11

รุ่งเช้ามาเยือนตำหนักคุนหนิงพร้อมความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อนบนใบหน้าของอวิ๋นซินเยว่ แผลเป็นปรากฎรอยกรีดที่แก้มขวาถูกทายาจากตำหนักขององค์จักรพรรดิอย่างต่อเนื่อง ความเย็นซ่านจากเนื้อยาหายากนั้น คือเครื่องยืนยันความรู้สึกที่แท้จริงของเขา ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด

เธอมองตัวเองในกระจกสำริด รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเด็ดเดี่ยว นี่ไม่ใช่ หลินซินเยว่ ฮองเฮาผู้อ่อนแอคนเดิม แต่เป็นนักสู้ที่ได้รับอาวุธสำคัญที่สุดแล้วนั่นคือความจริงใจของอวี้เหยียน

“จื่อเยว่...วันนี้ข้าจะไปเฝ้าฝ่าบาท” เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ฮองเฮาเพคะ...แต่เมื่อวาน...” จื่อเยว่เอ่ยอย่างลังเล เพราะเกรงว่าเจ้านายจะไปเผชิญหน้ากับความโกรธขององค์เหนือหัวอีกครั้ง

“วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน” อวิ๋นซินเยว่ตัดบท “เจ้าเลือกชุดที่งดงามที่สุดมาให้ข้า ไม่ใช่ชุดสำหรับเข้าเฝ้าตามธรรมเนียม แต่เป็นชุดที่คู่ควรกับตำแหน่ง ‘ฮองเฮา’ ผู้เป็นภรรยาเอกขององค์จักรพรรดิ!”

วันนี้เธอเลือกชุดที่เน้นความสง่างามตามแบบฉบับฮองเฮา ชุดสีแดงเข้มปักลายหงส์สีทอง เครื่องประดับหยกชั้นดีที่ขับเน้นให้ใบหน้าดูคมคายและมีอำนาจ เธอไม่ได้ไปเพื่อเอาใจแต่ไปเพื่อ ประกาศสิทธิ์

[หม่าม๊าดูสง่างามมากครับ]

เสี่ยวหลิงโผล่หน้าออกมาจากพัดด้ามยาว

[แต่ความเสี่ยงยังสูงนะคร้าบ!

ฝ่าบาทกำลังสับสนในตัวเอง!

ถ้าหม่าม๊าไปรุกหนักเกินไป...อาจเกิดผลตรงกันข้ามได้นะครับ!]

“ไม่ต้องห่วงเสี่ยวหลิง” อวิ๋นซินเยว่ยิ้มเย็นชา “ฉันจะทำให้เขาได้รู้ว่า ความกลัวที่จะสูญเสียนั้น เป็นความรู้สึกที่น่ากลัวกว่าการที่ต้องรักใครสักคนมากนัก”

.......

ตำหนักหยางซินในเวลานี้ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ขันทีและองครักษ์ต่างเงียบงัน ทุกคนรับรู้ถึงพายุอารมณ์ที่พัดผ่านองค์จักรพรรดิในช่วงนี้

เมื่ออวิ๋นซินเยว่ก้าวเข้ามาในท้องพระโรง ความสง่างามของนางทำให้ทุกคนต้องก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ เธอเดินตรงเข้าไปหาบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่จักรพรรดิอวี้เหยียนเพียงผู้เดียว

อวี้เหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงงาน ก้มหน้าดูเอกสารอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ แต่ความเร็วในการเขียนฎีกาของเขาช้าลงอย่างเห็นได้ชัด พระองค์รู้ดีว่าใครกำลังเข้ามา

“หม่อมฉันขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพคะ” อวิ๋นซินเยว่ค้อมกายลงอย่างสมบูรณ์แบบ

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” อวี้เหยียนเอ่ยเสียงเย็นชา ไม่เงยหน้าขึ้นมอง น้ำเสียงของเขาพยายามแสดงความรำคาญอย่างที่สุด

“หม่อมฉันมาทวงสิทธิ์เพคะ” เธอตอบอย่างเรียบง่าย แต่ถ้อยคำนั้นรุนแรงจนขันทีข้าง ๆ สะดุ้งเฮือก!

