สูตรรักคุณหมอ

ย้อนอดีต.........ณ จังหวัดภูเก็ต“นรินดา” สาวน้อยหน้าคมกำลังนั่งหน้างอนใส่พ่อและแม่ของตัวเอง ที่พยายามจะส่งเธอไปเรียนมหาลัยในกรุงเทพเหมือนกับพี่ชายของเธอ ทั้งๆที่เธอก็สามารถเรียนที่ภูเก็ตนี้ก็ได้ แต่ทำไมต้องไปเรียนที่นั่นด้วยเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน“อย่ามาทำแบบนี้ไวน์ แม่บอกแล้วไงว่าแกต้องไปเรียนที่นั่น แกจะได้มีเพื่อนมีสังคมดีๆ พี่แกก็ยังจบที่นั่นเลย ทำไมแกถึงไม่อยากไปห้ะ” ปาริดาเอ่ยถามลูกสาวด้วยเสียงโมโห อย่างไม่เข้าใจว่าทำไมลูกสาวถึงไม่อยากไปเรียนในกรุงเทพ ทั้งๆที่ใครๆก็อยากจะไปกันทั้งนั้น“โอ๊ยแม่ กรุงเทพวุ่นวายจะตายไป คนก็ไม่ได้จริงใจมีแต่สังคมสวมหน้ากาก ไวน์ไม่อยากไปหรอก อีกอย่างโง่ๆอย่างไวน์ไปเรียนมหาลัยอินเตอร์แบบนั้นคงไปไม่รอดอ่ะ ไวน์ไม่ใช่พี่นายนะที่เรียนจบได้เกียรตินิยมน่ะ ” นรินดาบอกเหตุผลของตัวเองไปแล้วไม่ยอมไปท่าเดียว“ลูกพ่อเก่งจะตายทำไมจะไปไม่รอดล่ะ เรียนเอาแค่จบก็พอลูก ไม่ต้องไปแข่งใครเขาหรอก พ่อแค่อยากให้ลูกเลิกติดพ่อกับแม่แล้วลองไปใช้ชีวิตในแบบวัยรุ่นดู พ่อว่ามันก็ดีนะ ลูกจะได้ค้นพบตัวตนของตัวเอง แล้วเรียนๆไปลูกก็จะได้ความรู้เอามาช่วยดูแลธุรกิจที่ฟาร์มของเราไง ลูกจ

ด้านปากรณ์ที่กำลังเตรียมตัวจะเข้าไปพบกับน้องๆก็ยืนอยู่หลังผ้าม่าน เพื่อที่จะรอให้รุ่นน้องเชิญเขาออกไปพูดด้านหน้า เขาก็ใส่ชุดนักศึกวิชาแพทย์แบบเต็มยศ แล้วมันก็ทำให้เขาดูดีขึ้นอีกเป็นเท่าตัว จนรุ่นน้องที่อยู่ด้านหลังด้วยถึงกับเขินอายแล้วมองเขากันด้วยสายตาชื่นชอบ“ไอ้ปาร์ค แม่ง ทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่ มองแกกันเป็นแถว” บาส บดินทร์เพื่อนสนิทของปากรณ์เอ่ยพูดไปขณะที่พวกเขากำลังตกเป็นเป้าสายตาของพวกรุ่นน้องและรุ่นพี่ที่อยู่ในนี้“ไร้สาระน่ะไอ้บาส เขาไม่ได้มองฉันกันสักหน่อย” ปากรณ์พูดไปก็เงยหน้ามอง แล้วก็แลสายตาไปทางซ้ายทางขวา ก็เห็นว่าเขาเป็นเป้าสายตาจริงๆ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมาสนใจอะไรเขาด้วย เขาก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น“ปาร์ค ถ้าเสร็จรับน้องแล้วเราไปดูหนังกันไหม เรื่องที่ปาร์คบอกอยากดูครั้งก่อนไง วันนี้มันเข้าโรงวันแรกนะ” เจนจิราเอ่ยถามเพื่อนหนุ่มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วลุ้นว่าเขาจะไปกับเธอไหม“อืมไปสิ ไอ้บาสแกก็ไปกับฉันแล้วก็เจนด้วยสิ แกก็อยากดูเหมือนกันนิ” ปากรณ์เอ่ยพูดไปแบบไม่คิดอะไร ต่างจากเจนจิราที่ทำหน้าหมดอารมณ์ทันทีที่เขาจะเอาบดินทร์ไปด้วย“มันจะดีเหรอวะ ฉันว่าแกกับเจนไป

