ตอนที่8 ตามผมมา

ให้เธอกินก่อนจะเสียมารยาทหรือเปล่า มินตรามีสีหน้าลังเล แต่ท้องเธอก็ร้องจนปวดขึ้นมาเพราะหิว พอพนักงานบริการขยับไปที่ของตนแล้วเธอก็หยิบช้อนขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มตักกินทีละนิด ตอนแรกก็กินเพราะเกรงใจ แต่พอพบว่าอาหารพวกนั้นอร่อยอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อน เธอก็เลยไม่ยั้งมือที่จะกิน

มินตรารวบช้อน มองจานว่างทุกจาน เธอเขินอายจนหน้าแดงไปหมดเพราะความตะกละของตัวเอง แต่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว คุณหวังที่ทุกคนกล่าวถึงก็ยังไม่มา

พนักงานบริการคนเดิมเดินมาแล้วพูดกับเธออีกรอบ

“คุณมินตราอิ่มแล้วใช่ไหมครับ กระผมจะนำทางไปรอคุณหวังครับ”

ถึงเวลาแล้วเหรอ มินตราบีบมือตัวเองแน่น พยายามสะกดให้ตัวเองก้าวเดินไป แต่เท้าเธอก็ก้าวช้าลงเรื่อยๆ เพราะความหวาดกลัว พนักงานบริการคนเดิมพาเธอไปยังห้องหนึ่งในเรือสำราญ เมื่อเข้าไปในนั้นเธอนึกว่าเขาจะรออยู่ แต่เปล่า... ทุกอย่างมีแต่ความว่างเปล่าเหมือนเดิม

พนักงานบริการยิ้มให้เธอแล้วบอกให้เธอรออีกแล้ว เธอต้องทำยังไง อาบน้ำก่อนไหม หรือว่าถอดผ้ารอเลย มินตราสับสนไปหมด เพราะสิ่งที่ตัวเองเจอเป็นสิ่งที่ไม่ต้องการ

เธอยืนอยู่ที่เดิม ไม่กล้าขยับนั่ง ไม่กล้าขยับหนี จนกระทั่ง

ก๊อกๆ เสียงเคาะดังขึ้นทำเธอตกใจจนผวา รีบถอยหนี แต่เมื่อประตูเปิดออกกลับเป็นผู้ชายที่เธอเคยเจอ

“คุณ”

หวังเฉินยิ้มแล้วพูด “คุณนั่นเอง ตามผมมา”

ตามเขาไปไหน? มินตราอยากถาม แต่เขาก็ห้ามไม่ให้เธอส่งเสียงจากนั้นก็จูงมือเธอลงไปใต้เรือ จนเห็นเรือลำเล็กที่จอดรออยู่ด้านล่าง

“ผมจะพาคุณหนี”

“ไม่ได้ ถ้าฉันหนีคุณหวังจะโกรธ”

หวังเฉินยิ้มกลับ ความใจดีของเธอที่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน ตัวเองมีทางรอด แต่ก็กลัวคนที่กระทำชั่วพวกนั้นเสียผลประโยชน์

“พี่ชายผมไม่โกรธหรอก อย่างมากก็แค่ตัดเงินเดือนผมแค่เดือนสองเดือนเท่านั้น”

“พี่ชาย?”

หวังเฉินพยักหน้ารับ แล้วอ้างน้องชายตัวดีที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวตอนนี้ขึ้นมาใหม่ “หวังเทียน ผมเป็นน้องชายของพี่เฉิน และไม่เห็นด้วยที่เขาทำแบบนี้กับคุณ พวกเรารีบไปเถอะ เรื่องนี้ผมจัดการเอง”

มินตรามองเรือลำเล็กก่อนก้าวเท้าขึ้นไปด้วยสีหน้ากังวล ชายคนที่เธอช่วยเอาไว้เขาเป็นคนดีจริงๆ เหรอ

สถานที่ที่เขาพาเธอมานั้นเป็นเกาะส่วนตัวกลางทะเล ที่ทั้งเกาะมีเพียงบ้านหลังตรงหน้าหลังเดียว หวังเฉินจูงมือมินตราเข้าไปด้านใน ก่อนรีบหยิบเสื้อมาคลุมให้

            “น้ำเย็นมาก คุณรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

            แต่มินตราก็ยังกังวลอยู่ “แล้วพี่ชายคุณจะไม่โกรธเหรอคะ”

            “ไม่หรอก ผมรับประกันได้ อย่างน้อยผมก็ยกเรื่องที่คุณช่วยชีวิตผมเอาไว้” เขากล่าวปลอบเธอ จากนั้นก็จับจูงมือเธอไปยังห้องหนึ่งเพื่อให้เธอผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

            มินตราทำตามอย่างว่าง่าย พอออกมาก็เห็นว่าเขานั่งอยู่บนโซฟา ความรู้สึกแปลกนั้นทำเธอประหม่า แม้จะเคยเจอหน้ากัน แต่ก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

            เขาหันมองคนด้านหลังแล้วยกมือขึ้นตบเบาะ “มานั่งนี่สิครับ ผมไม่กัดหรอก”

            เธอขยับเท้าเดินไปหาเขาเหมือนวางใจให้โดยไม่รู้ตัว พอนั่งลงเขาก็ยกขวดไวน์ขึ้นมารินใส่แก้วส่งให้เธอ มินตรามองมันแล้วพูด

