ตอนที่3 รังเกียจผม?

           เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้เขารีบยกมือขึ้นปิดปากเธออีก กลิ่นบุหรี่ที่ติดมือทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ จึงพ่นลมหายใจขัดออกมา คนที่อยู่ด้านหลังจึงขยับแผ่นอกชิดแผ่นหลังเธอมากกว่าเดิม

            ริมฝีปากกระซิบอยู่ข้างหู “รังเกียจผม?”

            แน่นอนว่าเธอต้องรังเกียจคนที่กำลังพูดอยู่ แต่สิ่งที่รังเกียจยิ่งกว่าที่สุดก็คือ “ฉันไม่ชอบกลิ่นบุหรี่” โชคดีที่นาคินแฟนหนุ่มเป็นคนไม่สูบบุหรี่ทำให้เธอพยายามมองเห็นข้อดีของเขาที่เธอชอบจนมองข้ามนิสัยแย่ๆ อีกหลายอย่างไป

            เสียงหึในลำคอดังขึ้นเหมือนกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ มุมปากก็ขยับใกล้แนบชิดกว่าเดิมเหมือนกำลังสนุกที่ได้แกล้งคนที่บอกว่าไม่ชอบกลิ่นบุหรี่

            มินตราพยายามเบือนหน้าหนี ตอนนี้เธอสัมผัสได้ถึงความอันตรายจึงพยายามบิดตัวให้หลุดจากเขา แต่มือหนาก็กอดรัดแน่นจนเธอขยับไม่ได้ สุดท้ายก็หมดความพยายาม รอคอยจนเสียงด้านนอกเงียบสงบเขาจึงยอมปล่อยมือเอง

พอเป็นอิสระเธอก็รีบขยับหนีไปยังประตู ไม่ทันเปิดออกเขาก็ผลักปิดเอาไว้ มินตราหันกลับไปมอง

“พวกเขาไปหมดแล้วปล่อยฉันไปได้แล้ว” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย แต่เหมือนพยายามฝืนไม่ให้แสดงออกมา ทำให้มุมปากเขายกขึ้นเหมือนสนุกที่ได้เล่นกับกระต่ายน้อย

            แสงที่ลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่างเล็ก แม้เพียงเล็กน้อย แต่ก็พอทำให้เขาเห็นใบหน้าของหญิงสาวอย่างชัดเจน ใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตากลมโต จมูกนิด ปากยกขึ้นคล้ายดังผลเชอร์รีสีชมพูอ่อนนั่นสะดุดตาเขาเสียจริง

“คุณบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉัน”

            เขาพูดเร็วไปจริงๆ น่าจะคิดให้ดีเสียก่อน ไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขาเก็บมาได้จะสวยแบบนี้ “เธอไม่ใช่คนจีน?”

            “ครึ่งหนึ่ง ฉันเป็นคนไทย” อันที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไมปากเธอถึงได้เบาขนาดนี้

            “อันที่จริงสถานที่ที่พวกเราอยู่ไม่ใช่ที่ที่ควรจะมาทำความรู้จัก ไม่สิ พวกเราไม่ควรจะรู้จักหรือพบเจอกันอีก ฉันต้องกลับไปห้องก่อนที่แฟนฉันจะกลับมา ถ้าเขาหาฉันไม่เจออาจจะเป็นเรื่องใหญ่อีก”

            คำว่าแฟนทำให้เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยอมถอยหลังไปสองก้าวเขายกมือขึ้นเป็นเครื่องหมายให้เธอออกไปได้เลย

            พอได้จังหวะนั้นมินตราก็รีบเปิดประตู แล้ววิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย คงมีแต่คนที่เดินออกมาตามหลังมองแผ่นหลังนั้นจนสุดตา

            เสียงฝีเท้าดังเข้ามาทำให้เขาหันมอง เป็นคนของเขาเอง คนชุดดำพวกนั้นรีบคำนับ จากนั้นก็เรียก “คุณชายหวัง”

            สายตาหวานของเขาในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นสายตาเหี้ยม เขามองคนพวกนั้นด้วยความไม่พอใจในผลงาน “เรื่องในวันนี้ฉันจะไม่ลงโทษ แต่ถ้าปล่อยให้พวกมันมาหยามถึงถิ่นอีก ครั้งหน้าฉันไม่ปล่อยไว้แน่”

            เขาหันหลังเดินฝ่าฝูงชนคนชุดดำก่อนที่เท้าจะหยุดลง ก่อนจะหันกลับไปมองคนด้านหลัง หยางเจินมองคุณชายหวังเฉินเพื่อรอรับคำสั่ง

            “ตรวจดูกล้องวงจรปิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมาจากไหน”

            พอสั่งเสร็จเขาก็ยกมือขึ้นขยับเสื้อสูท มองมือตัวเองแล้วยกขึ้นดม กลิ่นลิปสติกแปลกที่อยู่ติดมือ ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นเชอร์รีจริงๆ ด้วย คิดแล้วก็อยากชิมจริงๆ...