ปากรณ์ก็หันไปทางผู้หญิงที่พนักงานทำมือชี้ไป แล้วก็สบตากับหล่อนเข้าพอดี แล้วมันก็เหมือนกับไฟฟ้าช๊อตเขา เพราะผู้หญิงตัวเล็กตาโต หน้าตาจิ้มลิ้มแบบใสๆ กำลังนั่งมองเขาอยู่ พอเธอเห็นเขาก็ยิ้มออกมาแบบเป็นมิตร จนเขามองไปอย่างเพลินสายตา และพูดได้คำเดียวเลยว่า “สวย” สวยแบบใสๆจนเด่นกว่าสาวๆที่นั่งอยู่ในร้านนี้ซะอีก“เขามองเราทำไมเนี่ย แม่ง ยิ้มอ่อยไปก่อนละกัน” นรินดาเห็นหนุ่มหล่อหันมามองที่เธอ เธอก็ยิ้มส่งให้เขาไปแบบอ่อยสุดฤทธิ์“อ่อยเกินเบอร์ไปแล้วเม่คุณ” ปากรณ์พูดในใจไปก็รีบหันกลับมาพูดกับพนักงานต่อ เพราะเธอเล่นส่งยิ้มมาให้เขาแบบอ่อยสุดๆ จนเขาเองที่ต้องเขินที่ถูกมองแบบนั้น ทั้งที่กับผู้หญิงคนอื่นเขายังไม่เคยเขินอายแบบนี้เลย“อะไรอ่ะ คนอุตส่าห์อ่อย ไม่สนใจเลยหรือไงเนี่ย” นรินดาคิดไปแบบเสียดาย ก็เลยทำหน้าทำตามองไปที่หนุ่มหล่อแบบถอนหายใจแรงๆ เพราะนานๆจะเจอคนถูกใจ แต่เขากับเล่นตัวซะนี่ แต่ก็อย่างว่าแหละ หล่อๆ ไม่เล่นหูเล่นตาสาวๆก็คงจะมีแฟนแล้วนั่นแหละ“งั้นเอาอะไรมาก็ได้ครับสักสี่อย่าง” ปากรณ์พูดบอกไปก็พยายามไม่หันไปมองเธอ ไม่งั้นคงได้ปล่อยไก่ที่นี่แน่ๆ สาวๆคนอื่นก็มองเขาแล้วอ่อยเหมือนกับเธอ แต่ทำ

