เกิดเป็นนางร้ายยุค 80 ฉันจะร้ายฉ่ำ

เกิดเป็นนางร้ายยุค 80 ฉันจะร้ายฉ่ำ

last updateHuling Na-update : 2025-10-29
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
44Mga Kabanata
3.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ตายไปเพราะผู้ชาย…เกิดใหม่ก็ขอเลือกใหม่ได้ไหม? ฉันกลับมาในอีกไม่กี่วันก่อนตาย พร้อมคำสัญญาใหม่กับตัวเอง ไม่แย่งพระเอกของใคร ไม่อยากตายซ้ำซาก และจะเล็ง “นายพลเลือดเย็น” ที่ทำให้ฉันตายวันนั้นแทน! แต่ยังไม่ทันได้อ่อย… คุณชายรองแห่งอาณาจักรการค้า ก็เอาแต่จับผิดฉันราวกับฉันคือคู่แข่งทางธุรกิจ ประหนึ่งเป็นแฟนหนุ่มของนายพลจอมโหดที่ฉันเล็งเอาไว้ คนหนึ่งหวง คนหนึ่งหึง คนหนึ่งล่อลวง ส่วนฉัน… แค่พยายามจะร้ายให้อยู่รอด ไม่ใช่ให้ใครรัก และถ้าใครเผลอตกหลุมรักฉันขึ้นมา…ก็ช่วยรับมือกับ “ตัวตนใหม่” ของฉันให้ไหวก็แล้วกัน

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 ชีวิตอันแสนบัดซบ

"Congratulations, you're one month pregnant. Everything looks fine."

Mia Bowen held the results of her pregnancy test as she returned to her marital home, feeling like she was dreaming. Was she actually pregnant?

She mustered the courage to text her husband, Timothy Barrett. "Will you be coming home for dinner tonight?"

It felt like forever as she waited for a reply. He'd never liked it when people disturbed him at work, and she was worried that her message would go unanswered as it had in the past.

In the next second, her phone lit up. Timothy replied curtly, "Yeah. I have something to tell you."

After getting an answer, Mia hurried to get the groceries for that night's dinner. She put the results of the pregnancy test on the table, then flipped it over, feeling that she was being too obvious.

In the evening, a black limousine drove into the courtyard. Timothy got out with his suit jacket casually flung over one arm. He had a tall figure and striking features.

"Timothy, you're back." Mia jogged over to him, reaching out to take his suit jacket. But Timothy handed her some papers instead. A trace of surprise flashed in her eyes.

"Take a look at this. You can bring up any requests you might have," he said.

Mia looked down at the papers. The first page had the words "divorce agreement" written on it. The bright whiteness of the paper seemed to stab her eyes.

Timothy tugged his tie loose, traces of fatigue showing on his face. He looked down at Mia, taking in the baby fat around her face. She looked like a minor.

He didn't have any feelings for her. He'd only married her because his grandmother liked her. Her presence had also improved his grandmother's health, so this marriage was mutually beneficial.

If not for the accident a month back, he wouldn't even have noticed that they'd been married for three years.

Keeping this façade up would only be a waste of Mia's time and youth. It was better for them to separate.

Mia gently placed a hand over her belly and asked shakily, "If—and this is only hypothetical—I were to tell you that I'm pregnant, would you still go ahead with the divorce?"

Timothy's gaze landed on her belly. He frowned. "Didn't I tell you to take the morning-after pill after that time?"

What happened a month ago was an accident—the one and only accident that had happened over the three years of their marriage.

Mia acted like her hand had been burned. She quickly moved it away, but Timothy grabbed her by the wrist with a complicated gaze. "Are you really pregnant?"

Mia's breathing hitched. "I asked you a question. If I were pregnant, would you want to keep the baby?"

"No."

Timothy sighed. There was no point in having a baby when its parents were caught in a loveless marriage. It was what had happened with his parents.

Mia's heart seemed to empty out as he let go of her.

