้ได้เจอกันบ่อยขึ้นเพราะกลับมาอยู่ใกล้ๆ และตั้งใจจะพาพอร์ชมาหาเพื่อให้แม่ได้เห็นหน้าไว้บ้างก่อนที่จะพาไปอยู่ด้วยกันจริงๆ ถึงจะไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือเปล่าก็เถอะ “นี่พอร์ชค่ะแม่ คนที่พายจะแต่งงานด้วย” พายดึงพอร์ชมายืนข้างๆก่อนจะแนะนำอีกคนให้แม่รู้จัก และพอร์ชเองก็ยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม แต่ก็ระวังไม่เข้าไปใกล้มากกว่าเดิมนักเพราะกลัวอีกคนจะตกใจ และน่าแปลกที่วันนี้คนป่วยที่เคยเหม่อลอยทั้งวันกลับมีแต่รอยยิ้มสดใสอย่างที่พายไม่เคยเห็นมานานมากแล้ว แถมยังลุกเดินเข้ามาหาพลางจับตัวพอร์ชแล้วเอ่ยชมออก
"เป็นอะไรครับ…"เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังพร้อมแขนแกร่งที่สอดเข้ามากอดรัดเบาๆ ทำให้ภาพวาดที่ยืนชงกาแฟชะงักและหันมามอง แต่กลับถูกจูบแก้มเบาๆจากคนที่รอจังหวะอยู่แล้ว"พี่ภาม…""ครับ เป็นอะไรรึเปล่า"ภามถามทั้งที่ยังไม่ละกอดและเกยคางไว้กับไหล่เล็ก สูดดมกลิ่นหอมจากคอขาวอย่างหลงใหล"รู้อยู่แล้วไม่ใช่เห
"อืม…"ภามครางในลำคออย่างพอใจ เมื่อภาพวาดตอบรับจูบด้วยความเร่าร้อน ก้นนุ่มบดเบียดจนตัวตนขยายจนตึงแน่นในกางเกง มือหนาลูบไล้เรือนร่างเย้ายวนบนตักที่แสนหลงใหลภาพวาดเลื่อนมือลงจากคอหนา สอดเข้าเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ปลดกระดุมไปแทบหมดแล้ว แผงอกแกร่งเป็นลอนที่น่าลูบไล้ปรากฎแก่สายตาให้ก้มมอง"ชอบเหรอครับ…"เ
"พี่ภีม อ้ะๆพี่ภีมขา อ๊า"ภาพวาดจิกแขนแกร่งแน่นเมื่อภีมหยุดกระแทกแล้วมาหมุนควงแท่งร้อนแทน มันใหญ่โต ดุนดันจนตุงท้องน้อยไปหมด"เรียกคนเดียวจะไปสนุกอะไร มาครางชื่อผัวพร้อมกันสองคนดีกว่าครับ"ภามที่เดินเข้ามาซ้อนหลังภาพวาดและอุ้มคนตัวเล็กให้เกี่ยวขาที่เอวของภีม ก่อนกดตัวตนเข้าช่องทางด้านหลังทีเดียวจน
คนป่วยกอดคอแกร่งกระซิบยั่วเย้า บดอกอวบกับแผ่นอกหนาอย่างยั่วยวน ภีมบีบเอวบางแน่น กัดฟันกรอดอย่างอดทนกับกลางกายที่เริ่มจะตึงนิดๆ ปกติก็ตื่นง่ายจะตาย เจอยั่วเข้าไปจะเหลืออะไรให้อดทนอีก"พี่ภีมขา...ภาพหนาวมากเลย กอดหน่อยนะคะ"ภาพวาดทั้งกอดทั้งซบ ตัวรุมๆภายใต้ชุดนอนตัวบางลื่นๆ มันยิ่งทำให้เร้าอารมณ์หนัก







