เข้าสู่ระบบมือบางที่สั่นน้อยๆเอื้อมไปกอบกุมความเป็นชายที่แข็งชันของเขา สาวชักสองสามครั้งก่อนจะครอบปากลงไปบนส่วนหัวแดงก่ำ ถึงจะยังไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไร้เดียงสา ความอยากรู้อยากเห็น ก็ทำให้เธอเคยดูกิจกรรมพวกนี้ตามสื่อต่างๆ สมัยนี้โลกเปิดกว้าง แม้กระทั่งหน้าเฟซก็มีคนแชร์มาให้ดู ลิ้นเล็กละเลงเลียไปบนส่วนหัวป้านหยัก ดูดวนซ้ำๆตรงรอยบาก ลากเรื่อยลงมาจนสุดโคน แล้วตวัดกลับจากโคนไปจนสุดปลาย ทำซ้ำๆจนเจ้าของร่างสูงเริ่มนั่งไม่ติดพื้น เหล้าในมือถูกสาดลงคออึกใหญ่ มือข้างที่ว่างสอดเข้าไปในกลุ่มผมนุ่มสลวย กำไว้ในฝ่ามือ ตาคู่คมมองการกระทำของคนตรงหน้า ก่อนจะปล่อยเสียงครางออกมาอย่างพอใจ เมื่อลิ้นเล็กตวัดเลียดูดกลืนน้ำใสเหนียวหนืดที่ซึมออกมาจากแท่งร้อน ที่เกิดจากความเสียวกระสัน ยิ่งเธอทำแบบนั้นร่างกายของเขาก็ยิ่งปลดปล่อยมันออกมา ลิ้นเล็กห่อเกร็งก่อนจะแหย่ลงไปในรูท่อเล็กๆ เพื่อจัดการกับน้ำเสียว บารมีพอใจกับภาพตรงหน้า เมื่อเห็นน้ำสีใสไหลยืดลงมาจากปากบางที่มันวาว
"อืม..."เสียงครางหลุดออกมาจากปากหนา เมื่อปากเล็กยังทำงานอย่างต่อเนื่อง มือนุ่มนวดคลึงบีบเค้นลูกบอลอย่างมันมือ ก่อนจะสลับมาสาวชักแท่งร้อนถี่ๆ เมื่อคนที่นั่งบนโซฟากดศีรษะเธอลง แล้วอัดกระแทกแก่นกายเข้ามาในโพรงปากเธอถี่ๆ บารมีพอใจกับการกระทำของคนในหว่างขา ไม่ผิดหวังที่รับเธอเอาไว้ สมแล้วที่เป็นเด็กในสังกัดคุณนาง เพราะแต่ละคนที่เคยส่งมาให้เขาจัดว่าเด็ดทั้งนั้น ถึงแม้เธอคนนี้จะดูเก้ๆกังๆแต่ก็ใช้ได้ เพราะตอนนี้เธอกำลังเล่นงานเขาจนนั่งไม่ติดพื้น
ร่างสูงเกร็งสะโพก เมื่อปากเล็กยังคงวนเวียนอยู่กับความเป็นชายของเขา รู้สึกชอบใจเมื่อเห็นความตื่นกลัวในดวงตากลมโตของเธอ จังหวะที่เขาอัดกระแทกกายแกร่งเข้าไปในปากเล็ก เธอจะตกใจทุกครั้ง แต่ก็พยายามปกปิด คงกลัวเขาเปลี่ยนใจถึงได้ก้มหน้าก้มตากลืนกินเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย มือแกร่งทั้งสองข้างสอดเข้าเส้นผมสลวย ก่อนจะจับยึดหน้าหญิงสาวเอาไว้ เมื่ออัดกระแทกแก่นกายในจังหวะถี่ๆ พิชญาน้ำตาซึมเมื่อคนร่างสูง
จู่โจมแบบไม่ทันให้ตั้งตัว หายใจติดขัดเมื่อความใหญ่โตคับแน่นจนเต็มปาก"เก่งมาก เร็วอีกเร็วอีกนิด"เสียงครางกระเส่าออกคำสั่ง มือแกร่งจับหน้าเธอกระแทกลงมาแรงๆ บารมีไม่เก็บอะไรทั้งนั้น เวลามีเซ็กส์เขาจะเต็มที่เสมอ เพราะผู้หญิงพวกนี้มีหน้าที่รองรับอารมณ์ของเขา มือหนาเอื้อมไปบีบขยำอกอวบ เมื่อความเสียวกระสันพุ่งมาถึงขีดสุด
