ตอนที่8.ตัวช่วยที่น่ารัก

บารมีหงุดหงิดที่ติดต่อไปที่ป้านาง แล้วไม่ได้ข้อมูลอะไรของเด็กคนนั้นเลย รู้แต่เพียงว่าตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่รับงานอีก แม้เขาจะเสนอเงินก้อนโตให้ก็ตาม ฟังจากคำบอกเล่าของป้านางที่บอกว่า เธอไม่ใช่เด็กในบ้าน แค่มาหารายได้ตอนที่เดือดร้อนเท่านั้น จะถามหาข้อมูลเพิ่มเติมก็ดูจะเกินหน้าที่ของเขา อีกอย่างที่เขารับรู้ก็คือ เธอไม่ใช่เด็กใจแตกที่หวังรวยทางลัด จากคำบอกเล่าในคืนนั้น เธอยังเรียนอยู่แล้วเธอเรียนอยู่ที่ไหน ถ้าจะหากันจริงๆก็ไม่เหนือไปกว่าแรงเขา แต่จะหาเธอไปทำไมนี่สิ คือคำตอบที่เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้ รู้เพียงแต่ว่าภาพตากลมโตยามที่มองเขา ยังคงติดอยู่ในหัว สลัดยังไงก็ไม่ออกไปสักที 

"ยายแม่มด"คำพูดหลุดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ เมื่อบารมีก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมในหัวคอยแต่จะวนเวียนคิดแต่เรื่องของเธอ

ก๊อกๆๆๆ

"อาบีมขาาาา..."เสียงเคาะประตูที่มาพร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มของสาวสวย ทำให้บารมีหลุดออกจากภวังค์ความคิด ใบหน้าหล่อเหลาหันไปยิ้มให้คนที่เดินเข้ามาในห้องทำงาน

ของเขา

"ว่าไงครับ ลมอะไรหอบมา ถึงมาหาอาได้"

"ลมคิดถึงค่ะ"พูดพร้อมกับเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แล้วมองหน้าคนเป็นอาด้วยสายตาที่คนถูกมองต้องอมยิ้ม ลูกแมวขี้อ้อนตัวนี้มาหาเขาทีไร ต้องมีเรื่องให้เขาทำปวดหัวทุกที

"แก้มมีเรื่องมารบกวนอาบีมค่ะ"เป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด บารมีนึกในใจ

"เรื่องอะไรครับ"

"พอดีเพื่อนแก้มกำลังจะฝึกงานน่ะค่ะ แก้มเลยมาหาอาบีม อยากให้อาบีมเมตตารับเพื่อนแก้มเข้ามาฝึกงานที่นี่ค่ะ"

"หืม...เพื่อนแก้ม"บารมีนึกสงสัย หลานเขาเรียนจบมาสองปีแล้ว แล้วจะฝากเพื่อนมาฝึกงาน ถ้าเป็นรุ่นน้องก็ว่าไปอย่าง

"คือแบบนี้ค่ะ แก้มขอคุณพ่อแล้ว แต่บริษัทคุณพ่อระเบียบค่อนข้างเยอะ เวลาเข้างานก็ต้องตรงเป๊ะ พอดีเพื่อนแก้มต้องเรียนด้วยทำงานด้วย แก้มเลยนึกถึงอาบีม"หนึ่งฤทัยรีบอธิบายเหตุผล 

"ออ...บริษัทอาไม่มีระเบียบสินะ"บารมีแกล้งสรุปตามคำพูดของหลานสาว

"แก้มไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย แก้มเห็นว่าอาบีมใจดี น่าจะช่วยเพื่อนแก้มได้"

"แล้วเพื่อนเราทำไมถึงเพิ่งจะฝึกงาน เพื่อนรุ่นน้องเหรอ"

"ไม่ใช่ค่ะ ยายจ๋าเป็นเพื่อนสนิทแก้ม เข้าเรียนปีหนึ่งพร้อมกัน แต่ยายจ๋าย้ายไปเรียนภาคสมทบ เลยจบช้า เพราะต้องทำงานไปด้วย"

"ชื่อจ๋าเหรอ..."

"ค่ะชื่อจ๋า ตอนนี้ขึ้นปีสี่แล้ว ถ้าผ่านฝึกงานก็น่าจะยื่นเรื่องจบปีนี้ได้เลย อาบีมช่วยเพื่อนแก้มด้วยนะคะ"

"แล้วทำไมอาต้องช่วย"

"จ๋าเป็นคนน่าสงสารมากค่ะ ทำงานด้วยเรียนด้วย แถมต้องส่งน้องอีก ถ้าอาบีมช่วยอาบีมก็จะได้บุญค่ะ"

"บริษัทอากลายเป็นสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เมื่อไหร่"ถามไม่จริงจังนัก อยากจะแกล้งหลานเสียมากกว่า

"นะๆๆๆ อาบีมรูปหล่อ อาบีมใจดี ช่วยเพื่อนแก้มด้วย

นะคะ"บารมีขำให้กับท่าทางของหลานสาว อันที่จริงเขาอยากจะตกลงตั้งแต่รู้ว่า คนที่จะมาฝึกงานชื่อจ๋าแล้ว ติดที่บริษัทเขาก็มีกฎระเบียบเหมือนกัน ถ้าตามใจหลานแล้วทำให้เสียระบบเขาก็ไม่ทำ

"พรุ่งนี้ให้มากรอกใบสมัครไว้ก็แล้วกัน อาต้องทำตามกฎของบริษัทนะครับ"