She watched as he walked away. Then, she tilted her head back to force the tears back. Timothy's words where like knives that stabbed her right in the chest.

Mia looked at the food she'd put her heart into making. They had gone cold. She poured them into the trash, feeling a bit nauseous from the greasiness.

She rubbed her belly. There was a tiny life growing in there. She swallowed her bitterness as she thought, "Your daddy may not want you, but I'll definitely protect you with all I've got."

She'd grown up as an orphan. Her adoptive parents had kicked her aside after giving birth to a pair of twins, banishing her to her adoptive aunt's house. Fortunately, her aunt, Patricia Bowen, treated her well.

It was Mia's biggest wish to have a family of her own. She knew Timothy didn't love her, but she'd still tried her best to be a good wife to him. Now, reality had proven to her that it was impossible for one to make a rock melt.

Still, now that she was pregnant, she wouldn't be alone anymore, even after the divorce.

Mia didn't bother reading the divorce agreement. She just signed on the last page.

That night, she slept in the master bedroom as usual while Timothy slept in the study. Everything was the same as before—they'd been married for three years but had also slept separately for those three years.

The following morning, Mia received a call from her mother-in-law, Sharon Hopkins. Sharon sounded imperious as she said, "Mia, have the maids tidy up one of the guest bedrooms on the second floor.

"A guest will be staying over for a few days. Remember to welcome her and treat her nicely."

Mia didn't even have time to ask who it was when Sharon had already hung up.

She smiled faintly, already used to how disdainful Sharon was of her. It was as if saying another word to her would bring shame to the Barrett family.

When Mia came downstairs, Timothy had left for work.

In the afternoon, a young woman dressed from head to toe in branded clothing walked into the living room. A trace of surprise flashed in Mia's eyes. Was this the guest Sharon had mentioned? A beautiful young woman?

