12

ในท้องพระโรงที่เพิ่งเกิดเหตุการณ์คลั่งรักแบบทำลายล้าง เสียงหอบหายใจของอวิ๋นซินเยว่ดังชัดเจนในความเงียบงัน ริมฝีปากของเธอชา ความรู้สึกทั้งหมดถูกเผาผลาญด้วยเปลวไฟขององค์จักรพรรดิ

อวี้เหยียนถอยห่างออกมาเพียงเล็กน้อย ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ ความต้องการที่ฝังลึกและถูกกดทับมานานนับปี พุ่งพล่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่แล้ว...มันก็ถูกดับลงอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวที่คุ้นเคย

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับบุรุษผู้แข็งแกร่งกำลังต่อสู้กับปีศาจร้ายในจิตใจของตนเอง เขาพยายามหาความรังเกียจในตัวเธอ...แต่กลับพบเพียงความเข้าใจและความท้าทาย

“ออกไป” พระสุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เขาหันหลังให้เธอทันที มือทั้งสองข้างบีบเข้าหากันจนกระดูกลั่น เพื่อควบคุมความต้องการที่จะคว้าเธอมากอดไว้ให้แนบแน่นที่สุด

อวิ๋นซินเยว่ไม่รอช้า เธอรู้ดีว่าเธอได้บรรลุเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว เธอได้รับคำสารภาพรัก...ในรูปแบบของความต้องการที่รุนแรงที่สุดของเขา เธอทำลายกำแพงของเขาได้สำเร็จ!

“หม่อมฉันทูลลาเพคะ” เธอค้อมกายอย่างสง่างาม แม้ขาจะอ่อนเปลี้ยแทบยืนไม่ไหว เธอก้าวออกจากท้องพระโรงไปอย่างช้า ๆ ทิ้งให้จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง สับสนและอ่อนแอที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา

อวิ๋นซินเยว่กลับมาถึงตำหนักคุนหนิงด้วยอาการใจเต้นรัว เธอแทบล้มตัวลงนอนทันที ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์ของจูบที่เร่าร้อนนั้น

[อ๊ากกก หม่าม๊า! ภารกิจจีบพระเอกก้าวหน้า50 เปอร์เซ็นต์แล้ว]

เสี่ยวหลิงกรีดร้องอย่างตื่นเต้น

“ฉันรู้…เขาไม่ได้จูบฉันด้วยความรัก เขาจูบฉันด้วยความโกรธที่ควบคุมตัวเองไม่ได้” อวิ๋นซินเยว่พึมพำ “แต่...มันได้ผล”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเร่งรีบก็ดังเข้ามาในตำหนักคุนหนิง มันเป็นเสียงขององค์จักรพรรดิอวี้เหยียน! พระองค์มาถึงตำหนักคุนหนิงเร็วกว่านางเสียอีก!

อวี้เหยียนก้าวเข้ามาในห้องบรรทมด้วยสีหน้าถมึงทึง แววตาของเขาเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่ยังไม่สงบ ความเขินอายและความต้องการทำให้เขาดูอันตรายอย่างยิ่ง

“ฝ่าบาท…” จื่อเยว่และนางกำนัลทุกคนรีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง

อวี้เหยียนไม่สนใจใครทั้งสิ้น เขาก้าวเข้ามาหาเตียง จับข้อมือของอวิ๋นซินเยว่ที่ยังชาอยู่ดึงขึ้นมาทันที

“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการใช่หรือไม่!” เขากล่าวเสียงต่ำ “เจ้าอยากให้ข้าทำลายกำแพงที่ข้าสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองใช่หรือไม่! เจ้าคิดว่าได้ชัยชนะแล้วงั้นรึ!”

“หม่อมฉัน…หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการดูแลพระองค์เพคะ” เธอตอบอย่างกล้าหาญ แม้จะกลัวจนตัวสั่น

“ดูแลข้าอย่างนั้นรึ!” อวี้เหยียนยิ้มเยาะ รอยยิ้มของเขาทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ “ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลข้าให้ดี! ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป! เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ออกนอกตำหนักนี้! ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่ใดก็ตามที่ข้าไม่อนุญาต! และที่สำคัญที่สุด! เจ้าไม่อนุญาตให้พูดคุยกับบุรุษอื่นคนใด! แม้แต่ขันทีหรือองครักษ์! เจ้าเป็นของข้า! ฮองเฮา!” พระองค์ไม่ได้ข่มขู่...แต่กำลัง ‘ประกาศพันธนาการ’ ต่อหน้าข้ารับใช้ทุกคน! นี่คือการแสดงความเป็นเจ้าของที่บ้าคลั่งที่สุดที่เขาเคยทำ!