"ไชโย! อาบีมใจดีที่สุดเลย"ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะไปกอดคอคนเป็นอาเอาไว้ ถึงแม้อาจะยังไม่ตกลงรับเต็มร้อย แต่เธอก็มีหวัง

"ดีใจขนาดนี้เชียว"

"แก้มอยากให้จ๋าจบเร็วๆค่ะ จะได้มีงานดีๆทำ"

"ฝึกงานแล้วให้อารับเข้ามาทำงานด้วยเลยดีไหม"

"อาบีมพูดจริงไหมคะ ไม่เสียแรงที่แก้มอุตส่าห์ดั้นด้นมาหา อาบีมใจดีที่สุดเลยค่ะ"

"ยังๆ ขอดูผลงานก่อนก็แล้วกัน"

"แก้มโทรบอกยายจ๋าก่อนดีกว่า จะได้เลิกเครียดอาบีมรู้ไหมค่ะว่ายายจ๋าลำบากมาก กลางวันขายขนม กลางคืนทำงานในผับ แบ่งเวลาเรียนยากมากกกกก"

"แล้วพ่อแม่เขาไปไหน"

"เสียแล้วค่ะ เรื่องนี้ยาวค่ะเล่า 3 วันก็ไม่จบ"

"งั้นพอก่อน อาหิวแล้วไปทานข้าวกันดีกว่า"

"แก้มชวนเพื่อนได้ไหมคะ"

"ใคร"

"ก็ยายจ๋าไงคะ พามาทำความรู้จักกับอาบีมก่อน จะได้ฝากเนื้อฝากตัวด้วย"

"อาไม่ชอบเด็กเส้น"

"ไม่ทันแล้วค่ะ ขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ รอ10นาทีค่ะ"

"อืม...ตามสบาย"บารมีบอกกับคนที่เป็นดังแก้วตาดวงใจของบ้าน ก่อนจะหันมาเคลียร์งานที่เหลือให้เสร็จ คำว่าจ๋าที่ได้ยินทำให้เขามีความรู้สึกบางอย่าง โลกคงไม่กลมขนาดนั้น คงไม่ใช่จ๋าคนเดียวกันหรอก ถึงแม้เรื่องราวในชีวิตจะดราม่าคล้ายๆกันก็ตาม 

"แก้มโทรให้ยายจ๋าออกมาเจอที่ร้านนะคะ"หนึ่งฤทัยบอกชื่อสถานที่ให้เพื่อนทราบ แล้วหันมาบอกสารถีจำเป็น บารมีส่ายหัวไปมานอกจากจะถูกบังคับให้รับเพื่อนเข้ามาฝึกงานแล้ว ยังถูกหลานสาวคนสวยบังคับให้ออกมาทานอาหารร้านที่เธอเลือกอีก เขาเป็นคนหิวไม่ใช่หรือ อาอย่างเขาจะทำอะไรได้นอกจากตามใจ เพราะเขาก็ตามใจเธอมาตั้งแต่เด็ก ตามใจจนพี่ชายกับพี่สะใภ้บ่นเสมอ ว่าจะทำให้หลานเสียคน

"บ้านเพื่อนเราอยู่ที่ไหน"

"บ้านเหรอคะ แก้มก็ไม่แน่ใจ ยายจ๋าย้ายไปเรียน ภาคสมทบนานแล้วค่ะ ส่วนใหญ่จะคุยกันทางแชต ทางไลน์ แก้มเคยไปส่งจ๋านะคะ แต่จ๋าขอลงที่ป้ายรถเมล์ค่ะ อาบีมถามทำไมคะ"

"อ้าว จะรับใครเข้ามาฝึกงาน อาไม่มีสิทธิ์รู้ประวัติหรือไง"

"แหมอาบีมน่ะ แก้มก็ให้จ๋าทำตามระเบียบนั่นแหละค่ะ ที่แก้มมาขอให้อาช่วยเพราะสงสารค่ะ ก็อย่างที่เล่าให้ฟัง จ๋าเป็นคนน่าสงสาร"

"ขี้สงสารจริงๆนะเรา"

"แก้มเป็นคนสวยไงคะ"

"เกี่ยวกันไหม"พูดออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งขำกึ่งเอ็นดู

เมื่อเห็นท่าทางของหลาน หนึ่งฤทัยเป็นคนขี้สงสาร ไม่รู้ว่าไป

ติดใจอะไรเพื่อนคนนี้นักหนา ถึงได้ออกหน้าช่วยเหลือขนาดนี้ นี่ถ้าเด็กคนนั้นเป็นพวกที่ชอบเอาเปรียบ หลานสาวเขาจะไม่แย่หรือ ใจดีแบบนี้ใครขออะไรก็ให้เขาหมด

"ร้านข้างหน้าค่ะอา ตีไฟเลี้ยวเลยค่ะ"ออกคำสั่งพร้อมกับชี้นิ้วให้อาดูร้านเป้าหมาย มือแกร่งฟาดลงไปบนพวกมาลัยรถ เมื่ออยากแกล้งคนที่เจ้ากี้เจ้าการ

ปึก!

"ทำอะไรคะ"หันมาถามเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ

"ตีไฟเลี้ยวครับ"บารมีตอบติดตลก

"นี่ใช่อาบีมตัวจริงไหมคะ"

"เห็นสั่งดีนัก วุ่นวายทุกเรื่องเลยนะเรา"

"ก็แก้มกลัวอาเลยนี่คะ"บอกพร้อมกับย่นปากน่ารักให้คนเป็นอา เรียกเสียงหัวเราะให้บารมีได้อีกครั้ง หลานสาวตัวไม่น้อยของเขายังทำตัวน่ารักเหมือนเดิมเสมอ