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

กีฬาพร คำสุข
กีฬาพร คำสุข
อ่านสนุก เนื้อหาดีน่าติดตาม
2025-12-06 19:06:09
2
0
44 Kabanata
บทที่ 1 ชีวิตอันแสนบัดซบ
ทุกคนบอกว่าฉันเลว… แต่มีใครเคยฟังฉันบ้างไหม? พ่อทอดทิ้ง เมียน้อยยิ้มหวาน ลูกติดกลายเป็นนางเอก ส่วนฉัน…ตายอนาถกลางถนน พอได้โอกาสกลับมา ฉันจะไม่ขอความรักอีกต่อไป…แต่จะเป็น “นางร้ายที่รอด” และ “รักตัวเองเป็น” ต่างหาก!ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!เสียงหัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดฮึก!ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกจนแทบตกเตียง มือข้างหนึ่งกำผ้าห่มผืนบางแน่น ใจยังสั่นสะท้านจากฝันร้ายที่เหมือนจริงเหลือเกิน… ฝันที่เธอเห็นตัวเองถูกรถชน ต่อหน้าผู้คนมากมายที่เอาแต่ชี้นิ้วด่าว่าเธอว่า นางร้ายผู้ไร้ค่ากลิ่นฝุ่นและน้ำยาถูพื้นที่ทำจากสมุนไพรกรุ่นจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูก ซูจิ้งหนานขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนที่แสงแดดสีอ่อนจะแยงเข้าตาเธอ พร้อมกับสติที่เริ่มจะเข้าที่เข้าทางสิ่งแรกที่เธอเห็นคือ…เพดานไม้สีเข้ม ผนังสีขาวที่มีรอยแตกเป็นเส้นบาง ๆ ราวกับอายุของมันมากกว่าตัวเธอ เมื่อมองไปยังหน้าต่างของไม้ที่มีกระจกสีขุ่นเป็นลายดอกโบตั๋นพลันส่งให้เรียวคิ้วของซูจิ้งหนานขมวดแน่นขึ้นอีกเธอค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นนั่ง หันมองรอบห้องให้ชัดเจนอีกครั้งแต่กลับพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนขนาดกลาง ที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุค 80
Magbasa pa
บทที่ 2 นางร้ายเริ่มเอาคืน
ซูจิ้งหนานทบทวนคำพูดของตัวเองให้ดี และสะกดกลั้นเอาไว้ไม่ให้เดินตามรอยเดิมของบทนางร้ายในนิยาย พร้อมกับสูดหายใจเข้าเต็มปอด แต่เมื่อเท้าเหยียบย่างไปบนพื้นในห้อง เรียวคิ้วพลัดขมวดแน่นอีกครั้ง ฝุ่นงั้นเหรอ! บ้านของเธอเป็นเจ้าของโรงสีที่บริหารโดยรัฐ และไม่ใช่ตระกูลต่ำต้อย แม้ไม่ใช่ผู้นำในด้านต่าง ๆ แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดา ที่ไม่มีแม่บ้านคอยดูแลทำความสะอาด จำได้ว่าตอนตื่นเหมือนได้กลิ่นฉุนของน้ำยาทำความสะอาด แต่ทว่าเหตุใดในห้องของเธอถึง...สกปรกอย่างนี้ เมื่อคิดดังนั้นร่างนี้ก็พลันมีอารมณ์ขึ้นทันควัน ราวกับต้องการหาเรื่องใครสักคน และเธอที่รับรู้ความรู้สึกนั้นก็เข้าใจโดยทันทีว่า ที่ใครเห็นว่านางร้ายอย่างซูจิ้งหนานร้ายกาจนั้น ไม่จริงสักนิด เธอแค่เจ้าระเบียบและสั่งสอนให้ทุกคนทำงานตามหน้าที่ต่างหาก แต่สิ่งที่เธอแสดงออกมานั้นคือการโวยวายและป้ายความผิดไปให้กับแม่เลี้ยงอย่างไป๋หรูอิง สตรีบ้านนอกที่อยากปีนเตียงพ่อของเธอเพื่อขึ้นมาอยู่ในบ้านตระกูลซู เพื่อหน้าตาสินะ! แน่นอนว่าเรื่องการจัดการในบ้าน เดิมเป็นแม่ของเธอดูแล แต่เมื่อผู้หญิงคน
