ตอนที่7 แค่ครั้งเดียว

แค่ครั้งเดียว แค่ปิดปากเรื่องก็จบ มินตราท่องในใจตลอดทาง ระหว่างที่เดินไปกับนาคินเขาก็กุมมือให้กำลังใจตลอด พวกเขาขึ้นไปยังชั้นบนสุดของโรงแรม

                เมื่อลิฟต์เปิดออกก็พบห้องส่วนตัวที่ใหญ่ขนาดเท่าตึกทั้งชั้น แยกย่อยเป็นห้องเหมือนยกบ้านมาอยู่บนนี้ มินตรามองกระจกฝั่งขวามือที่มองเห็นทะเลและวิวฮ่องกงทั้งเกาะ ส่วนทางซ้ายถูกแบ่งออกเป็นห้องครัว ห้องรับแขก ห้องฟิตเนส ฯลฯ เรียกได้ว่าอยู่ที่นี่ก็แทบไม่ต้องออกไปไหน

            คนของกาสิโนพาพวกเขาไปยังห้องปีกซ้ายสุด เมื่อเปิดเข้าไปก็พบว่าเป็นห้องทำงาน มีโต๊ะวางอยู่ทางซ้ายมือ ส่วนขวามือนั้นเป็นโซฟามีเฟยถังนั่งอยู่ ด้านข้างมีหยางเจินผู้ช่วยยืนอยู่

            ดวงตาเธอหลุบลงต่ำ มือเริ่มเย็นเฉียบ เท้าเริ่มก้าวไม่ออก

            “มานั่งนี่สิ พวกเราต้องเซ็นสัญญากันก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาภายหลัง”

            คำว่าสัญญาทำให้นาคินรีบไปนั่งลงแล้วอ่านมัน ข้อความในสัญญาก็ไม่มีอะไร นอกจากจะยกหนี้ทั้งหมดให้เขาแล้ว ยังมีเช็คเงินสดจำนวนหนึ่งล้านบาทสำหรับบินกลับเมืองไทยอีก

            ได้ทั้งขึ้นทั้งล่องแบบนี้ เขาจะไม่ยินดีได้ยังไง

            จนกระทั่งมาถึงข้อความสุดท้ายที่เขียนเอาไว้

            ความสัมพันธ์คืนเดียวระหว่างคุณมินตราและคุณหวังเฉินต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายออกไป หากเรื่องนี้แพร่ออกไป สัญญาฉบับนี้จะเป็นโมฆะ

            เธอสำคัญขนาดนั้นเชียว แม้นาคินจะไม่สนใจไยดี แต่ก็ต้องท่องเอาไว้ เพราะกลัวว่าหนี้จะกลับมา

            “ตารีบมาเซ็นชื่อเร็วเข้า” สายตาเขามองเช็คที่วางอยู่ด้วยแววตายินดี ไม่มีแววตาเสียใจที่ต้องส่งคนรักให้ไปนอนกับคนอื่นสักนิด

            มินตราที่ตอนนี้เหมือนถูกปิดตาจนมองอะไรไม่เห็นก็ขยับมานั่งลง ก่อนจะหยิบสัญญามาอ่าน แต่นาคินก็รีบพูด “พี่อ่านดีแล้ว เราก็รีบเซ็นเถอะ เรื่องจะได้จบเร็วๆ”

            จริงเหรอ เธอถามในใจอีกรอบ แต่ก็ถูกนาคินยัดปากกาใส่มือแล้วบังคับให้ลงชื่ออย่างรวดเร็ว เธอที่ตามไม่ทันก็ลงชื่อตามไป จนเมื่ออักษรสุดท้ายจบลง นาคินก็รีบคว้าเช็คมาถือเอาไว้

            “พี่ไปรอที่ห้องนะ เชิญพวกคุณตามสะดวก”

            “พี่คิน” มินตราที่หวาดกลัวตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามารีบลุกขึ้นจะเดินตามเขา แต่ชายหนุ่มกลับขมวดคิ้ว แล้วผลักเธอให้นั่งลง

            “เราตกลงกันแล้ว อย่าทำให้พี่เดือดร้อนสิ” เขาดุเธอแล้วหันไปพูดเอาใจคนที่นั่งอยู่ “จะทำอะไรก็ทำเลยครับ แต่ถ้าเธอทำอะไรให้ไม่พอใจก็ไม่เกี่ยวกับผมนะ เพราะผมเต็มใจทุกอย่าง” เขาพูดเอาใจไปหลายรอบจนเฟยถังอยากเอากระสุนปิดปากมัน

            “เชิญ” คำเดียวเท่านั้นนาคินก็รีบหุบปาก ก่อนจะขอตัวออกไป

            จังหวะนั้นมินตราที่กลัวมานานก็รีบลุกขึ้น แต่นาคินกลับรีบปิดประตูใส่แล้วพูดกับคนด้านนอก “อย่าให้เธอออกมาเด็ดขาด” เขาไม่อยากตาย อยากมีเงินติดตัวกลับเมืองไทย

