สตรีหลังจวนของท่านแม่ทัพ

แผ่นดินทางตอนใต้ของแคว้นที่เงียบสงบมานานทว่าเมื่อหลายเดือนก่อนกลับถูกรุกรานด้วยเหล่าทหารกบฏที่ร่วมมือกับพวกชนเผ่าเพื่อต้องการมีอำนาจเป็นใหญ่ จนก่อเกิดสงครามและความวุ่นวายที่ยืดเยื้อขัดแย้งกันเนิ่นนานทำให้บ้านเมืองเกิดความโกลาหลบัลลังก์มังกรเกิดความกระสับกระส่าย

เหล่าขุนนางต่างแตกแยกไร้ความปองดอง

สงครามที่รุกรานกินพื้นที่ของแคว้นเมื่อนานวันเข้าจึงเป็นกระจายวงกว้างส่งผลให้ผู้คนบริสุทธิ์ล้มตายเกลื่อน

ไม่ว่าจะตั้งแต่เด็กเล็กตัวแดงตลอดจนไปถึงวัยชราต่างต้องลุกขึ้นมาจับดาบฆ่าฟันเพื่อเอาตัวรอด เพราะหากไม่เป็นฝ่ายฆ่ากลับต้องเป็นฝ่ายถูกฆ่าซะเอง

ส่วนเหล่าสตรีตั้งแต่เด็กสาวไปจนถึงหญิงชราจะรอดพ้นจากการเป็นเครื่องมือบำเรอความสุขให้เหล่าเดนทหารได้อย่างไร

สตรีนั้นมีค่ายิ่งกว่าทองคำ

ชะตาที่ชีวิตที่หากไม่เป็นร่างไร้บมหายใจก็กลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณ

สมรภูมิรบที่ลุกโชนแผดเผาผู้คนทุกหย่อมหญ้าจนมอดไหม้ เสียงหวีดร้องโหยหวนร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพชเวทนาแต่สิ่งที่ตอบรับมานั้นคือคมดาบที่เฉียดแทงทะลุจนกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณพร้อมเสียงคำรามด้วยความสะใจอย่างไรค่า

ในขณะเดียวกันนั้นภายในราชสำนักพลันเกิดการทะเยอทะยานเป็นใหญ่ระหว่างขุนนางและเหช่าเชื้อพระวงศ์ต่างพยายามแย่งชิงอำนาจเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง หากบ้านเมืองจะพังพินาศไปก็ตามแต่คนเหล่านี้ในเมื่อไม่ใช่เรื่องของตนเองย่อม ไม่สนใจ

ผู้มีอำนาจรอด…ผู้ไร้อำนาจกลายเป็นเครื่องมือสังเวยของสงครามไม่มีวันจบ

กระทั่งภายหลังเกือบหนึ่งปีต่อมา ซู่กั๋วกง ฉีเซียว รวบรวมอำนาจทหารส่วนหนึ่งไว้ในมือได้จึงคิดการกบฏลงมือสังหารทรราชจางฮ่องเต้และแต่งตั้งตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ปกครอง แคว้นแทน มิหนำซ้ำยังลงมีว่าราชการด้วยตนเองท่ามกลางความไม่เห็นชอบและไม่พอใจของผู้คนมากมาย

ถ้อยคำของคนพวกนั้นเป็นเพียงแค่บมปากเท่านั้น

ฮ่องเต้องค์ใหม่หาได้สนใจลงมือร่างกีฎาฉบับหนึ่งขึ้นมาท่านกลางเสียงขัดค้านมากมาย ผู้ที่คิดคดทรยศต่อบ้านเมืองสังหารโดยไม่ยกเว้นโทษเก้าชั่วโคตร

การช่วงชิงอำนาจในราชสำนักนิ่งสงบลง

บัลลังก์กลับมาเข้มแข็งดังเดิมแต่สงครามยังไม่จบสิ้น…

อีกทั้งยังสั่งปลดและถอดทอนตำแหน่งแต่งตั้งบุคคล ที่จำเป็นต่อความมั่นคงของบ้านเมือง หนึ่งในนั้น หลีหลงเว่ย ให้กลายเป็นแม่ทัพกล้าออกไปรบให้แล้วสิ้น

คลังอาวุธที่แทยไม่เหลือ แม้แต่เสบียงอาหารอันน้อยนิดที่ส่งออกไปยังค่ายทหารยังถูดปล้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉีฮ่องเต้มีความเห็นว่าสมควรที่จะจบศึกที่ยืดเยื้อมานานต้องจบลงในครั้งนี้ จึงส่งเหล่าทหารกล้าพร้อมแม่ทัพกล้าออกไปสู้รบปราบกบฏอีกครั้งเพื่อนำพาความสงบมาแก่บ้านเมือง