เสียงผู้คนยังคงดังอยู่ ไม่มีทีท่าว่านักพนันจะลุกไปไหน สายตาเหล่านั้นต่างมุ่งมั่นมองตัวเลขที่ตัวเองวางเดิมพันบนโต๊ะ ถ้าได้เลขที่ตัวเองวางเอาไว้ใบหน้าก็จะเต็มไปด้วยความดีใจ แต่ถ้าไม่ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความผิดหวังและโมโห

            มือหยาบถือแก้วบรั่นดีหมุนไปมาให้น้ำแข็งก้อนเดียวขยับกระทบแก้วไปมาอย่างครุ่นคิด บานกระจกที่มองเห็นนักพนันทั้งหมด แต่สายตาเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ผู้ชายไทยคนหนึ่ง

            “เคยเข้ามาเล่นหลายครั้งแล้วครับ แต่ก็หมดตัวทุกครั้ง ครั้งนี้ผมสอบถามมาแล้ว ดูเหมือนชิปที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นกองสุดท้าย”

            คิ้วหนายกขึ้นเล็กน้อย หันมองคนข้างตัว มือหยาบวางแก้วลงก่อนใช้นิ้วมือลูบวนปากแก้ว “คำว่าหมดสำหรับเราไม่เคยมี”

            หยางเจินผู้ช่วยมือหนึ่งได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจความหมาย เขารีบคำนับผู้เป็นนายตน จากนั้นก็เดินลงไปชั้นล่างพร้อมกระเป๋าชิปจำนวนมหาศาล...

            หมดตัว!! นาคินบ่นกับตัวเองอย่างเสียดาย เงินที่ตัวเองเอามาก็หมด เงินจากบัตรของมินตราก็หมดเช่นเดียวกัน แบบนี้แล้วเขาจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าที่ซุกหัวนอน

เขาถอยออกมาแล้วหยุดอยู่ตรงกำแพงห้อง มองคนรอบด้านด้วยความเสียดาย ยิ่งเห็นคนอื่นได้เงินจำนวนมากเท่าไร ในใจของเขาก็ยิ่งบอกว่าเขายังไม่แพ้

            ผีพนันกำลังเข้าสิงไม่ยอมออก เงินจำนวนมากยังลอยอยู่ในสมอง ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิดว่าจะเอาเงินจากที่ไหนมาอีกนั้น ก็มีกลุ่มคนชุดสูทสีดำเดินตรงมาหาเขา

            หยางเจินคำนับทักอีกฝ่ายอย่างสุภาพ “คุณนาคินใช่ไหมครับ”

            เขาค่อนข้างตกใจที่อีกฝ่ายรู้จักเขา สายตานั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง “เนื่องจากคุณชายหวังเห็นว่าคุณเป็นลูกค้าชั้นเยี่ยมของเรา จึงได้มอบสิ่งนี้ให้คุณครับ”

            หยางเจินยกกระเป๋าสีดำขึ้นมาแล้วเปิดออก นาคินเห็นก็ตาลุกวาวกับจำนวนเงินในกระเป๋าที่คะเนแล้วมีมากกว่าหลายล้านหยวน

            “นี่มัน”

            “เป็นข้อเสนอจากคุณชายหวังครับ”

            คิ้วนาคินขมวดเข้าหากัน หยางเจินไม่รอช้า หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาส่งให้ชายหนุ่มตรงหน้า นาคินรับมาอ่าน มันคือสัญญากู้ยืมเงิน ในใจเขากำลังสับสน ถ้าเขารับไว้ก็เท่ากับเป็นหนี้ก้อนโต แต่ถ้าเขาเอาเงินนี้ไปต่อทุน บางที... เขาอาจจะได้มากกว่าสามเท่าด้วยซ้ำ

            “ถ้าคุณไม่ตกลงก็ไม่เป็นไรครับ” หยางเจินปิดกระเป๋าทันที เสียงกระเป๋าที่ปิดลงทำให้นักพนันอย่างเขารู้สึกเสียดายโอกาสตรงหน้า แต่ความระแวงของเขาก็ยังคงมีอยู่