Magbasa pa
บทที่ 3 อยู่ไม่ได้แล้ว
“เอ่อ...ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือฉันเป็นห่วงว่าคุณหนูซูจิ้งหนานจะแพ้ฝุ่นน่ะค่ะ คุณเคยบอกว่าร่างกายของเธออ่อนแอตั้งแต่เล็กไม่ใช่เหรอคะ ถ้าอยากจะเข้าไปจริง ๆ เดี๋ยวฉันเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดก่อนดีกว่านะคะ” ไป๋หรูอิงวิ่งเข้าไปขวางสองพ่อลูก ก่อนจะหันไปทางซูเหยียนหลิงให้คิดหาทางออกเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนว่าลูกสาวของเธอจะไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงได้พูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา “คุณพ่อคะ...ถ้าซูจิ้งหนานไม่อยากให้หนูได้ชุดใหม่ก็ไม่เป็นไรนะคะ แต่ไม่เห็นต้องเข้าไปเอาชุดเก่า ๆ ไร้ค่าแบบนั้นเลยมันไม่เหมาะกับคุณหนูตระกูลซูเลยสักนิด” ไป๋หรูอิงเบิกตากว้างทันที ที่ลูกสาวดันหลุดคำว่า ‘ชุดเก่าไร้ค่า’ เพราะของทุกสิ่งของตระกูลหลิวมันมีค่ามากสำหรับซูเหวินเฉียง และยังไม่ทันที่เธอได้เอ่ยแก้ต่างให้กับลูกสาว สายตาวาวไหวด้วยเพลิงโทสะตวัดไปทางซูเหยียนหลิงทันที “ลูกว่าอะไรไร้ค่านะ หลิงหลิง” เสียงเคร่งเครียดกล่าวออกมานั่นทำให้ซูเหยียนหลิง ยิ่งไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไรผิด ในเมื่อเธอพูดให้ซูจิ้งหนานเป็นคนผิดแท้ ๆ ไม่ใช่หรือไง ซึ่งปกติคุณพ่อจะโอ๋เธอที่ชอบพูดถึงตัวเองด้วยความน
Magbasa pa
บทที่ 4 พลิกชะตา
ท่ามกลางความเงียบในห้องของซูจิ้งหนาน ทำให้บ้านตระกูลซูยามนี้ตึงเครียดยิ่งนัก ซูเหวินเฉียงเรียกลูกสาวเท่าไหร่ก็ไม่ยอมขานรับไม่พอ ยังนิ่งเงียบเสียจนน่าหวั่นใจ ด้านล่างไป๋หรูอิงเดินไปเดินมา พลางคิดว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไรดี ตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลซู เธอรู้ดีว่าห้องนั้นคือห้องต้องห้าม ข้าวของทุกชิ้นถือเป็นของตระกูลหลิว แต่เธอดันคิดน้อยไปและอยากได้ห้องนั้นเป็นห้องลูกสาวในอนาคต เพราะมันงดงามและตกแต่งหรูหรา เธอยอมโดนซูจิ้งหนานข่มขู่และยอมให้ซูเหยียนหลิงต้องนอนห้องรับแขกที่คับแคบ ไม่สมกับเป็นคุณหนูตระกูลซู จึงคิดเอาของพวกนั้นไปขาย และที่สำคัญชุดแต่งงานที่เธอเห็นว่ามันเป็นหนามตำใจ จึงจับฉีกเสียแต่เมื่อดันคิดได้ว่าของพวกนี้มันห้ามแตะต้องและทำพังเสียหาย คิดจะไปสารภาพว่าไม่ได้ตั้งใจ และจะร้องไห้ให้ซูเหวินเฉียงลงโทษเธอ แต่ไม่คิดว่าวันนั้นยังมาไม่ถึง ก็ถึงวันที่สามีลงไม้ลงมือกับเธอเป็นครั้งแรก ปกติเห็นเพียงเขาระบายโทสะกับลูกสาวที่เอาแต่ใจ ครั้งนี้เธอโดนเองบ้างทำให้ใจสั่นเทาไปหมด เธอไม่มีบ้านเดิมให้กลับ ไม่มีตระกูลให้หนุนหลัง มีเพียงความรัก