            มินตราทุบประตูจนมือแดง คนที่นั่งมานานก็ลุกขึ้น เฟยถังขยับไปหาหญิงสาว มินตราก็รีบขยับหนี

            “ฉันยังไม่พร้อม”

            เขาก็ไม่พร้อมเหมือนกัน เพราะไม่ใช่เรื่องของเขา อันที่จริงแล้วคุณชายหวังสามารถพาสาวงามมานอนทอดกายได้ทั้งเกาะ แต่ทำไมถึงอยากได้แมวที่ตื่นกลัวตรงหน้าด้วย เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

            “อันที่จริงแล้วผมไม่ใช่คุณหวัง”

            อะไรนะ มินตราตกใจยิ่งกว่าที่เขาบอกว่าไม่ใช่คุณหวัง เธอจึงหันมองหยางเจินที่ยืนด้านหลัง บอดีการ์ดของคุณหวังรีบยกมือขึ้นแล้วพูด

            “ผมก็ไม่ใช่ครับ”

                “และคุณไม่ต้องกลัว คุณหวังเป็นคนใจดีมาก” ใจดีในที่นี้คือสำหรับคนที่เขาคิดจะดีด้วย ส่วนไม่ดีคือแล้วแต่อารมณ์ ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นอย่างหลัง

            “และผมจะพาคุณไปที่หนึ่ง” หยางเจินพูดต่อ

            “ไปที่ไหนคะ”

            “ตามผมมาเดี๋ยวคุณก็รู้ครับ” หยางเจินนำทางเธอออกจากห้อง จากนั้นก็เดินขึ้นไปยังบนดาดฟ้า เมื่อไปถึงเธอก็พบว่ามีเฮลิคอปเตอร์อยู่บนนั้น

“คุณหวังกำลังรออยู่บนเรือสำราญ”

            บนเรือสำราญ เขาจะเอาผู้หญิงขัดดอกแบบเธอบนเรือสำราญ มินตราหวาดกลัว แต่จะกลับหลังหันก็ไม่ได้ เพราะคนของเขายืนคุมอยู่เต็มไปหมด มีเพียงทางเดียวคือเดินหน้า และพยายามให้คืนนี้ผ่านไปโดยเร็ว

            เธอยอมขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อพาเธอไปส่งที่เรือสำราญขนาดใหญ่ เมื่อเธอลงเรียบร้อยแล้วเฮลิคอปเตอร์ก็บินกลับ เธอหันมองโดยรอบ ไม่มีเรืออื่นสักลำ จะหนีทางไหนก็ไม่ได้เลย ยกเว้นจะกระโดดลงทะเลเท่านั้น

“คุณมินตราใช่ไหมครับ” คนสวมชุดสูทสีดำ สวมถุงมือสีขาว ท่าทางเหมือนพนักงานบริการเอ่ยทักเธอที่ยืนอยู่กลางลานจอด

“ค่ะ”

“เชิญทางนี้ครับ” เขาผายมือให้ เธอเดินตามมาจนถึงหัวเรือด้านหน้าสุด เมื่อไปถึงเธอกลับพบโต๊ะสีขาวที่มีเชิงเทียนและดอกไม้สีขาวประดับอยู่บนนั้น

“เชิญนั่งครับ โปรดรอสักครู่ ไม่นานคุณหวังจะลงมาครับ”

ตอนแรกเธอคิดว่าจะถูกพาไปที่ห้องเพื่อทำเรื่องอย่างว่า แต่พนักงานกลับพาเธอมานั่งที่โต๊ะอาหาร

มินตรามองอาหารที่วางบนโต๊ะ ไม่ว่าจะเป็นล็อบสเตอร์ ไข่ปลาคาเวียร์ ตลอดจนอาหารราคาแพงที่วางอยู่บนนั้น เธอมองมันไม่ได้อยากกินอาหาร แต่เธอ

จ๊อกก ท้องเธอร้องเพราะไม่ได้กินอาหารตั้งแต่เช้าจรดเย็น มีแค่ของว่างเล็กๆ ที่เธอหยิบมากินนิดหน่อยเท่านั้น แต่เธอจะเสียมารยาทไม่ได้ ยังไงก็ต้องรอเจ้าของโต๊ะก่อน

ผ่านไปห้านาทีเขาก็ยังไม่มา ผ่านไปสิบนาทีเขาก็ยังไม่มา จนกระทั่งพนักงานบริการคนเดิมเดินมาแล้วพูด

“พอดีคุณหวังมีสายด่วนครับ เลยให้กระผมมาบอกให้คุณมินตรากินก่อนได้เลย”