7. อำนาจในมือ (2)

“...”

“แต่เอาเถิด อย่างไรก็พี่น้องร่วมสวามี ครั้งนี้ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ข้าวของที่เสียหายไปทั้งหมด ขันทีฟ่ง ให้คนมาตีราคาข้าวของที่เสียหายไปแล้วเรียกเก็บจากพวกนาง”

“พ่ะย่ะค่ะ” สิ้นเสียงตอบรับของขันทีฟ่ง สนมทั้งสองก็ลอบยิ้มกับตัวเอง เสิ่นฮองเฮาพูดจาโอ้อวดอำนาจเสียใหญ่โต สุดท้ายก็ลงโทษเพียงให้พวกนางชดใช้ข้าวของที่เสียหาย

“มิต้องหรอกท่านขันที ข้าให้เจ้าไปทั้งหมดนี่ คงพอจะซื้อข้าวของพวกนี้ได้ทั้งหมด” เจียงกุ้ยเฟยโยนถุงเงินลงบนพื้น เซี่ยเจียวมี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้า โยนถุงเงินให้ฟ่งหนานด้วยความเสียดาย

นางมาจากเผ่าชายแดน ยากนักจะได้ถือเงินทองเป็นกอบเป็นกำเช่นนี้ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ยอมเสียหน้าเป็นแน่

“อะ เอาของข้าไปด้วย เงิน- เงินเท่านี้ข้ามีจ่ายอยู่แล้ว”

“ว่าง่ายเช่นนี้ก็ดี อ่อ ในเมื่อพวกเจ้าทำพัง วันนี้ก็ปัดกวดเช็ดถูที่นี่ให้เรียบร้อย วันพรุ่งข้าจะให้ฟ่งหนานซื้อข้าวของมาวางไว้ที่เดิม”

“เพคะฮองเฮา พวกเจ้าขึ้นมาจัดการตามที่ฮองเฮาสั่งเสียสิ”

“เซี่ยเฟยหูมีปัญหาหรือ ข้าสั่งเจ้าสองคน มิใช่นางกำนัลพวกนั้น”

“ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรเพคะ” เซี่ยเจียวมี่หันมาถามด้วยความสงสัย จะให้พวกนางทำความสะอาดอย่างนั้นหรือ

“เจียงกุ้ยเฟยกับเซี่ยเฟยเป็นคนทำที่นี่พังมิใช่หรือ เช่นนั้นก็ต้องปัดกวาดทำความสะอาดที่นี่เองทั้งหมด”

“แต่มันมิใช่หน้าที่ของหม่อมฉัน!” ตั้งแต่เกิดมาเจียงลี่จูยังมิเคยจับงานของพวกบ่าวไพร่ ยามนี้นางเป็นถึงสนมขั้นกุ้ยเฟย เหตุใดต้องมาทำงานของพวกชั้นต่ำ

“ใช่มิใช่ ในเมื่อเป็นคนทำ ก็ต้องรับผิดชอบ จริงหรือไม่ไป่เฉิง”

“พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่ ท่านอาจารย์สอนว่าก่อนจะกระทำสิ่งใดพึงคิดให้รอบคอบ เพราะทุกการกระทำที่เกิดจากตน ตนต้องเป็นผู้รับผิด” คำสั่งสอนของเด็กวัยห้าหนาว ทำเอาหน้าของสองสนมม้านไปครึ่งซีก แต่กระนั้นก็ยังไม่ยินยอม

และเหมือนสวรรค์จะเห็นใจพวกนาง เมื่อฝ่าบาทที่อยู่ในชุดเกราะเต็มยศกำลังเดินผ่านศาลาที่เกิดเหตุ อีกฝ่ายทำทีนิ่งเฉยราวกับไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น แต่มีหรือสนมรักอย่างเซี่ยเจียวมี่จะยอมพลาดโอกาสนี้ไป

“ฝ่าบาท~ ฝ่าบาทเพคะ ฮึก”

“เฮ้อ! ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าหันไปมอง” เจิ้งเฟยอวี่หันไปกล่าวโทษหม่าซาน องครักษ์ที่เดินมาด้วยกัน ทั้งที่เขาพยายามไม่สนใจเรื่องวุ่นวาย สาวเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่หม่าซานกลับหันไปมอง

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาทเพคะ~ ช่วยให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ”

สุดท้ายบนศาลาจึงมีผู้ตัดสินโทษเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง จากที่นั่งตรงกลางหนิงจินจึงต้องขยับตนเองและลูกมานั่งข้างๆ ใบหน้างามเฉมองไปทางสองสนมที่นั่งคุกเข่า บีบน้ำตาอย่างน่าสงสาร

อยู่ๆ เสิ่นหนิงจินก็กลายเป็นคนผิด กลายเป็นคนใจร้ายเสียอย่างนั้น แต่นางก็ชินชาไปเสียแล้ว หากให้เลือกฝ่าบาทมิเคยเลือกอยู่ข้างนางเลยสักครั้ง