Magbasa pa
บทที่ 5 นางร้ายยังไม่หายแค้น
ซูจิ้งหนานยังอยู่ในรถยนต์ที่หรูหรามาก ๆ ในใจคิดว่าเจ้าของร่างคนเก่าโง่งมมากแท้ ๆ มีขาทองคำอย่างคุณยายอยู่ยังไปทนให้พ่อเฮงซวยทุบตีเพราะเห็นโจรเป็นพ่อ เห็นคนชั่วเป็นคนดีไปได้อย่างไรกัน ‘นางร้ายก็ไม่ควรโง่นะ’ บางทีนักเขียนก็ใจร้ายกับซูจิ้งหนานเกินไป แต่การที่ต้องตายไร้คนเหลียวแลมันก็ไม่ทำให้เธอที่มาใช้ชีวิตแทนซูจิ้งหนานหายแค้นหรอกนะ แต่ว่าเรื่องราวทั้งหมดก็ควรจะเป็นหลังจากนี้ หลังจากที่เธอควรมีชีวิตต่อ ไม่ได้ตายก่อนนางเอกของเรื่องจะสมหวัง ขณะที่ซูจิ้งหนานคิดถึงความแค้นของนางร้ายในนิยาย มือที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของคุณยายพร้อมกับเสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างปลอบใจเธอ “หลานอย่าได้กังวลใจไปหากหลานไม่อยากอยู่บ้านที่ชานเมือง ยายมีบ้านอีกหลังเป็นของแม่ของหนู จะไปอยู่ที่นั่นก็ได้” ซูจิ้งหนานที่อยู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความอุ่นวาบจากมือที่เหี่ยวเฉาตามกาลเวลาแต่กลับพร้อมจะโอบอุ้มยามเธอหกล้ม กับเสียงนุ่มที่เปล่งออกมาปลอบใจราวกับต้องการโอ๋ให้เธอให้หายเจ็บปวด จนทำให้จมูกเล็กเชิดรั้นของเธอแสบ นิด ๆ คล้ายกับจะร้องไห้ กับม่านตาที่อยู่ ๆ ก็มีหยาดคลอด้วยน้ำใส
Magbasa pa
บทที่ 6 บุรุษลึกลับ
หานอวี้เฉิงไม่ได้มีนิสัยชอบสุงสิงกับใครนัก ยิ่งเวลาที่เขาเดินอยู่ในเขตหวงห้ามของตระกูลอวิ๋น ก็ยิ่งต้องการความเงียบสงบมากกว่าคำทักทายใด ๆ จากคนของตระกูลนี้ วันนี้เขาเป็นตัวแทนตระกูลมาหารือกับนายท่านผู้เฒ่าอวิ๋นแต่แล้วจังหวะก้าวเท้ากลับต้องหยุดลงในมุมสายตา เขาเห็นรถยุโรปสีดำคันหนึ่ง รถประจำตระกูลหลิวที่มีตราสัญลักษณ์พิเศษซึ่งได้รับอนุญาตให้เข้าสู่เขตหวงห้ามของตระกูลอวิ๋นได้โดยไม่ต้องรายงาน และต่างรู้กันว่านี่คือรถของผู้นำตระกูลหลิวที่ยามนี้คือคุณยายสวี่เซียนหรู หรือนายท่านผู้เฒ่าหลิว สตรีผู้หนึ่งที่เก่งกาจจนเป็นที่นับถือของสี่ตระกูล รวมทั้งตระกูลหานอีกด้วย แต่ดวงตาคมกลับเห็นว่ามีร่างหนึ่งนั่งพิงเบาะอยู่ข้างใน ใบหน้าที่เคยฉาบทาด้วยเครื่องสำอางที่จัดจ้าน ที่เคยเห็นในงานเลี้ยงต่าง ๆ ยังคงจำได้ดี แต่วันนี้ท่าทางเย่อหยิ่งอวดดีนั้นหายไปซูจิ้งหนาน คุณหนูผู้ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยเสีย เอาแต่ใจ และช่างหาเรื่องที่สุดในบรรดาบุตรีตระกูลดัง ฉายานี้ไม่ได้มาเพราะข่าวซุบซิบ แต่เพราะเธอทำตัวเอง และหานอวี้เฉิงมักมองสตรีผู้นี้อยู่ห่าง ๆแต่วันนี้…เธอกลับนั่งก้มหน้าซุกอกคุณยายของตนเอง ราวกับเด็กที่เพิ่งผ่
