Novel-novel oleh NsNsnam

ตอนที่11#วายุ ผมออกตามหลังเม็ดทรายมา ผมเห็นสีหน้าท่าทางของเธอ ยังไม่เต็มร้อยเท่าไหร่ สงสัยจะช็อกหนักที่เจอผมในวันนี้ ผมไม่ได้เป็นห่วงนะ แต่แค่รู้สึกแปลกใจ ยัยเด็กนี้จำผมไม่ได้จริงเหรอ ผมจำเม็ดทรายได้เพราะผมให้คนตามสืบเรื่องคนที่ผมจะต้องหมั้นด้วย และ ก็ดันเป็นคนที่รู้จักกัน ลุงมาวินเป็นเพื่อนสนิทของพ่อผม ผมเคยเจอกับเม็ดทรายตั้งแต่เธอยังเด็กมากๆ น่าจะ ตอนที่เม็ดทราย4-5 ขวบล่ะมั้ง ทีแรกผมก็จำเม็ดทรายไม่ได้หรอก แต่มานึกถึงตอนที่เธอหลับที่คอนโดผม ภาพมันย้อนกลับมาในหัวผม เป็นภาพที่ผมไปเจอเธอนอนอยู่ในห้องทำงานของพ่อผม เธอมากับลุงมาวิน ลุงมาวินจะมาคุยงานกับพ่อผมประจำ วันนั้นเม็ดทราย หลับ ผมก็ต้องนั่งรอแบบเงียบๆ ผมจ้องมองใบหน้าเล็กตลอด และจู่ๆ เม็ดทรายก็ร้องไห้โวยวาย ผมเองก็ตกใจไม่น้อย เม็ดทรายตื่นและลุกขึ้นวิ่งมากอดผม ขอให้ผมพาไปหาพ่อเธอ ผมก็พาไปนะ ถ้าไม่พาไปเม็ดทรายคงร้องไห้จนตาบวมแน่ๆ พอได้เจอหน้าลุงมาวินเม็ดทรายไม่ใช่เด็กขี้แยเลย เธอเป็นเด็กคุยเก่ง ถึงนิสัยจะออกแนวเอาแต่ใจ แต่ยัยเด็กนี้ อ้อนเก่งมากครับ นั่นแหละ แต่หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เคยเจอเม็ดทรายอีกเลย ไม

ตอนที่10 วันนี้วันอาทิตย์ ฉันมีนัดกับพ่อ เรื่องไปดูตัวคู่หมั้น เมื่อวาน ฉันไปกับพ่อตามนัดหมอ พ่อยังคงต้องกินยาอยู่เรื่อยๆ พอหลังจากนี้อีกเดือน พ่อต้องเข้ารับยาและทำคีโมรักษา ถ้าได้รับการรักษาเร็ว ก็มีโอกาสที่จะหายเร็ว " พ่อ เราต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยเหรอคะ " วันนี้พ่อจับฉันใส่ชุดจัดเต็ม ชุดเดรสสั้น มีเสื้อสูทคลุมไหล่ รองเท้าส้นสูง " ลูกพ่อใส่ชุดนี้สวยมากเลยนะ " มาวินลูบผมนิ่มลูกสาว สายตามองลูกสาวคนเดียวด้วยความเอ็นดู ตอนนี้ทั้งฉันและพ่อมาถึงร้านอาหารที่นัดกับลุงแวนไว้ เรา 2 คนพ่อลูกมาก่อนเวลานิดหน่อย พ่อเดินนำฉันเข้าไปยังด้านใน ฉันเดินตามหลังพ่อ " ได้จองไว้ก่อนไหมครับ " พนักงานตอนรับถามฉันและพ่อ " จองครับ ของคุณแวน " พ่อฉันตอบพนักงาน " ครับ เชิญทางนี้เลย " พนักงานเดินนำเรา2คนพ่อลูกเข้าไปด้านใน ร้านอาหารนี้เป็นร้านอาหารไทยแต่การตกแต่งร้านออกแนวไปทางยุโรป สวย หรูมาก จริงๆ ร้านนี้ไม่ได้มีแค่อาหารไทยหรอก ก็มีอาหารอีกมากมายให้เลือก พนักงานเดินนำฉันและพ่อมายังห้องอาหารส่วนตัวแบบ vip มากๆ ด้านนอกจะเป็นแบบโต๊ะรวม แต่ก็ยังจัดออกมาเหมือนโต๊ะใครโต๊ะมันแล้ว

