เข้าสู่ระบบบารมีมองแผ่นหลังขาวนวลเนียน ของคนที่กอดคอเขาเอาไว้ ความเจ็บที่เกิดขึ้นจากการถูกขบกัดไม่ได้มีผลกับเขาเลยสักนิด เมื่อคนตัวเล็กงับลงมาบนบ่าของเขาจนจมเขี้ยว ร่างบางสั่นน้อยๆสองขาเรียวเกี่ยวช่วงเอวเขาเอาไว้ ปากก็เอ่ยขอร้อง
"คุณอย่าไล่ฉันกลับเลยนะคะ"หญิงสาวเอ่ยขอร้องอีกครั้ง กอดคอเขาเอาไว้ เมื่อคนที่รุกรานเธอหยุดการกระทำ หัวใจดวงน้อยเต้นคร่อมจังหวะ กังวลไปหมดเพราะกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ
"คุณ...ช่วยฉันด้วยนะคะ"มุมปากหยักยกยิ้ม เมื่อได้ยินคำขอร้องของคนในอ้อมแขน
"ว้าย!!!"พิชญากรีดร้อง เมื่อคนที่เธอนั่งคร่อมทับลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ในท่านี้ไม่ต่างจากถูกอุ้มกระเตง สัมผัสถึงของแข็งบางอย่างเสียดสีไปมากับร่องก้นงามงอน ใบหน้าสวยเห่อร้อนเมื่อรู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นคืออะไร
"โอ๊ย!!!"ร้องขึ้นอีกครั้ง เมื่อถูกโยนลงบนเตียงกว้างอย่างแรง ร่างสูงยืนมองคนที่นอนแผ่หลาบนเตียง ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความหมาย เขาไม่ชอบกินของสดเพราะเบื่อคนไม่เป็นงาน และไม่เร้าอารมณ์ แต่กับคนที่นอนอยู่นี้กลับรู้สึกต่างกันออกไป เธอแสดงตัวและอวดว่าเป็นคนกร้านโลก พยายามปกปิดความไร้เดียงสา ในขณะที่ผู้หญิงบางคนพยายามสร้างภาพให้ดูไร้เดียงสา ทั้งๆที่สวนทางกับการกระทำ
ตากลมโตมองแผงอกกว้าง ที่โผล่พ้นเสื้อคลุมออกมา ก่อนจะไล่สายตาไปตามกล้ามเนื้อแกร่งเป็นลอนสวย แล้วไปหยุดที่กลางลำตัว ความเป็นชายของเขาผงาดมาทักทายเธอ หญิงสาวฝืนยิ้มหวานแม้จะตกใจกับภาพที่เห็น ลุกขึ้นนั่งก่อนจะคลานเข่าไปหาเขา ตากลมโตจ้องอาวุธร้ายของชายหนุ่ม ดีใจที่เขาพามาโยนลงบนเตียง เพราะมันทำให้รู้ว่าเธอได้ไปต่อ
"ให้จ๋าดูแลคุณนะคะ"เสียงหวานออดอ้อน เมื่อคลานมาหยุดตรงหน้าเขา มือบางกอบกุมความเป็นชายไว้เต็มสองมือ ตาคู่หวานช้อนมองใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะครอบปากลงไปบนลำรักจนสุดโคน ลิ้นเล็กทำงานสอดประสานกับมือบาง กวาดเลียลำรักจากโคนจนสุดปลาย ตวัดเสียตรงส่วนหัวซ้ำๆ พร้อมกับขยับมือสาวชักแท่งร้อนไปพร้อมๆกัน ตาคมเข้มมองศีรษะเล็กที่มุดอยู่ตรงหว่างขา ขยับเปลี่ยนท่ายืนเพื่อให้เธอทำได้ถนัดขึ้น สอดมือเข้าไปในเส้นผมนุ่มสลวย กำแล้วออกแรงกดกระแทกศีรษะเล็กลงมาอย่างแรง สะโพกสอบเสยขึ้นไปตามจังหวะ พอใจที่เห็นท่อนเนื้อแข็งแกร่งผลุบเข้าออกในปากอิ่มในจังหวะถี่กระชั้น น้ำลายใสไหลลงมาจากปาก เมื่อเธอกลืนมันลงไปไม่ทัน
"กลืนลงไปให้หมด!"เสียงห้าวออกคำสั่ง ไม่ชอบใจที่เธอทำเหมือนรังเกียจเขา