Magbasa pa
บทที่ 7 คนที่คู่ควร
กล่องสีทองขนาดยาวสองฟุตถูกคุณลุงเทียนถือประคองมาอย่างดี ทั้งมือยังใส่ถุงมืออีกด้วยทำให้ซูจิ้งหนานมองมันอย่างสงสัยว่านั่นคือสิ่งใดกันพลางนึกทบทวน แต่ความสงสัยของเธอไม่ทันได้ทำให้ความกระจ่างนั้นปรากฏขึ้น จนได้ยินเสียงของพี่อวิ๋นไห่เฉินที่ขัดขึ้นกลางวงสนทนา“คุณปู่ นั่นเป็นไหมตกทอดมาจากรุ่นบรรพบุรุษนะครับ”คำว่าไหมที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษทำให้ซูจิ้ง หนานเบิกตากว้าง สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงคือสายตาของคุณปู่อวิ๋น มองไปยังหลานชายคนเดียวของเขาด้วยสายตาเจือความหงุดหงิดผสมความกรุ่นโกรธที่ไม่อาจเก็บเอาไว้ได้“หุบปาก” เสียงนั้นทำให้ซูจิ้งหนานสะดุ้ง เพราะไม่เคยคิดว่าคุณปู่จะดุหลานชายต่อหน้าคนอื่นเช่นนี้ อีกอย่างเขายังเป็นผู้สืบทอดตระกูลนั่นยิ่งทำให้เขาอับอาย และสายตาของอวิ๋นไห่เฉินมองเธอราวกับ...ศัตรูหมายเลข 1 โอเค...เธอเป็นวิญญาณที่ตายจากโลกปัจจุบันในอีกสี่สิบห้าปีข้างหน้า เพื่อมาเกิดในร่างนางร้าย และโดนเหล่าชายหนุ่มตระกูลใหญ่เกลียดขอบคุณในโชคชะตานี้ขณะที่คิดอย่างปลดปลง ก็รู้สึกเหมือนใครอีกคนที่มองเธออย่างเงียบ ๆ สายตานั้นคล้ายจับผิด แต่เธอก็ไม่เคยสนทนากับเขา แต่เอาเถอะ ก็คงไม่ต่างจากอวิ๋นไห่เฉินห
Magbasa pa
บทที่ 8 นางร้ายไม่เดินทางเก่า
ซูเหวินเฉียงที่ได้สติเร่งรีบมาที่บ้านของนายท่านอวิ๋นทันที แต่ทว่ายังไม่ถึงเวลานัดนั่นทำให้เขาไม่สามารถเข้ามาพบได้จนกระทั่งถึงเวลา แต่ทว่าเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้นำรถมาจอดด้านใน และต้องเดินเข้ามาแน่นอนว่าระยะทางทำให้กินเวลาไปถึงสิบห้านาที และนั่นดูเหมือนว่าจะไม่ทันการ “คุณคะนั่นรถของตระกูลหลิวนี่คะ” ไป๋หรูอิงบอกพลางเร่งฝีเท้าให้ทัน แต่ดูเหมือนว่ารถกำลังแล่นออกไปแล้ว “ไม่ทันแล้ว...คราวนี้แย่แล้ว” ซูเหวินเฉียงตลอดมาไม่เคยใส่ใจลูกสาว รู้เพียงแค่ลูกสาวไม่ได้ชอบบ้านคุณยายที่ชนบทชานเมืองนัก แต่ไม่คิดว่าเรื่องราวครั้งมันจะกระทบไปถึงความมั่นคงของตระกูลอีกด้วย “ทำยังไงกันดีคะ” ซูเหยียนหลิงเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองพลาดครั้งใหญ่ เพราะว่าซูจิ้งหนานที่เธอคิดว่าไม่มีแม่หนุนหลัง แท้ที่จริงแล้วคุณยายของเธอค่อนข้างมีอำนาจต่อรองกับตระกูลใหญ่ทั้งสี่ “ฉันจะไปหานายท่านอวิ๋นก่อน” ซูเหวินเฉียงบอกเสียงสั่นก่อนจะรีบก้าวเท้าเข้าไปแต่เมื่อถึงหน้าคฤหาสน์กลับเจอคุณเทียนคนสนิทของนายท่านอวิ๋นฉ่าย “เอ่อ...คุณเทียนครับผมมาขอพบคุณท่านครับ” “คุณท่านฝากสิ่งนี้มาให้คุณครับ เม