อวี้เหยียนไม่รอคำตอบ เขาอุ้มร่างของอวิ๋นซินเยว่ขึ้นอย่างรวดเร็ว วางเธอลงบนเตียงที่ปูด้วยผ้าแพรชั้นดี ก่อนจะปลดเปลื้องเครื่องประดับหนัก ๆ บนศีรษะของเธอออกอย่างเร่งรีบ ในแววตาของเขามีเพียงความต้องการที่ถูกจุดติดอย่างบ้าคลั่ง

จื่อเยว่และนางกำนัลทุกคนถูกสั่งให้ถอยออกไป ประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของทั้งสองพระองค์ในความเงียบสงัด

“เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วใช่หรือไม่!” อวี้เหยียนก้มลงมาจ้องเธอด้วยดวงตาที่ลุกโชน เขาใช้มือบีบคางเธอเบา ๆ บังคับให้เธอมองใบหน้าของเขา “จงจำไว้! สิ่งที่เจ้านำมาให้ข้า…คือพันธนาการ! และข้าจะตอบแทนมันด้วยความคลั่งไคล้ที่ไม่มีวันจบสิ้น!”

เขาจูบเธออีกครั้ง ครั้งนี้เร่าร้อนและยาวนานกว่าครั้งแรกหลายเท่า ริมฝีปากของเขาครอบครองเธออย่างบ้าคลั่ง มือของเขาเริ่มรุกล้ำเข้าไปใต้ชุดอันงดงามของเธอ อวิ๋นซินเยว่ตอบรับจูบนั้นด้วยความสับสนและเร่าร้อนไม่แพ้กัน เธอไม่คาดคิดว่าการประกาศสิทธิ์จะนำไปสู่ฉากที่บ้าคลั่งขนาดนี้! ความปรารถนาที่รุนแรงของเขาทำลายตรรกะทั้งหมดที่เธอเคยมี! เธอตอบรับเขาในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง...ที่กำลังถูกพิชิตด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานนับปี!

[ติ๊ง! คำเตือน! ระดับอุณหภูมิความรู้สึกเข้าสู่ระดับวิกฤต!

ระบบไม่สามารถควบคุมการทำงานของฮอร์โมนได้!

ระบบกู้โลกเข้าสู่โหมดรักษาเสถียรภาพ!..รอการคำนวณใหม่!]

แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้องบรรทมผ่านม่านแพรปักลายหงส์ เตียงที่เคยเรียบตึงบัดนี้ยับยู่ยี่ เสื้อผ้าอันงดงามถูกฉีกทึ้งอย่างไม่ใยดี อวี้เหยียนนอนกอดร่างเปลือยเปล่าของอวิ๋นซินเยว่ไว้แน่น ใบหน้าของเขาไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าและความพึงพอใจที่ปิดบังไม่มิด เขาจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเป็นเจ้าของอย่างที่สุด

“ฮองเฮา…” พระองค์เอ่ยเสียงแหบพร่า เขาจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “เจ้าเป็นของข้า”

“หม่อมฉันรู้เพคะ” เธอตอบอย่างแผ่วเบา “และพระองค์ก็เป็นของหม่อมฉันเช่นกัน” คำพูดนั้นทำให้พระองค์ชะงัก ดวงตาของเขามืดมิดลงอีกครั้ง พระองค์ไม่เคยคิดว่าจะถูกตอบกลับด้วยความต้องการที่ทัดเทียมกันเช่นนี้

“จำไว้” เขากระซิบเสียงต่ำ คำพูดของเขาเต็มไปด้วยคำสัญญาที่น่ากลัว “ในโลกนี้…ไม่มีสิ่งใดที่จะพรากเจ้าไปจากข้าได้! ไม่มี! แม้แต่ความตาย! หรือ…ใครก็ตามที่เจ้าเคยรัก!” อวิ๋นซินเยว่ตัวแข็งทื่อ ใครก็ตามที่เธอเคยรัก? เขารู้สึกถึงภัยคุกคามจากอดีตที่เธอไม่เคยเปิดเผยหรือ?

ทันใดนั้น มือของอวี้เหยียนก็เลื่อนมาจับไปที่สร้อยหยกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมที่ยับยู่ยี่ของเธอ สร้อยที่เธอไม่เคยถอดเลย

“นี่คือของใคร!” พระสุรเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดที่เธอเคยได้ยิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความริษยาและความโกรธที่น่ากลัวอย่างยิ่งยวด!

อวิ๋นซินเยว่ตื่นตระหนก ก็แค่สร้อยเส้นเดียว ทำไมเขาถึงได้โมโหถึงเพียงนี้ แล้วเธอควรจะตอบว่ายังไง หากตอบผิดขึ้นมาเขาคงไม่หักคอเธอด้วยมือเปล่าใช่ไหม!