"ขึ้นมา!"ออกคำสั่งพร้อมกับยกคนร่างบางขึ้นมาเกยบนตัก สลัดเสื้อคลุมอาบน้ำออกจากช่วงไหล่ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยงามอย่างคนที่มีสุขภาพดี พิชญาตกใจเมื่อเสื้อในตัวน้อยถูกกระชากจนขาดติดมือ ก่อนที่เขาจะโยนมันทิ้งอย่างไม่
ใยดี ตาคู่คมมองสำรวจไปบนอกอวบ นึกพอใจเมื่อได้สัมผัสเนื้อแท้ของมัน เธอสวยตามธรรมชาติ เจ้าก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นที่เขาคิดว่าผ่านมือหมอมานั้น แท้จริงแล้วคือเนื้อแท้ของเธอ ลิ้นร้อนตวัดเลียจุกสีชมพูอ่อนเพื่อเป็นการทักทาย นึกชอบใจกับอาการสั่นของคนในอ้อมแขน ก่อนจะละเลงลงมาหนักๆ รู้สึกมันเขี้ยวเมื่อก้อนเนื้อตรงนั้นหดเกร็งรับลิ้นของเขา ปากร้อนครอบลงมาบนเต้าอวบ ดูดกลืนขบเม้มจนผิวเนื้ออ่อนขึ้นรอย"อ๊ะ!"ร่างบางสะดุ้งเมื่อฟันคมๆกัดลงมาบนหน้าอก ตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อฝ่ามือหนักๆฟาดลงมาบนสะโพกงามงอน มือแกร่งบีบขยำลงบนบั้นท้าย ก่อนจะกระชากกางเกงชั้นในจนขาดติดมือตามมาอีกชิ้น
"คุณ!"หญิงสาวตกใจทำท่าจะกระโจนหนี เมื่อเห็นการกระทำที่ดิบเถื่อนของเขา แต่ถูกมือหนาจับยึดช่วงเอวเอาไว้ พร้อมกับใบหน้าที่ละเลงเลียไปทั่วอกอวบ มือแกร่งบีบขยำไปบนก้นงอน ทำโทษที่เธอทำให้เขาเสียจังหวะ
"หึๆ"เสียงหัวเราะหลุดมาจากลำคอแกร่ง รู้สึกชอบใจกับอาการตื่นกลัวของเธอ คนที่พามาไม่บอกให้รู้เลยเหรอว่าเขาชอบแบบไหน พิชญาตกใจกับท่าทางของเขา มือบางบีบลงบนบ่าแกร่ง เมื่อรู้สึกเจ็บและเสียวในเวลาเดียวกัน
ลิ้นร้อนละเลงเลียลากเรื่อยไปบนหน้าอกทั้งสองข้าง มือหนาขยำลงบนก้นงอน ลูบไล้เนินนางอวบอิ่มที่มีเส้นไหมอ่อนนุ่มปกคลุมจนทั่วบริเวณ ใบหน้าสวยเห่อร้อน เมื่อนิ้วร้อนไล้ไปตามรอยแยกที่ปิดสนิท ก่อนจะแยกเธอออกแล้วสอดนิ้วไปในช่องทางที่คับแคบ ร่างบางสะดุ้งความเจ็บเข้าจู่โจม เมื่อสิ่งแปลกปลอมเล็ดลอดเข้ามาในช่องทาง ที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัสมาก่อน บารมีนึกชอบใจเมื่อสัมผัสกับความเปียกลื่นตรงปลายนิ้ว ก่อนจะค่อยๆดันนิ้วเข้าไปในร่องที่คับแน่น
"ดะ...เดี๋ยวก่อนค่ะ"เอ่ยขอร้องเมื่อรู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่เขากำลังทำ
"ยังไม่เคยหรือไง"ถามเมื่อรู้สึกแปลกใจกับท่าทาง และอาการคับแน่นที่ปลายนิ้ว ยิ่งภายในอ่อนนุ่มตอดรัดถี่ๆ บารมีก็ยิ่งสงสัย ไหนบอกว่าเป็นงาน
พรวด!