"อ๊อกๆๆๆ"เสียงที่หลุดออกมาจากคนตัวเล็กทำให้เขาเร่งจังหวะขึ้น มือแกร่งที่กำผมอยู่บริเวณท้ายทอยกระชากสุดแรง ใบหน้าสวยแดงก่ำหงายขึ้น พิชญาตกใจเมื่อปากร้อนกระแทกลงมาบนปากเธออย่างแรง หญิงสาวรับรู้รสชาติของเลือดในปาก เมื่อฟันคมๆกัดลงบนริมฝีปากล่างของเธออย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เมื่อปากร้อนบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างหนัก เจ็บและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน มือหนาขยำลงมาบนอกอวบแรงๆ ลิ้นร้อนกวาดเข้าไปหาความหวานในปาก เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็ก ดูดดึงอย่างแรงเมื่อเธอเอาแต่จะถอยหนี
"โทษฐานที่บังอาจโกหกฉัน"ปากร้อนกระซิบชิดปากอิ่มเมื่อถอนปากออก ก่อนจะส่งลิ้นร้ายไปกวาดเลียหยดเลือดที่ซึมมาจากแผลบนริมฝีปากบาง ใบหน้าสวยถอยหนี แต่กลับถูกมือใหญ่จับยึดเอาไว้
"จะ...เจ็บค่ะ"หญิงสาวร้องบอกเมื่อเขาละเลงลิ้นไปบนแผลดูดกลืนเลือดของเธอเบาๆ
"หึๆๆ"ไม่มีคำตอบมีเพียงเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอ เมื่อบารมีพอใจกับอาการสั่นของเธอ
"กลัวเหรอ ฉันจะให้โอกาสเธอ ถ้ากลัวก็กลับไป"
"มะ...ไม่กลัวค่ะ ฉันไม่กลัว อย่าไล่ฉันกลับนะคะ"พิชญาขอร้องรัวเร็วเพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจ
"งั้นก็เตรียมตัว!"ร่างบางถูกผลักลงบนที่นอนอีกครั้ง บารมีสลัดเสื้อคลุมออกจากไหล่ เผยให้เห็นร่างกายแข็งแกร่งไปทั้งตัว ก่อนจะก้าวขึ้นมาบนเตียงคร่อมทับหญิงสาวเอาไว้ มือหนาบีบขยำอกอวบ ก่อนจะฝังหน้าลงบนซอกคอขาวหอมกรุ่น สูดดมความหอม ก่อนจะลากเรื่อยไปตามลำคอ แล้วมาหยุดอยู่ที่เนินอกอวบอิ่ม ลิ้นร้อนปาดเลียบริเวณเนื้ออ่อนเบาๆ คนที่นอนหลับตาสะดุ้ง เมื่อความอุ่นชื้นของน้ำลายใส สัมผัสบนผิวเนื้อ ลากลิ้นเรื่อยลงมาถึงอกอวบ ดูดกลืนชิมรสทับทิมสีหวานอีกครั้ง มือแกร่งลูบไปบนต้นขาเรียว ก่อนจะวกเข้าหาใจกลางความเป็นหญิง ใช้สองนิ้วแยกแย้มเธอออก ก่อนจะนำแท่งร้อนมาจ่อที่ปากทางรัก ถูไถความแข็งแกร่งไปมา แล้วค่อยๆดันส่วนหัวเข้าไปในร่องรักที่คับแน่น เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นบนหน้าผาก กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน เมื่อไม่สามารถพาตัวตนที่ใหญ่โต เข้าไปในร่องสวาทที่คับแน่นได้ดังใจ คนร่างบางดิ้นพล่านเมื่อความเจ็บปวดเข้าเล่นงาน ทั้งๆที่เขาเพิ่งเข้าไปได้แค่ส่วนหัวเท่านั้น น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย เจ็บเหมือนร่างกายถูกแยกออกเป็นชิ้นๆ นี่หรือความสุขที่เพื่อนๆในห้องเรียนชอบเล่าให้ฟัง เวลาที่มีอะไรกับแฟน ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกแบบที่เพื่อนบอก มันมีแต่ความเจ็บปวด ปากบางขบเข้าหากันเพื่อกั้นเสียง เมื่อคนเหนือร่าง
อัดกระแทกแก่นกายเข้ามาอย่างแรงปึก!