ตอนที่9 ฉันจะอ้าปากด่าเขาอีก แต่เขายกอะไรบางอย่างขึ้นให้ฉันดู และมันคือสำลีที่ชุบแอลกอฮอล์แล้ว อะไร นี่เขากำลังนั่งทำแผลที่เท้าให้ฉันเหรอ ไม่ใช่ ฉันว่าไอ้บ้านี่ ผีเข้าแน่ๆ " นายเป็นใคร " ฉันถามเพื่อความแน่ใจ " อะไรของเธอ " เขาถามฉันกลับพร้อมทำคิ้วขมวดไม่เข้าใจกับคำถามฉัน" นายกินอะไรผิดมารึเปล่า หรือ ผีเข้านาย " ฉันยังคงพูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อย ก็จะไม่ให้พูดแบบนี้ได้ไง จู่ๆ คนโรคจิตแบบเขาจะมานั่งทำแผลให้ฉัน มันไม่แปลกหน่อยเหรอ " นั่งเฉยๆ อยู่นิ่งๆ ไม่เป็นรึไง " เขาส่ายหน้าและจับเท้าฉันไว้แน่น พร้อมก้มหน้าทำแผลต่อ โดยไม่สนใจคำพูดของฉันเลย ฉันก็ยอมนั่งดีๆ ให้เขาได้ทำแผล พร้อมมองไปรอบๆ ที่ฉันอยู่ " ห้องนายเหรอ " ฉันถามเขา" ใช่ " เขาตอบพร้อมเอาพลาสเตอร์ยาปิดที่แผลให้ฉัน " ทำไมนายไม่ไปส่งฉันที่บ้าน พามาห้องนายทำไม " " ก็ถ้าเธอตื่นมาบอกทางฉันสักนิด ฉันคงไม่พาเธอมาห้องหรอก " " เฮ้อ ฉันจะกลับแล้ว " " นั่งให้มันดีๆ " วายุพูดพร้อมมองรอดไปที่ใต้กระโปรงฉัน ฉันรีบหุบขาทันที และหันไปมองเขาตาขวาง " นายมันโรคจิต เสร็จรึยัง " " อื้ม " เขาตอบและเก็บของลงกล่องยา จากนั

ตอนที่8 วายุขับรถพา นายคนข้างๆ ฉันมาส่งบ้านเขา ตอนเข้าไปในรั้วบ้านเขาฉันนึกว่าวัง ทำไมฉันยังเรียกเขาว่าเขาคนข้างฉันอยู่เหรอ ก็เพราะฉันยังไม่รู้จักชื่อเขาเลย " พี่ ลงมาสิ เดี๋ยวผมเปลี่ยนชุดและไปส่ง " นายคนข้างฉันพูด " อ๋อ อื้ม " ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไง ได้แต่ตอบไปแบบนั้น แต่ฉันรู้สึกถึงสายตาหนึ่งที่กำลังจ้องมองฉันด้วยความไม่พอใจ ฉันหันไปมองวายุ " นายลงไปเคลียร์กับแม่นายเถอะ แผลเต็มตัวอย่างนี้ แม่นายคงจะถามนายอีกนาน ส่วนยัยนี้เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง " วายุพูดนิ่งๆ กับนายคนข้างฉัน " โอ๊ะ เป็นคำพูดที่ยาว และแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างลึกซึ้ง พี่นี่ เหมือนรู้เลยว่าแม่ผมจะทำอะไร งั้นผมรบกวนพี่ด้วยนะ " นายคนข้างๆฉันพูดกับวายุยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ฉันถึงกับคิ้วขมวดคำพูดไหนของวายุมันแสดงถึงความรู้สึกที่เป็นห่วง ฉันเห็นแต่ความนิ่ง และเย็นชา ที่เขาพูดออกมา " พี่ ผมชื่อ เจเจ เป็นหลานของพี่วายุ ไว้เจอกันนะครับ " เขาหันมาแนะนำตัวกับฉัน และลงจากรถไปเลย และฉันยังคงมึนๆ งงๆ ว่าจะเอายังไงต่อ วายุจะไปส่งฉันที่บ้านเหรอ " มานั่งข้างหน้า ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ " วายุพูดนิ่งๆ และฉั