“ป๋าไปอีกนะพี่ธาม ฮ่าๆ เป็นผมนี่รักพี่ตายเลยว่ะ ช่างเป็นพี่รหัสที่เปย์เก่งจริงๆเลย ถ้ามีแฟนจะเปย์ขนาดไหนเนี่ย คงไม่พากันไปต่างประเทศเลยเหรอ” โดนัทพูดประชดออกไปแบบเนียนๆ เพราะรู้ว่าธีรภัทรจะพาเบญจาไปเที่ยวต่างประเทศอาทิตย์นี้ และเขาก็ไม่อยากให้นรินดาตอบไปว่ามีแฟนหรือไม่มีด้วย เซ้นต์ของเขามันบอกว่าธีรภัทรกำลังหวงก้าง“ฮ่าๆ มันแน่นอนอยู่แล้ว แต่น้องรหัสคนสวยของพี่ พี่ก็พาไปได้นะ ถ้าแฟนไวน์ไม่ว่าอะไร” ธีรภัทรพูดไปก็หันไปยิ้มใส่นรินดาแบบสดใส แล้วแอบด่าโดนัทในใจที่มันฉุดประเด็นแฟนของเขาขึ้นมา นรินดาเองก็มองแบบเขินอายที่ได้ยินแบบนั้น“ขอบคุณค่ะพี่ธาม ไว้ไวน์จะรอทริปเที่ยวจากพี่หรัสสุดหล่อของไวน์นะคะ ฮ่าๆ” นรินดาพูดไปก็ยิ้มให้กับธีรภัทรแบบเขินไป แต่ก็ไม่ได้บอกเขาว่าเธอมีแฟนหรือเปล่า เพราะคิดว่าเขาก็แค่ถามไปงั้นๆ“ฮ่าๆ ได้เลย พี่พาเที่ยวได้สบายๆอยู่แล้ว” ธีรภัทรพูดไปก็เอามือมาขยี้ผมของนรินดาอย่าเอ็นดู จนเพื่อนๆของเธอมองหน้ากันแล้วคิดว่าสองคนนี้ต้องคิดไปมากกว่าพี่น้องรหัสแน่ๆ ต่างจากโดนัทที่เบ้ปากใส่ธีรภัทรไปแบบมองบน“พี่ธามคะ ไปกันได้รึยังคะ เบียร์รอนานแล้วนะคะ” เบียร์หรือเบญจาเอ่ยพูดออกไปอย่

“เธอก็ไม่ต้องให้สามีกับลูกเธอรู้สิยัยดา อีกอย่างห้องของหลานชายฉันมีสองห้องนอนแยกกันอยู่จ้ะ แต่ฉันต้องการให้เขาอยู่ด้วยกันเพื่อให้เขาได้เรียนรู้ซึ้งกันและกัน เพื่อที่จะเขาจะได้รักกันและแต่งานกันในอนาคตไง สมัยนี้เขาอยู่กันก่อนแต่งก็เยอะแยะไปแก คนมันอยู่ด้วยกันทุกวันยังไงใจมันก็ต้องกร่อนบ้างแหละ โอกาสสุดท้ายที่เราสองคนจะได้ดองกันแล้วนะดา เธอจะไม่ลองสักครั้งเหรอ” กันติมาพูดบอกไปก็ยิ้มแล้วให้เพื่อนสาว เพราะนี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วจริงๆ“อืม ตกลง แต่ถ้าลูกสาวฉันไม่โอเค ฉันก็คงจะไม่บังคับเขานะ เพราะเธอก็พอจะรู้นิว่าฉันรักยัยไวน์มากขนาดไหน นี่ถ้าไม่ใช่หลานเธอฉันก็คงไม่ยอมให้ลูกสาวไปอยู่ด้วยหรอก บอกไว้เลยนะถ้าสองคนนั้นเกินเลยกันเมื่อไหร่จับหมั้นทันที ไม่มีข้อแก้ตัว” ปาริดาบอกเพื่อสาวไปก็ยิ้ม แล้วคิดว่าลูกสาวของเธอจะยอมอยู่กับผู้ชายแปลกหน้างั้นเหรอ มันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน “ได้เลยเพื่อนเรื่องนั้นไม่มีปัญหา ขอแค่ให้หลานฉันมันเอาผู้หญิงเป็นก่อนเถอะ ฮ่าๆ แต่ตอนนี้ฉันมีวิธีให้พวกเขาอยู่ด้วยกันแบบเนียนๆแล้วล่ะ แค่เราต้องเล่นละครนิดๆหน่อยเท่านั้นเอง แล้วพวกเขาจะจับไม่ได้ว่าเราจับคู่ให้พวกเขา” กันต