"อื้อ..."ทั้งๆที่พยายามกลั้นแต่ก็ทนไม่ไหว มือที่กำผ้าปูที่นอน สั่นเมื่อเจ้าของบีบมันจนข้อนิ้วซีด
"บัดซบ!"ร่างสูงคำรามลั่น เมื่อความพยายามล้มเหลว แน่นจนเขาเข้าไม่ได้อีกตามเคย
"อดทน!"คำสั่งที่หลุดออกมาจากปากหนา ทำให้คนที่นอนตัวงอพยักหน้ารับ มาถึงขั้นนี้เธอก็ต้องอดทนให้ถึงที่สุด เดี๋ยวมันก็ผ่านไปพิชญาบอกตัวเอง
ปึก! ปึก!
"กรี๊ดดดด...อุ๊บ"มือหนาตะปบลงที่ปากบาง เมื่อพิชญากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด บารมีถอนหายใจในที่สุดเขาก็เข้าไปในตัวเธอได้สำเร็จ เขารู้ว่าเธอเจ็บมาก แต่เขาไม่จำเป็นต้องอ่อนโยน อีกอย่างเขาก็ให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอก็ยังเลือกที่จะขึ้นเตียงกับเขา เจอแบบนี้ก็คุ้มค่ากับเงินที่เสียไป สวย สด ซิง จ่ายไปครึ่งแสนก็จัดว่าคุ้มราคา
"วันนั้นที่ฉันถามพี่ที่น้ำตก ถ้าฉันท้องพี่จะทำยังไง พี่บอกว่าไม่สนใจ แล้วมาสนใจทำไมคะ""แล้วเธอตามพี่มาทำไม""ก็ฉันรักพี่!"พูดแล้วก็อยากกัดลิ้นตัวเองตาย เธอพลาดไปแล้วจริงๆ"อย่าทรมานกันอีกเลยนะ อยู่ด้วยกันนะ ขอโอกาสให้พี่แก้ตัวนะ""พูดน่ะง่าย แต่ทำยาก""พี่จะทำให้เราเห็นว่าพี่รักเรานะ""รักแค่ลูกก็พอ พี่ไม่ต้องรักฉันหรอก""จะให้รักแต่ลูกได้ไง รักแม่ของลูกไปแล้ว""พี่โกหก!""แต่งงานกันไหม""ไม่แต่ง!""พอรู้ว่ารักเล่นตัวใหญ่เลยนะ ไม่น่าบอกเลยเรา""พี่จอมใจร้าย พี่จอมใจร้าย!""แล้วรักไหม ขอโทษนะมะนาว ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น เพราะพี่ไม่รู้หัวใจตัวเองเลยทำให้เราต้องเจ็บปวดกันขนาดนี้ ให้โอกาสพี่นะให้พี่ได้แก้ตัวนะ""ฉันไม่มีโอกาสอะไรให้พี่หรอกพี่จอม ฉันไม่เคยไม่รักพี่ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนๆ ฉันก็รักพี่มาตลอด พี่ต่างหากที่ต้องให้โอกาสฉัน ให้ฉันได้รักพี่ได้ไหม""ลืมทุกอย่างให้หมดนะ แล้วมาเริ่มต้นกันใหม่ ไม่มีมะนาวไม่มีจอมทัพ จะมีแค่พ่อกับแม่เจ้ารบแค่นั้น ให้โอกาสพี่ได้ดูแลมะนาวกับลูกนะ พี่สัญญาว่าพี่จะเป็นพ่อที่ดีให้เขา""พี่จอมพี่ไม่ต้องลืมอดีตก็ได้ เก็บไว้เป็นความทรงจำนะพี่ เรื่องระห
สลิสาเปิดนมให้ลูกดื่มกินตามปกติ ถึงแม้จะกระดากอายกับสายตาของจอมทัพ แต่เธอก็ต้องทำ อีกหน่อยก็คงชินไปเอง เธอมาอยู่ที่บ้านเขานี่ยังไงเขาก็ต้องเห็น"จะมองอีกนานไหมพี่"ถามเมื่อจอมทัพยังมองนิ่งอยู่ที่เธอกับลูก"เธอรักฉันไหม"คำถามทื่อๆที่ถูกส่งมา ทำให้คนที่ป้อนนมลูกตกใจจนแทบตกเตียง"พะ...