อวี้เหยียนหยุดการเขียนฎีกาทันที เขากระชากสายตาคมกริบขึ้นมองเธอ ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดและความไม่เข้าใจอย่างแท้จริง ดวงตาของเขาจ้องมองรอยกรีดจาง ๆ ที่แก้มขวาของเธอเป็นอันดับแรก

“สิทธิ์อะไร!” เขาถามเสียงดัง เต็มไปด้วยอำนาจที่ใช้ข่มขู่สตรีมานับไม่ถ้วน อวิ๋นซินเยว่ก้าวเข้าไปอีกสองก้าว เธอวางซองผ้าต่วนสีขาวสะอาดลงบนโต๊ะทรงงานของเขา ข้างกองเอกสารสำคัญ

“สิทธิ์ที่จะได้รับความยุติธรรมเพคะ” เธอตอบ เธอไม่ได้ขอความรัก…แต่ขอความยุติธรรม

“เมื่อวานนี้…หม่อมฉันนำซุปมาถวายด้วยความปรารถนาดี ทรงปฏิเสธซุปนั้นด้วยการปัดถ้วยจนแตก และทำให้หม่อมฉันได้รับบาดเจ็บ ซึ่งหม่อมฉันไม่ได้โกรธเคืองต่อพระองค์เลยแม้แต่น้อย แต่…ในฐานะที่หม่อมฉันเป็นฮองเฮา และเป็น‘ภรรยาเอก’ของพระองค์ หม่อมฉันขอทวงความยุติธรรม ในสิ่งที่หม่อมฉันควรจะได้รับเพคะ”

อวี้เหยียนจ้องมองซองผ้าต่วนนั้นนิ่ง ๆ มือที่วางบนโต๊ะกำแน่นจนข้อเป็นสีขาว เขาพยายามเก็บงำอารมณ์ความผิดที่เขามีต่อเธอ

“แล้วเจ้าต้องการอะไรจากข้า!”

อวิ๋นซินเยว่เปิดซองผ้าต่วนนั้นออก ข้างในไม่ใช่เอกสารร้องเรียน…แต่เป็นยาทาจากตำหนักลับที่เขาส่งไปให้เธอ (ขันทีเฒ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับใจหายวาบ!)

“หม่อมฉันต้องการเพียงสิ่งเดียวเพคะ” เธอกล่าว จ้องมองพระเนตรของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “หม่อมฉันต้องการให้พระองค์ทรงยุติการปฏิเสธความรู้สึกของตนเองเสียที!”

คำพูดนั้นคือระเบิดลูกใหญ่ที่ทำลายความพยายามของเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมา!

“เจ้า…พูดเรื่องไร้สาระอะไร!” อวี้เหยียนตวาด เขาตบโต๊ะดังสนั่น! พลังอำนาจที่กดดันทำให้ทั้งห้องสั่นสะเทือน

“ยาถอนพิษชนิดนี้” อวิ๋นซินเยว่ชูตลับยาขึ้นอย่างมั่นคง “มีเพียงหมอหลวงในตำหนักส่วนพระองค์เท่านั้นที่ปรุงได้ และวัตถุดิบมาจากคลังหลวงส่วนตัวของพระองค์! หม่อมฉันรู้ดีว่านี่คือยาที่ใช้สมานแผลจากร่องรอยพิษที่หม่อมฉันได้รับเมื่อคืนนั้น! และพระองค์…ทรงป้อนมันให้หม่อมฉันด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง!”

เธอไม่ให้โอกาสเขาตอบโต้ เธอเดินหน้าต่อไปอย่างไม่ยั้งคิด นี่คือยุทธศาสตร์ของเสี่ยวหลิง: โจมตีในจุดที่เขาอ่อนแอที่สุด

“ฝ่าบาททรงปฏิเสธซุปของหม่อมฉันด้วยความเกรี้ยวกราด แต่ในขณะเดียวกันก็ทรงส่งยาลับที่แพงที่สุดและใกล้ชิดที่สุดของพระองค์มาให้!”