แต่วันนี้ต่างกันที่นางมิได้รู้สึกเจ็บปวดกับความเอนเอียงของอีกฝ่าย เพียงรำคาญเสียงทุ้มที่เอ่ยพูด ไถ่ถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“หม่อมฉันมิได้เกี่ยงว่างานใดต่ำต้อยหรือสูงส่ง เพียงแต่หม่อมฉันเป็นสนมของฝ่าบาท อย่างไรเสียหม่อมฉันก็สมควรรักษาพระพักตร์ของฝ่าบาทไว้บ้าง”

“เป็นอย่างน้องหญิงว่าเพคะ หากผู้อื่นมาเห็นว่าสนมของฮ่องเต้ปัดกวดเช็ดถูศาลา คงมีพวกปากยื่นปากยาวนำไปนินทาจนเสื่อมเสียไปถึงฝ่าบาท” สองสนมเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ราวกับเมื่อครู่มิได้ทะเลาะตบตีแย่งแขกเยี่ยงคณิกาในหอนางโลม

“ฮองเฮา เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

“หม่อมฉันแล้วแต่ฝ่าบาทจะตัดสินพระทัยเพคะ หม่อมฉันเพียงตัดสินโทษไปตามที่ตนเห็นสมควร ในฐานะผู้มีหน้าที่ดูแลวังหลังให้ฝ่าบาท” น้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าถ้อยคำกลับแฝงด้วยความหมายบาดลึก หากว่าเฟยอวี่ยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องนี้ จะมิถือเป็นการก้าวก่ายหน้าที่ของผู้อื่นหรอกหรือ

นัยน์ตาวาวโรจน์มองหงส์เคียงบัลลังก์ พลางกระตุกยิ้มมุมปาก นับวันยิ่งปากคอเราะร้าย เห็นทีต้องปรามเสียบ้าง

“หึ หน้าที่ดูแลวังหลังข้ามอบให้ฮองเฮา นางตัดสินอย่างไรก็ให้เป็นไปตามนั้นเถิด”

“ฝ่าบาทเพคะ” น้ำเสียงอ้อนของเจียวมี่มิได้ช่วยอันใด ทำเอาเหล่าธารกำนัลต่างหันมองหน้ากันด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเซี่ยเฟยจะพูด จะขออะไรก็ไม่เคยถูกปฏิเสธ แล้วเหตุใดวันนี้จึงยอมทำตามที่ฮองเฮาว่าเสียอย่างนั้น

เสิ่นหนิงจินเองก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดนี้ ในหัวเอาแต่คิดว่าบุรุษตรงหน้าจะมาไม้ไหน ไม่ทันมองจนสะดุ้งตกใจ ที่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ไป่เฉิง ไปเล่นกับพ่อที่ตำหนักเถิด ปล่อยให้มารดาเจ้าจัดการเรื่องทางนี้ไป”

“แต่ลูกเป็นห่วงเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”

“มิต้องห่วงไป มารดาเจ้าร้ายกว่าที่เจ้าคิดไว้เสียอีก”

“ฝ่าบาทเพคะ-”

“เห็นหรือไม่ว่านางอาจหาญถึงขั้นกล้าเสียงแข็งใส่พ่อ” หนิงจินแทบอยากกรี๊ดใส่หน้าหล่อที่กระตุกยิ้มยั่วยุ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟัน ซ่อนอารมณ์โมโหไว้ใต้รอยยิ้มที่แสนจะจอมปลอม

“เสี่ยวไป่ไปเถิด ทางนี้มีเต๋อคุนอยู่ด้วย แม่นมซู และขันทีฟ่งก็อยู่”

“...พ่ะย่ะค่ะ แต่ลูกของกลับไปนอนที่ตำหนักกวนผิงได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เด็กชายเงยหน้าขึ้นถามบิดา ช่วงนี้เสด็จแม่ยอมให้เขานอนด้วย ตรัสว่ามีเขานอนด้วยแล้วไม่เหงา กลัวว่าหากคืนนี้ไป่เฉิงไปนอนที่ตำหนักเทียนตงของเสด็จพ่อ เสด็จแม่จะนอนเหงาอยู่ที่ตำหนักเพียงผู้เดียว

อีกอย่าง...ไป่เฉิงกลัวเสด็จแม่จะโกรธที่เขาไปกับเสด็จพ่อ จนไม่ยอมให้เขาไปนอนด้วยอีก ช่วงนี้เสด็จแม่ยิ่งไม่ชอบหน้าเสด็จพ่ออยู่ด้วย

“...”

“ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

“หากนางอยากให้เจ้าไปนอนด้วย ก็ให้นางมารับเจ้าที่ตำหนักของพ่อ”