พี่ถามทำไม""เธอยังรักฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า"จอมทัพยังถามคำถามเดิม"พี่เป็นอะไร"สลิสามองหน้าเขา ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับจอมทัพกันแน่ "ฉันถามเธอก็ตอบมาสิ""ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้นจนกว่าพี่จะบอกว่าพี่เป็นอะไร ทำไมพี่ถึงดีกับฉัน""ชอบให้ฉันร้ายใช่ไหม"จอมทัพถามเมื่อพาตัวเองมานั่งซ้อนหลังเธอ"เธอหนีฉันทำไม"มือหนาสอดเข้ามาที่เอวอวบเมื่อถามคำถามนี้ สลิสานั่งตัวตรงขนอ่อนพากันเรียงตัว เมื่อไม่เข้าใจคำถามของเขา"พี่จะพูดอะไร""เธอหนีฉันมาที่นี่ทำไม""พี่จอม...พี่ก็รู้คำตอบแล้วพี่จะถามฉันทำไม ถ้าฉันไม่หนีพี่ก็ต้องฆ่าฉันกับแม่""ฉันเลวขนาดนั้นเลยหรือ""พี่จอม ฉันไม่รู้ว่าพี่เป็นอะไร พี่ไปได้ยินอะไรจากใครมา แต่ฉันยังยืนยันคำเดิมนะพี่ว่าฉันไม่เคยคิดร้ายกับพี่ ฉันทำเพราะฉันรักพี่""แล้วตอนนี้เธอยังรักฉันอยู่ไหม""ฉัน..
พ่อเลี้ยงแสงทองชื่นชมยินดีและมีความสุขที่หลานมาอยู่ด้วย นี่ถ้าไม่รู้ว่าจอมทัพเป็นแค่ลูกบุญธรรม สลิสาก็คิดว่าเขาเป็นลูกของคุณแสงทองจริงๆ เพราะท่านรักจอมทัพมาก"หนูนาวโตมากับพี่จอมเขาเหรอลูก"ถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง เพราะเขาเองก็ไม่คิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ทำให้จอมทัพกับสลิสากลับมาเจอกันอีก"พี่จอมกับพี่จ๋ามาเช่าบ้านอยู่ในซอยเดียวกันค่ะ""พี่จ๋า..."พ่อเลี้ยงแสงทองสนใจชื่อจ๋าเป็นพิเศษ เพราะจอมทัพไม่ได้เล่าอะไรให้ฟัง"พี่จ๋าเป็นพี่สาวพี่จอมค่ะ เธอแต่งงานไปแล้ว เลยแยกกันอยู่น่ะค่ะ""ออ...หนูเชื่อไหมว่าพ่อไม่เคยรู้อะไรเลย จอมทัพไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้พ่อฟังเลย""แล้วพี่จอมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ"สลิสาถือโอกาสถาม "เขาช่วยชีวิตพ่อไว้ พ่อก็เลยชวนมาอยู่ด้วยกัน ก็อย่างที่รู้พ่อไม่มีลูก เลยรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เขามีบุญคุณกับพ่อมาก ถ้าไม่ได้เขาพ่อคงตายไปแล้ว เรียกพ่อว่าพ่อนะมะนาว คิดเสียว่าพ่อเป็นพ่อของหนูอีกคน""ขอบคุณนะคะที่เมตตาหนู""ถ้าจอมทัพทำอะไรไม่ดี ไม่ถูกใจ อดทนสักนิดนะลูก เขาค่อนข้างเป็นคนเก็บกด""ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูอยู่ได้""ไปหาแม่นะลูก ปู่จะเข้าไร่สักหน่อย เดี๋ยวพ่อคงขึ้นมาหา"สลิสารั