ตอนที่7 ปรี๊ดด เสียงแตรรถดังจากด้านหลัง ฉันรีบหันไปมองรถคันที่บีบแตร รถขับเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉัน และลดกระจกลงพอฉันเห็นหน้าเจ้าของรถฉันก็เชิดหน้าและก้าวเดินหนี " นี่! แก ! ยัยเด็กบ้า เกะกะขวางทางรถวิ่ง " เสียงลอยดังเข้ามาในหูฉันก็ไม่สนใจ เสียงแหลมน่ารำคาญมาก ปรี๊ดด เธอยังคงบีบแตรรถไล่ตามหลังฉันทั้งๆ ที่ฉันเดินอยู่บนฟุตบาททางเดินเท้า " นี่ป้า!! โรคจิตรึไง ไม่มีตาดูเหรอว่าที่ฉันเดินน่ะ มันทางเท้า ... รถป้าจะขับขึ้นมาวิ่งบนนี้รึไง " ฉันหันไปด่า ป้าโรคจิตคนนี้ ทำไมชีวิตฉันช่วงนี้เจอแต่คนไม่ปกตินะ " ยัยเด็กปากดี ระวังตัวไว้เถอะ " รุ่นพี่คนนี้ด่าฉันเสร็จก็ปิดกระจกและขับรถหนีไปเลย " ประสาท แค่เดินชนกัน ตามหาเรื่องไม่จบสักทีนะ " ฉันบ่นพึมพำและเดินต่อไปเพื่อไปหน้ามหาลัย ฉันยื่นรอรถประจำทางสายไปทางบ้าน ระหว่างนั้นก็มีกลุ่มเด็กอาชีวะ ไล่ตีกันมา พวกกลุ่มเด็กนักเรียนอาชีวะ วิ่งกรูกันมาเป็นกลุ่มใหญ่คนที่ยืนรอรถถึงกลับวิ่งหนีตายไปคนละทิศคนละทาง รวมถึงฉันด้วย " กรี๊ดดด ไอ้พวกบ้าาาา " ฉันวิ่งไม่คิดชีวิต ยังไงก็ต้องหนีจากตรงนี้ให้ได้ก่อน ตุ้บ!!! จู่ๆ ก็มีเ

ตอนที่6 ฉันเดินกลับมาที่โต๊ะก็เจอกับคนแปลกหน้าอีก2 คน ที่ไม่ใช่มีแค่เพื่อนตัวเอง แต่เหมือนเตยหอมน่าจะรู้จักแหละถึงได้นั่งคุยสนิทขนาดนั้นเลย แต่ไม่ได้ดูหน้ายาหวานเลยรึไง นั่งกินข้าวไปจะร้องไห้แล้วนั้น " เม็ดทราย มาเร็วๆ " เตยหอมหันมาเห็นฉันจึงเรียก ฉันพยักหน้าและเดินไปนั่งข้างยาหวาน เตยหอมนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับผู้ชายอีกคน " แก จำพี่แผ่นดินที่เจอที่คลับได้ไหม อะ ไม่เป็นไร แนะนำใหม่ก็ได้ นี่ พี่แผ่นดิน พี่ข้างบ้านฉันเอง และเป็นที่รักของฉันด้วย " " เตยหอม ... " แผ่นดินกำลังเอ่ยดุเตยหอมเรื่องพูดจาไปเรื่อยเปื่อย ทั้งหมดทำความรู้จักกันนิดหน่อย ในโต๊ะไม่มีใครพูดอะไรมากนอกจากเตยหอมกับพี่ตะวัน เพื่อนพี่แผ่นดิน " เฮ้ย ไอ้วายุ มาๆเอ่ออ นั่งข้างน้องเขาก็ได้ " พี่ตะวันชี้มาที่ว่างตรงฉัน วายุหันมองหน้าฉัน และฉันเองก็มองหน้าเขาเหมือนกัน ฉันหยิบกระเป๋าขยับมาวางไว้ใกล้ตัวเพื่อไม่ให้เขานั่งใกล้ฉัน แต่เหมือนจะคิดผิด เขานั่งลงบนกระเป๋าฉันเลย " เฮ้ย!!! " เสียงเพื่อนเขารีบร้องทักเพื่อจะห้าม" นี่ ไอ้บ้า นั่งลงบนกระเป๋าฉันไม่เห็นเหรอ " ฉันหันไปแยกเขี้ยวใส่คนด้านข้าง "