ยามนี้ทางตอนใต้ของแคว้นที่เคยอุดมสมบูรณ์ แต่ในช่วงเวลาเกือบสองปีที่ถูกรุกรานพื้นที่บัดนี้กลับย่ำแย่ลงไปด้วยสภาพอากาศที่แปรปรวนน่าหดหู่ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยการเค้นฆ่า

จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่ฤดูเหมันต์

เหล่าทหารที่ปกป้องบ้านเมืองล้มลงอย่างหมดแรง ทว่าจู่ ๆ กลับต้องลุกขึ้นมาสู้เฮือกสุดท้ายของลมหายใจ

ทันทีที่เดินทางมาถึง แม่ทัพหนุ่มสวมชุดเกราะสีเงินนั่งบนหลังม้าสง่าปกปิดทุกส่วนในร่างกายมีเพียงนัยน์ตาเย็นเยือกที่จ้องมองผู้คนด้วยสายตานิ่งเฉยเท่านั้นแต่กลิ่นไอสังหารกลับแผ่ซ่า

การสู้รบที่ไม่ว่าจะวางแผนอย่างไรก็ยังคงมืดมิดไร้หนท่งการเอาชนะ เสมือนว่าสวรรค์ยังคงไม่พอใจ

แต่ไม่ว่าอย่างไรหากรักชีวิตก็ไม่อาจหันหลังกลัยไปได้

“ฆ่า! ฆ่าอย่าให้เหลือ” น้ำเสียงแข็งกร้าวตะโกนก้อง

“ไม่แบ่งแยก! หากพบเจอผู้ใด ไม่แบ่งพรรคแย่งพวกสมควรสังหารทิ้งเท่านั้น! ไม่อาจไว้ชีวิต!” แม่ทัพหนุ่มออกคำสั่งอย่างไรความปรานี…เขานั้นไม่ต่งจากมัจจุราชพร้อมจะพรากชีวิตผู้คน

จู่ ๆ ก็มีน้ำเสียงหนึ่งโต้กลับมา “หากเป็นชาวบ้านคนบริสุทธิ์แล้วจะทำอย่างไรขอรับ!”

เมื่อแลกกลับความสงบของคนทั้งแคว้นแล้ว…

“จะเอาชะตาชีวิตของผู้คนทั้งแคว้นมาทิ้งไว้กับแค่สิบชีวิตอย่างงั้นหรือ..ฆ่าทิ้ง!”แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าคนเหล่านั้นบริสุทธิ์จริงแท้ ในสมรภูมินี้มีแต่ศัตรูเท่านั้น เพียงชั่วพริบตาแม่ทัพหนุ่มจึงตะโกนโห่ร้องก้องเปี่ยมอำนาจปลุกใจเหล่าทหาร

ตั้งแต่เป็นเด็กสาวจนถึงดรุณีแรกแย้ม นางล้วนพบเห็นผู้คนล้มตายต่อหน้ามานับไม่สิ้น กลิ่นสาบคาวเลือดที่เป็นเรื่องน่ากลัวกลับกลายเป็นต้องสูดลมหายใจทุกวันอย่าง

และวันนี้นางตัดสินใจสู้เป็นคราแรกหลังจากหลบซ้อนอย่างหวาดกลัวมานาน

แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยงของลมหายใจ..นางยังอยากมีชีวิต

“แล้วสิบชีวิตไม่ใช่คนหรืออย่างไร”

ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มควบม้าออกล่าตระเวนอยู่นั้น จู่ ๆ ก็พลันมีเด็กสาวผู้หนึ่งสองขาของนางก้าวออกมายืนตัดทางม้าเอาไว้ โง่งมหรืออวดดีถึงกล้ายืนประจันหน้ากับบุรุษสวมชุดเกราะบนหลังม้ามองด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว

“ท่านคิดว่าแค่ถือดาบไว้ในมือแล้วจะลงมือสังหารผู้อื่นได้ตามใจชอบเช่นนั้นหรือ”

ภายใต้หน้านั้น เขาหยักยิ้มด้วยความสมเพช

เพียงพริบตาเดียวหอกแหลมลมพุ่งชี้ไปที่ลำคอระหงทันที สตรีล้วนเป็นเฉกเช่นเดียวกันหมด…สิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ

“แน่นอนว่าเจ้าเองก็สมควรตาย”

ไฉนสวรรค์ถึงหยิบยื่นความตายให้นั้นเป็นเรื่องง่ายดายเช่นนี้ ไม่นานนางจึงพลันกรีดร้องด้วยความตกใจก่อนที่ความเจ็บจะแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนกระอักเลือด

สตรีรูปร่างผอมผายบอบบางหรือจะทนต่อแรงเจ็บปวดได้

“ช่วยข้า…”

เพียงชั่ววูบเท่านั้น…นางยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อจริง ๆ