สลิสานำข้อเสนอของจอมทัพมาปรึกษากับป้านาง ป้านางให้ลูกถามหัวใจตัวเองว่าอยากอยู่กับเขาหรือไม่ เพราะคนที่จะตอบเรื่องนี้ได้ดีที่สุดก็คือตัวของสลิสาเอง คุณพิมานโมโหหนักเมื่อรู้ว่ามีคนมาข่มขู่ลูกสาวตัวเอง แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลของลูกก็รู้ว่า สลิสารักเขาเหตุผลที่ลูกเอามาตัดสินใจในครั้งนี้ ก็คือความรัก "ถ้าหนูลำบากใจ ไปอยู่ต่างประเทศไหมลูก พ่อกับแม่จะไปกับหนู""ขอบคุณนะคะพ่อ ถ้ามะนาวหนีเรื่องมันก็จะไม่จบ ให้นาวได้ชดใช้ให้เขานะคะพ่อ""แล้วจะต้องชดใช้กันไปถึงเมื่อไหร่ ลูกพ่อเจ็บมาเยอะแล้วนะลูก""มะนาวรักเขาค่ะพ่อ มะนาวพยายามแล้ว พยายามลืมเขามาตลอด แต่มะนาวทำไม่ได้ มะนาวรักเขา"สลิสาปล่อยโฮออกมา เมื่อตัดสินใจสารภาพเรื่องนี้ให้คุณพิมานรับรู้ เธอรักเขานี่คือเหตุผลหลักที่เธอยอมไปอยู่กับเขา "ความรักมันไม่มีเหตุผลหรอกค่ะคุณ ก็เหมือนกับที่เรารักกันไงคะ ปล่อยให้ลูกตัดสินใจเรื่องนี้เองนะคะ เราคอยให้กำลังใจลูกก็พอ"ป้านางบอกกับสามี เพราะอยากให้เขาเข้าใจเหตุผลของลูก"แล้วจอมจะมารับตอนไหนลูก""หมอให้กลับได้แล้ว อีกสักพักก็คงมาค่ะ""ไปอยู่บ้านพ่อทำตัวดีๆนะลูก ทำให้เขารักเขาเมตตานะเจ้ารบ""ทำไมต้องยอมด้วย"คุณพ
"พี่จะทำอะไร ปล่อยฉันกับลูกไปเถอะพี่""ชีวิตเธอดีนะสลิสา มีพร้อมทุกอย่าง ดีจนฉันยังนึกตกใจ ว่าทำไมฟ้าถึงเมตตาคนเลวๆอย่างเธอ ทำไมสวรรค์ถึงได้เข้าข้างเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่ฉันต้องทนอยู่กับกับความเจ็บปวด ไม่มีใครสักคนอยู่ข้างกาย หันไปทางไหนก็มีแต่คนแปลกหน้า"จอมทัพพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดปนเย้ยหยัน ยังสมเพชตัวเองไม่หาย"พี่พูดอะไรพี่จอม ฉันก็เจ็บไม่แพ้พี่หรอกนะ พี่อภัยให้ฉันเถอะนะ ให้ทุกอย่างมันจบที่ฉัน ฉันชดใช้ให้พี่แล้วนะพี่จอม ทำไมพี่ไม่ปล่อยวางบ้าง""ชดใช้เหรอ เธอใช้อะไรให้ฉันบ้าง""ถ้าฉันรู้ว่าพี่จะเจ็บขนาดนี้ ฉันจะไม่ทำเลยพี่ ฉันเลวมากใช่ไหมที่ทำให้พี่ต้องพรากจากคนที่พี่รัก แต่พี่รู้ไหมถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นพี่ก็ต้องตาย คุณวินไม่มีทางปล่อยพี่ให้เป็นหนามในชีวิตเขาหรอก ฉันรักพี่ไงพี่จอมฉันไม่อยากให้พี่ตาย พี่เข้าใจฉันบ้างไหม"สลิสาตัดสินใจพูดเรื่องนี้ออกมา เธอไม่อยากพาดพิงถึงใคร ไม่อยากให้อนาวินต้องเดือดร้อน แต่ถ้าเธอไม่พูดอะไรบ้าง จอมทัพก็จะเข้าใจผิดอยู่อย่างนี้ "คุณวิน! คุณวินอะไรของเธอ""คุณวินเขารักคุณแก้มมาก เขาจะฆ่าพี่ถ้าพี่ไม่เลิกกับคุณแก้ม ฉันเลยสร้างเรื่องนั้นขึ้นมา พี
สลิสามองคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนอย่างแสนรัก ตั้งแต่นางพยาบาลพาลูกมาส่งให้ เธอก็อุ้มเขาไม่วาง มีความสุขที่ได้มองหน้าเขา ลูกของเธอเป็นผู้ชายตัวอ้วนกลมสุขภาพแข็งแรงร้องเก่ง และเอาแต่ใจเวลาที่เธอป้อนนมช้า ก็จะโมโหและร้องเสียงดัง คุณพิมานและป้านางต่างก็ชอบใจ ในขณะที่คนเป็นแม่เริ่มใจคอไม่ดี เพราะไม่รู้ว่าจะรับมือกับเจ้าตัวเล็กยังไง เรื่องลูกเป็นอะไรที่ใหม่กับเธอมาก ถึงจะมีแม่ค่อยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆ แต่ก็ยังกังวล "ตั้งชื่อว่าอะไรดีน้าร้องเก่งแบบนี้ ชื่อเจ้าอ้อนดีไหมลูก"ป้านางถามเมื่อรับหลานเข้าไปอุ้มไว้ในอ้อมแขน คุณพิมานเดินมาเขี่ยแก้มหลาน ก่อนจะช่วยกันเสนอชื่อให้คนเป็นแม่เลือก สลิสายิ้มให้กับคนเห่อหลาน ที่ดูจะมีความสุขจนออกนอกหน้า ลูกเธอต้องเป็นเด็กที่มีความสุข ถึงแม้ว่าจะไม่มีพ่อ แต่สลิสาชื่อว่าความรักที่ตากับยายมีให้เขา จะทำให้เขาเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุด"พ่อว่าชื่อมะขามก็ดีนะ แม่มะนาวลูกชื่อมะขามเข้ากันดีนะคุณ"คุณพิมานเสนอเพราะชอบชื่อนี้"จะบ้าเหรอคะ ใครเขาชื่อมะขามกัน"ป้านางขัดไม่ชอบชื่อที่สามีตั้งให้หลาน"มะยมไหมคุณ เพราะดีนะ""อะไรของคุณคะ มะขาม มะยม เข็ดฟันค่ะไม่เอาๆ""แล้วจะให้ชื่ออ
"เข้าไปก่อนนะ อาขอโทรศัพท์ก่อน"บอกกับหลาน เมื่อพารถมาจอดหน้าร้านอาหาร บารมีนึกขึ้นได้ว่าลืมเอกสารบางส่วนไว้ที่โต๊ะทำงาน เลยจะโทรให้เลขาเอามาส่งให้ที่บ้าน เพราะกลัวว่ายายตัวดีจะรอนาน เขาเลยรีบร้อนไม่ตรวจทานให้ดีเสียก่อนดีที่นึกทัน ไม่อย่างนั้นคงเสียงาน หนึ่งฤทัยยิ้มให้คนเป็นอา ก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน
บารมีหงุดหงิดที่ติดต่อไปที่ป้านาง แล้วไม่ได้ข้อมูลอะไรของเด็กคนนั้นเลย รู้แต่เพียงว่าตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่รับงานอีก แม้เขาจะเสนอเงินก้อนโตให้ก็ตาม ฟังจากคำบอกเล่าของป้านางที่บอกว่า เธอไม่ใช่เด็กในบ้าน แค่มาหารายได้ตอนที่เดือดร้อนเท่านั้น จะถามหาข้อมูลเพิ่มเติมก็ดูจะเกินหน้าที่ของเขา อีกอย่างที่เขา
"เป็นไงบ้างนางจ๋า กินยาคุมหรือยัง"คำถามที่คนมาเยือนเอ่ยถาม ทำให้ใบหน้าคนถูกถามตึงขึ้นด้วยความอับอาย ป้านางคงชินถึงเอาเรื่องอย่างว่ามาถามเหมือนเป็นเรื่องฝนฟ้าอากาศ เธอไม่ได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนั้น "ป้ามีอะไร"ถามทั้งๆที่ยังจดจ่ออยู่กับงานในมือ "อะ..."ป้านางไม่พูดอะไร นางรู้ว่าพิชญาไม่อยากคุยด้วย นาง
จอมทัพออกไปแล้ว พิชญามองตามหลังน้องไปจนลับตา มองชุดนักเรียนสีซีดที่น้องใส่จนบางเฉียบ ตั้งแต่น้องเข้าเรียนม.ปลายเธอไม่เคยซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้น้องเลย จอมทัพเป็นคนมีระเบียบถึงแม้จะเป็นของเก่า แต่ก็ซักรีดจนสวยงาม ถอนหายใจให้กับความรันทดของตัวเอง ก่อนจะต้องยกมือกุมท้องเมื่อความปวดหน่วงเข้าเล่นงาน ผู้