“พระองค์ทรงผลักไสหม่อมฉัน แต่กลับส่งคนมาเฝ้าดูอาการของหม่อมฉันตลอดทั้งคืน! พระองค์ทรงทำร้ายหม่อมฉันเพื่อปกป้องกำแพงน้ำแข็งของพระองค์! แต่ในขณะเดียวกัน…ยาถอนพิษนี้ก็กำลังรักษาทั้งบาดแผลที่แก้มของหม่อมฉัน…และรักษาหัวใจของพระองค์เอง!”

อวี้เหยียนนั่งนิ่งราวรูปสลัก! ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ความจริงที่เธอเปิดโปงออกมาอย่างชัดเจนทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป!

“เจ้ากล้าดียังไงถึงมาสั่งสอนข้า!” เขาพยายามใช้โทสะเข้าสู้ แต่เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ

“หม่อมฉันไม่ได้สั่งสอนเพคะ” เธอตอบอย่างนุ่มนวลที่สุด “หม่อมฉันเพียงแค่มาประกาศสิทธิ์ ในฐานะ ‘ภรรยาเอก’ ของพระองค์ หม่อมฉันมีสิทธิ์ที่จะดูแลพระวรกายของพระองค์อย่างใกล้ชิด และที่สำคัญที่สุด… หม่อมฉันมีสิทธิ์ที่จะดูแล ‘หัวใจ’ ของพระองค์ด้วยเพคะ!”

คำว่าดูแลหัวใจ ทำลายกำแพงสุดท้ายของอวี้เหยียน! แววตาของเขามืดมิดลง! เขาไม่สามารถควบคุมโทสะและความต้องการที่ปะปนกันได้อีกต่อไป!

“เจ้า…อยากได้นักใช่หรือไม่!” พระองค์คำราม คำพูดของเขาไม่ใช่การถาม…แต่เป็นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

อวี้เหยียนลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกรอย่างรวดเร็วราวพายุ! เขาเดินสามก้าวมายืนอยู่เบื้องหน้าเธอ! ร่างสูงใหญ่และทรงอำนาจบดบังแสงสว่างทั้งหมด! เขายื่นมือออกไป…ไม่ได้บีบ…แต่กลับประคองใบหน้าของเธอไว้เบา ๆ! นิ้วโป้งของเขาสัมผัสรอยแผลที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นอย่างอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ

อวิ๋นซินเยว่หายใจติดขัด! เธอไม่เคยอยู่ใกล้เขาขนาดนี้มาก่อนในสถานการณ์ปกติ! กลิ่นหอมของอำพันทะเลและอำนาจจากชายตรงหน้าแผ่ซ่านเข้ามาในโสตสัมผัส

“ดี! ถ้าเจ้าอยากได้มันนัก! ข้าก็จะให้เจ้า!”

อวี้เหยียนโน้มตัวลงมาทันที! ริมฝีปากของเขาประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างรุนแรงและเร่าร้อน!

นี่ไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน…แต่เป็นการแสดงความต้องการที่ถูกกดทับมานาน! เป็นการยอมรับความพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกของตนเองอย่างบ้าคลั่งที่สุด! เป็นการ ‘ลงโทษ’ เธอที่กล้าเปิดโปงหัวใจของเขา!

ทุกคนในท้องพระโรงต่างคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้น! ไม่มีใครกล้ามองฉากนี้! มีเพียงเสียงจูบที่รุนแรงและเสียงหอบหายใจของฮองเฮาที่ดังสะท้อนไปทั่วห้อง!

[ติ๊ง! อุณหภูมิหัวใจฝ่าบาทพุ่งสูง+50องศาในทันที!

คำเตือนฉุกเฉินระดับสีแดง!

ฝ่าบาทเข้าสู่ระดับ‘ความคลั่งรักแบบทำลายล้าง’!

ระบบกู้โลกเข้าสู่โหมดรักษาเสถียรภาพ!

รอการคำนวณใหม่!]

อวี้เหยียนปลดปล่อยจูบนั้นอย่างรุนแรง! ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ! เขาจ้องมองเธอด้วยความสับสนและความต้องการที่ไม่เคยมีมาก่อน!

“จำไว้! ฮองเฮา! เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าทำลายความสงบของข้า! และต่อไปนี้…เจ้าจะไม่มีวันหลุดพ้นจากข้าได้อีก!”