            “ฉันดื่มไม่เป็นค่ะ”

            “ไม่เป็นก็ลองดื่มดู ไวน์ไม่ได้ดื่มให้เมา แต่เป็นยารักษา”

            คำว่ายารักษาก็เหมือนหลอกเด็ก แต่เธอก็มองอย่างชั่งใจ ก่อนจะรับมาด้วยความเกรงใจอีกแล้ว

            “ดื่มเถอะครับ ผมไม่วางยาคุณหรอก” หวังเฉินมองมินตราที่มองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความใจดีและเกรงใจของเธอก็เหมือนยาพิษ เมื่อหญิงสาวยอมดื่มอย่างเต็มใจ

            ใช่ สิ่งที่เขาสรรหาทำตอนนี้ก็เพราะอยากให้เธอเต็มใจที่จะทำ ไม่ใช่ถูกบีบบังคับ เขาชอบเธอก็จริง แต่ไม่ชอบการกดขี่ข่มเหงจิตใจ และการที่จะทำให้เธอยอม เขาก็ต้องสร้างละครซ้อนละครขึ้นมาอย่างตอนนี้

            ไวน์ไม่ได้ทำให้คนเมา แต่ทำให้สมองว่างเปล่ารู้สึกสบายกว่าเดิม จากที่เครียดมาตลอดทั้งวันก็เหมือนปลดปล่อยความกังวลออกไป

            “ผมขอถามคุณตรงๆ ทำไมคุณถึงไม่ปฏิเสธข้อเสนอ”

            มินตราหันมองคนถาม “สิบล้านที่พวกเขาต้องการชั่วชีวิตนี้ฉันคิดว่าคงหาไม่ได้ อีกอย่าง ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีค่าถึงสิบล้าน” เธอมองตัวเองไร้ค่ามาตลอด พอค่าตัวถูกกำหนดด้วยเงินจำนวนสูงก็รู้สึกดีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แม้ผลของมันจะแลกมาด้วยการต้องนอนกับคนแปลกหน้า

            “ทำไมดูถูกตัวเองแบบนั้นครับ” เขากำลังปลอบให้คนด้อยค่าตัวเองรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แม้รู้ว่าตัวเองก็ไม่ได้ดีอย่างที่แสดงอยู่

            “ฉันไม่ได้ดูถูก แต่เป็นแบบนี้จริงๆ ค่ะ ถ้าคุณรู้จักชีวิตฉันจริงๆ จะรู้ว่าตั้งแต่เกิดมาฉันก็ไม่เคยมีค่าในสายตาใคร”

            เธอดูถูกตัวเองมากเกินไปแล้ว เขาจึงขยับเข้าใกล้อีกนิด แล้วรินไวน์เพิ่มใส่ในแก้ว คงเพราะกำลังคิดว่าตัวเองด้อยค่าขนาดไหน มินตราเลยยกขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว

            ส่วนคนรินก็รินเติมให้ ไม่ห้ามแต่อย่างใด ผ่านไปห้าแก้วร่างกายของเธอก็รู้สึกร้อนขึ้นมา สายตาเริ่มพร่ามั่ว ไม่รู้ว่าตัวเองถูกใจมาเฟียเถื่อนไปแล้ว ยิ่งมองความไม่ประสาของเธอเขาก็ยิ่งถูกใจ มือจึงขยับวางที่ต้นขาของหญิงสาว ความอุ่นร้อนของมือนั้นทำให้มินตราหันมอง

            เพราะเริ่มเมาเลยมองคนตรงหน้าไม่ชัดเจน รู้เพียงแค่ว่าริมฝีปากเขาเริ่มขยับเข้ามาใกล้ มืออีกข้างก็โอบเอวเธอเอาไว้แล้วพูดต่อ

            “สำหรับผมแล้ว คุณเป็นคนที่ดีที่สุด” เพราะเธอเป็นคนแรกที่ปกป้องเขาโดยที่ไม่ได้หวังผลประโยชน์

            “ฉันดีจริงหรือคะ”

            “จริงครับ” เขาขยับมือที่แตะต้นขามาแตะคางหญิงสาว จากนั้นก็ขยับให้อีกฝ่ายมองหน้าเขาให้ชัดขึ้น ความพร่ามัวนั้นทำสติเธอหายไปเช่นกัน ความรู้สึกที่น้อยใจว่าไร้ค่าก็พลันรู้สึกดีที่มีคนชม

            “แต่ถ้าเรื่องในวันนี้แพร่ออกไป หรือว่าพี่ชายคุณไม่ยอม พี่คินจะเดือดร้อนไหมคะ” ทั้งที่ตัวเองกำลังถูกขายให้คนอื่น แต่เธอยังห่วงผู้ชายแบบนั้นอีก หวังเฉินเริ่มเลือดขึ้นหน้า เลยไม่รอให้เธอพร้อมอีกแล้ว เขาผลักหญิงสาวนอนลงไปบนโซฟาจากนั้นก็ขึ้นคร่อม

            ดวงตาที่พร่ามัวเริ่มได้สติ “คุณหวังจะทำอะไร”

ไม่ทันแล้ว เมื่อริมฝีปากหยาบนั้นประกบปิดปากหญิงสาว ไม่ได้รุนแรง แต่แฝงด้วยความเร่าร้อน