Magbasa pa
บทที่ 9 ความตายชอบวิ่งหา
ซูจิ้งหนานอุตส่าห์หนีรอดออกมาถึงชานเมืองชนบทที่ห่างไกลจากคนเหล่านั้น แต่เหตุไฉนก็ยังไม่รอดพ้นอยู่ดีนะ เหมือนยิ่งเธอหนี ก็มีมือที่คอยผลักให้เธอเข้าใกล้ความตายอยู่เรื่อย แต่เอาเถอะ แม้ว่าจะอ้างสารพัดอ้างก็แล้ว ซูจิ้ง หนานก็ไม่อาจขัดใจญาติผู้ใหญ่หนึ่งเดียวที่ยืนข้างเธอในเวลานี้ นอกจากคุณยายแล้วเธอก็มองไม่เห็นใครที่จะปกป้องเธอได้อีก ก็แค่ไม่เข้าใกล้ตระกูลหลี่ คนที่ทำให้เธอตาย กับไม่เข้าใกล้ตระกูลซ่งคนที่นางเอกของเรื่องหมายปอง แค่นี้ก็น่าจะไม่มีปัญหาหรือเปล่า? ซูจิ้งหนานที่ทั้งวันต้องเตรียมตัวด้วยการเลือกชุด และรู้สึกว่าชุดที่มีนั้นมันเชยไปเล็กน้อย แต่ที่บ้านตระกูลหลิวนอกจากจะมีโรงงานที่ตั้งอยู่ไม่ไกลแล้วก็ยังมีโรงงานเย็บเสื้อผ้าอีกด้วย “คุณยายคะ...หนูขอตัดชุดไปงานนี้เองได้ไหมคะ” “หลานตัดชุดได้หรือ” “คุณแม่สอนเอาไว้นิดหน่อย แต่คงต้องให้คนของคุณยายช่วยกันถึงจะเสร็จทันค่ะ” ซูจิ้งหนานคิดเอาไว้แล้วว่าตัวเองต้องใส่ชุดแบบไหน แต่เธอต้องใส่อะไรที่มันดูแตกต่างสักเล็กน้อย เพื่อให้ดูเป็นลูกหลานตระกูลหลิวเสียหน่อย ร่างเดิมนี่แย่จริง ๆ มีขอ
Magbasa pa
บทที่ 10 สหายนายพล
ไม่ใช่แค่หลี่เหวินอวี้ ต้นเหตุที่ทำให้นางร้ายต้องตาย แต่เป็นสามตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจในเมืองเซี่ยงไฮรวมอยู่ตรงนี้ ซูจิ้งหนานยิ้มค้างไปแล้ว เธอคลำในกระเป๋าเลยว่ามีหนังสือที่เป็นห้วงมิติของเธอหรือเปล่า หากต้องตายวันนี้เธอจะได้หนีเข้าห้วงมิติก่อน หานอวี้เฉิงมองซูจิ้งหนานอย่างตกตะลึง เธอออกมาอยู่บ้านคุณยายเพียงแค่วันเดียว เหตุใดจึงสวยขึ้นอย่างน่าประหลาดจนเขาต้องมองให้ชัด ๆ อีกครั้ง และไม่ใช่เขาคนเดียว ยังมีสหายสนิทของเขาอีกสองคนก็คิดเช่นเดียวกัน อวิ๋นไห่เฉินไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือซูจิ้งหนาน ผู้หญิงร้าย ๆ คนนั้น ทำไมเธอดูสวยขึ้นขนาดนี้ นี่เขาตาฝาดหรืออย่างไร แต่หลี่เหวินอวี้รู้สึกตะลึงจนต้องขมวดคิ้วมองผู้หญิงคนนี้ซ้ำอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าตัวเองจะต้องพบเจอคนที่เหมือนกับความฝันในครั้งนั้น... ‘นี่คืออะไร’ ปกติเขาไม่ค่อยได้ไปงานสังคมเท่าไหร่นัก เนื่องจากงานราชการ และไม่ค่อยพบเจอซูจิ้งหนาน แต่ข่าวของเธอมีให้เข้าหูอยู่บ่อย ๆ และใช่คนเดียวกับที่มีข่าวกับสหายซ่งงั้นหรือ ทำไมงดงามขนาดนี้ล่ะ “สวัสดีค่ะคุณปู่” ซูจิ้งหนานอยากหลบสายตาที่มองราวกับเธอเป็
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status