"โอ๊ย! เจ็บค่ะ...เจ็บ!"หญิงสาวกรีดร้อง เมื่อชายหนุ่มอัดกระแทกนิ้วเข้าไปในกายสาวอย่างแรง ในท่าที่นั่งคร่อมอยู่บนตักเขาแบบนี้ จะหนีก็ไม่ได้
"ไหนว่าเคยแล้ว"บารมีถามเมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่มันเพิ่งฉีกขาด หญิงสาวไม่ตอบความเจ็บทำให้เธอฝังหน้าลงกับซอกคอของเขา ปากบางขบกัดบ่าแกร่งเอาไว้ เมื่อต้องการหาที่ระบายจากความเจ็บในครั้งนี้ นิ้วร้ายถอนออกจากช่องทางรัก ตกใจเมื่อเห็นเลือดสีเข้มติดมากับนิ้ว
"คุณอย่าไล่ฉันกลับนะคะ ฉันจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ"เมื่อถูกจับได้พิชญาก็เอ่ยขอร้อง ความกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจ ถ้าเขาไล่เธอกลับ และไม่จ่ายเงินค่าจ้าง น้องชายของเธอก็ต้องเดือดร้อน เพราะไม่มีเงินไปจ่ายค่าเทอม หลังจากผ่อนผันมาจนไม่มีทางเลี่ยงอีกแล้ว
"วันนั้นที่ฉันถามพี่ที่น้ำตก ถ้าฉันท้องพี่จะทำยังไง พี่บอกว่าไม่สนใจ แล้วมาสนใจทำไมคะ""แล้วเธอตามพี่มาทำไม""ก็ฉันรักพี่!"พูดแล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองตาย เธอพลาดไปแล้วจริงๆ"อย่าทรมานกันอีกเลยนะ อยู่ด้วยกันนะ ขอโอกาสให้พี่แก้ตัวนะ""พูดน่ะง่าย แต่ทำยาก""พี่จะทำให้เราเห็นว่าพี่รักเรานะ""รักแค่ลูกก็พอ พี่ไม่ต้องรักฉันหรอก""จะให้รักแต่ลูกได้ไง รักแม่ของลูกไปแล้ว""พี่โกหก!""แต่งงานกันไหม""ไม่แต่ง!""พอรู้ว่ารักเล่นตัวใหญ่เลยนะ ไม่น่าบอกเลยเรา""พี่จอมใจร้าย พี่จอมใจร้าย!""แล้วรักไหม ขอโทษนะมะนาว ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น เพราะพี่ไม่รู้หัวใจตัวเองเลยทำให้เราต้องเจ็บปวดกันขนาดนี้ ให้โอกาสพี่นะให้พี่ได้แก้ตัวนะ""ฉันไม่มีโอกาสอะไรให้พี่หรอกพี่จอม ฉันไม่เคยไม่รักพี่ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนๆ ฉันก็รักพี่มาตลอด พี่ต่างหากที่ต้องให้โอกาสฉัน ให้ฉันได้รักพี่ได้ไหม""ลืมทุกอย่างให้หมดนะ แล้วมาเริ่มต้นกันใหม่ ไม่มีมะนาวไม่มีจอมทัพ จะมีแค่พ่อกับแม่เจ้ารบแค่นั้น ให้โอกาสพี่ได้ดูแลมะนาวกับลูกนะ พี่สัญญาว่าพี่จะเป็นพ่อที่ดีให้เขา""พี่จอมพี่ไม่ต้องลืมอดีตก็ได้ เก็บไว้เป็นความทรงจำนะพี่ เรื่องระห
สลิสาเปิดนมให้ลูกดื่มกินตามปกติ ถึงแม้จะกระดากอายกับสายตาของจอมทัพ แต่เธอก็ต้องทำ อีกหน่อยก็คงชินไปเอง เธอมาอยู่ที่บ้านเขานี่ยังไงเขาก็ต้องเห็น"จะมองอีกนานไหมพี่"ถามเมื่อจอมทัพยังมองนิ่งอยู่ที่เธอกับลูก"เธอรักฉันไหม"คำถามทื่อๆที่ถูกส่งมา ทำให้คนที่ป้อนนมลูกตกใจจนแทบตกเตียง"พะ...พี่ถามทำไม""เธอยังรักฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า"จอมทัพยังถามคำถามเดิม"พี่เป็นอะไร"สลิสามองหน้าเขา ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับจอมทัพกันแน่ "ฉันถามเธอก็ตอบมาสิ""ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นจนกว่าพี่จะบอกว่าพี่เป็นอะไร ทำไมพี่ถึงดีกับฉัน""ชอบให้ฉันร้ายใช่ไหม"จอมทัพถามเมื่อพาตัวเองมานั่งซ้อนหลังเธอ"เธอหนีฉันทำไม"มือหนาสอดเข้ามาที่เอวอวบเมื่อถามคำถามนี้ สลิสานั่งตัวตรงขนอ่อนพากันเรียงตัว เมื่อไม่เข้าใจคำถามของเขา"พี่จะพูดอะไร""เธอหนีฉันมาที่นี่ทำไม""พี่จอม...พี่ก็รู้คำตอบแล้วพี่จะถามฉันทำไม ถ้าฉันไม่หนีพี่ก็ต้องฆ่าฉันกับแม่""ฉันเลวขนาดนั้นเลยหรือ""พี่จอม ฉันไม่รู้ว่าพี่เป็นอะไร พี่ไปได้ยินอะไรจากใครมา แต่ฉันยังยืนยันคำเดิมนะพี่ว่าฉันไม่เคยคิดร้ายกับพี่ ฉันทำเพราะฉันรักพี่""แล้วตอนนี้เธอยังรักฉันอยู่ไหม""ฉัน..
พ่อเลี้ยงแสงทองชื่นชมยินดีและมีความสุขที่หลานมาอยู่ด้วย นี่ถ้าไม่รู้ว่าจอมทัพเป็นแค่ลูกบุญธรรม สลิสาก็คิดว่าเขาเป็นลูกของคุณแสงทองจริงๆ เพราะท่านรักจอมทัพมาก"หนูนาวโตมากับพี่จอมเขาเหรอลูก"ถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง เพราะเขาเองก็ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ทำให้จอมทัพกับสลิสากลับมาเจอกันอีก"พี่จอมกับพี่จ๋ามาเช่าบ้านอยู่ในซอยเดียวกันค่ะ""พี่จ๋า..."พ่อเลี้ยงแสงทองสนใจชื่อจ๋าเป็นพิเศษ เพราะจอมทัพไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง"พี่จ๋าเป็นพี่สาวพี่จอมค่ะ เธอแต่งงานไปแล้ว เลยแยกกันอยู่น่ะค่ะ""ออ...หนูเชื่อไหมว่าพ่อไม่เคยรู้อะไรเลย จอมทัพไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้พ่อฟังเลย""แล้วพี่จอมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ"สลิสาถือโอกาสถาม "เขาช่วยชีวิตพ่อไว้ พ่อก็เลยชวนมาอยู่ด้วยกัน ก็อย่างที่รู้พ่อไม่มีลูก เลยรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เขามีบุญคุณกับพ่อมาก ถ้าไม่ได้เขาพ่อคงตายไปแล้ว เรียกพ่อว่าพ่อนะมะนาว คิดเสียว่าพ่อเป็นพ่อของหนูอีกคน""ขอบคุณนะคะที่เมตตาหนู""ถ้าจอมทัพทำอะไรไม่ดี ไม่ถูกใจ อดทนสักนิดนะลูก เขาค่อนข้างเป็นคนเก็บกด""ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูอยู่ได้""ไปหาแม่นะลูก ปู่จะเข้าไร่สักหน่อย เดี๋ยวพ่อคงขึ้นมาหา"สลิสารั
สลิสานำข้อเสนอของจอมทัพมาปรึกษากับป้านาง ป้านางให้ลูกถามหัวใจตัวเองว่าอยากอยู่กับเขาหรือไม่ เพราะคนที่จะตอบเรื่องนี้ได้ดีที่สุดก็คือตัวของสลิสาเอง คุณพิมานโมโหหนักเมื่อรู้ว่ามีคนมาข่มขู่ลูกสาวตัวเอง แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของลูกก็รู้ว่า สลิสารักเขาเหตุผลที่ลูกเอามาตัดสินใจในครั้งนี้ ก็คือความรัก "ถ้าหนูลำบากใจ ไปอยู่ต่างประเทศไหมลูก พ่อกับแม่จะไปกับหนู""ขอบคุณนะคะพ่อ ถ้ามะนาวหนีเรื่องมันก็จะไม่จบ ให้นาวได้ชดใช้ให้เขานะคะพ่อ""แล้วจะต้องชดใช้กันไปถึงเมื่อไหร่ ลูกพ่อเจ็บมาเยอะแล้วนะลูก""มะนาวรักเขาค่ะพ่อ มะนาวพยายามแล้ว พยายามลืมเขามาตลอด แต่มะนาวทำไม่ได้ มะนาวรักเขา"สลิสาปล่อยโฮออกมา เมื่อตัดสินใจสารภาพเรื่องนี้ให้คุณพิมานรับรู้ เธอรักเขานี่คือเหตุผลหลักที่เธอยอมไปอยู่กับเขา "ความรักมันไม่มีเหตุผลหรอกค่ะคุณ ก็เหมือนกับที่เรารักกันไงคะ ปล่อยให้ลูกตัดสินใจเรื่องนี้เองนะคะ เราคอยให้กำลังใจลูกก็พอ"ป้านางบอกกับสามี เพราะอยากให้เขาเข้าใจเหตุผลของลูก"แล้วจอมจะมารับตอนไหนลูก""หมอให้กลับได้แล้ว อีกสักพักก็คงมาค่ะ""ไปอยู่บ้านพ่อทำตัวดีๆนะลูก ทำให้เขารักเขาเมตตานะเจ้ารบ""ทำไมต้องยอมด้วย"คุณพ
"พี่จะทำอะไร ปล่อยฉันกับลูกไปเถอะพี่""ชีวิตเธอดีนะสลิสา มีพร้อมทุกอย่าง ดีจนฉันยังนึกตกใจ ว่าทำไมฟ้าถึงเมตตาคนเลวๆอย่างเธอ ทำไมสวรรค์ถึงได้เข้าข้างเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่ฉันต้องทนอยู่กับกับความเจ็บปวด ไม่มีใครสักคนอยู่ข้างกาย หันไปทางไหนก็มีแต่คนแปลกหน้า"จอมทัพพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดปนเย้ยหยัน ยังสมเพชตัวเองไม่หาย"พี่พูดอะไรพี่จอม ฉันก็เจ็บไม่แพ้พี่หรอกนะ พี่อภัยให้ฉันเถอะนะ ให้ทุกอย่างมันจบที่ฉัน ฉันชดใช้ให้พี่แล้วนะพี่จอม ทำไมพี่ไม่ปล่อยวางบ้าง""ชดใช้เหรอ เธอใช้อะไรให้ฉันบ้าง""ถ้าฉันรู้ว่าพี่จะเจ็บขนาดนี้ ฉันจะไม่ทำเลยพี่ ฉันเลวมากใช่ไหมที่ทำให้พี่ต้องพรากจากคนที่พี่รัก แต่พี่รู้ไหมถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นพี่ก็ต้องตาย คุณวินไม่มีทางปล่อยพี่ให้เป็นหนามในชีวิตเขาหรอก ฉันรักพี่ไงพี่จอมฉันไม่อยากให้พี่ตาย พี่เข้าใจฉันบ้างไหม"สลิสาตัดสินใจพูดเรื่องนี้ออกมา เธอไม่อยากพาดพิงถึงใคร ไม่อยากให้อนาวินต้องเดือดร้อน แต่ถ้าเธอไม่พูดอะไรบ้าง จอมทัพก็จะเข้าใจผิดอยู่อย่างนี้ "คุณวิน! คุณวินอะไรของเธอ""คุณวินเขารักคุณแก้มมาก เขาจะฆ่าพี่ถ้าพี่ไม่เลิกกับคุณแก้ม ฉันเลยสร้างเรื่องนั้นขึ้นมา พี
สลิสามองคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแสนรัก ตั้งแต่นางพยาบาลพาลูกมาส่งให้ เธอก็อุ้มเขาไม่วาง มีความสุขที่ได้มองหน้าเขา ลูกของเธอเป็นผู้ชายตัวอ้วนกลมสุขภาพแข็งแรงร้องเก่ง และเอาแต่ใจเวลาที่เธอป้อนนมช้า ก็จะโมโหและร้องเสียงดัง คุณพิมานและป้านางต่างก็ชอบใจ ในขณะที่คนเป็นแม่เริ่มใจคอไม่ดี เพราะไม่รู้ว่าจะรับมือกับเจ้าตัวเล็กยังไง เรื่องลูกเป็นอะไรที่ใหม่กับเธอมาก ถึงจะมีแม่ค่อยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆ แต่ก็ยังกังวล "ตั้งชื่อว่าอะไรดีน้าร้องเก่งแบบนี้ ชื่อเจ้าอ้อนดีไหมลูก"ป้านางถามเมื่อรับหลานเข้าไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน คุณพิมานเดินมาเขี่ยแก้มหลาน ก่อนจะช่วยกันเสนอชื่อให้คนเป็นแม่เลือก สลิสายิ้มให้กับคนเห่อหลาน ที่ดูจะมีความสุขจนออกนอกหน้า ลูกเธอต้องเป็นเด็กที่มีความสุข ถึงแม้ว่าจะไม่มีพ่อ แต่สลิสาชื่อว่าความรักที่ตากับยายมีให้เขา จะทำให้เขาเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุด"พ่อว่าชื่อมะขามก็ดีนะ แม่มะนาวลูกชื่อมะขามเข้ากันดีนะคุณ"คุณพิมานเสนอเพราะชอบชื่อนี้"จะบ้าเหรอคะ ใครเขาชื่อมะขามกัน"ป้านางขัดไม่ชอบชื่อที่สามีตั้งให้หลาน"มะยมไหมคุณ เพราะดีนะ""อะไรของคุณคะ มะขาม มะยม เข็ดฟันค่ะไม่เอาๆ""แล้วจะให้ชื่ออ
"เข้าไปก่อนนะ อาขอโทรศัพท์ก่อน"บอกกับหลาน เมื่อพารถมาจอดหน้าร้านอาหาร บารมีนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารบางส่วนไว้ที่โต๊ะทำงาน เลยจะโทรให้เลขาเอามาส่งให้ที่บ้าน เพราะกลัวว่ายายตัวดีจะรอนาน เขาเลยรีบร้อนไม่ตรวจทานให้ดีเสียก่อนดีที่นึกทัน ไม่อย่างนั้นคงเสียงาน หนึ่งฤทัยยิ้มให้คนเป็นอา ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน
บารมีหงุดหงิดที่ติดต่อไปที่ป้านาง แล้วไม่ได้ข้อมูลอะไรของเด็กคนนั้นเลย รู้แต่เพียงว่าตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่รับงานอีก แม้เขาจะเสนอเงินก้อนโตให้ก็ตาม ฟังจากคำบอกเล่าของป้านางที่บอกว่า เธอไม่ใช่เด็กในบ้าน แค่มาหารายได้ตอนที่เดือดร้อนเท่านั้น จะถามหาข้อมูลเพิ่มเติมก็ดูจะเกินหน้าที่ของเขา อีกอย่างที่เขา
"เป็นไงบ้างนางจ๋า กินยาคุมหรือยัง"คำถามที่คนมาเยือนเอ่ยถาม ทำให้ใบหน้าคนถูกถามตึงขึ้นด้วยความอับอาย ป้านางคงชินถึงเอาเรื่องอย่างว่ามาถามเหมือนเป็นเรื่องฝนฟ้าอากาศ เธอไม่ได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนั้น "ป้ามีอะไร"ถามทั้งๆที่ยังจดจ่ออยู่กับงานในมือ "อะ..."ป้านางไม่พูดอะไร นางรู้ว่าพิชญาไม่อยากคุยด้วย นาง
จอมทัพออกไปแล้ว พิชญามองตามหลังน้องไปจนลับตา มองชุดนักเรียนสีซีดที่น้องใส่จนบางเฉียบ ตั้งแต่น้องเข้าเรียนม.ปลายเธอไม่เคยซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้น้องเลย จอมทัพเป็นคนมีระเบียบถึงแม้จะเป็นของเก่า แต่ก็ซักรีดจนสวยงาม ถอนหายใจให้กับความรันทดของตัวเอง ก่อนจะต้องยกมือกุมท้องเมื่อความปวดหน่วงเข้าเล่นงาน ผู้







