LOGIN#พยัคฆราช Ep 10
"เงินยังขาดอยู่อีกเท่าไร"
พยัคฆราชสงสัยทำไมเธอถึงไม่โวยวายเหมือนทุกครั้ง "อีกเท่าตัว" แต่เขาก็ต้องพยายามเก็บความสงสัยนั้นไว้กลัวเสียฟอร์ม
"เดี๋ยวฉันกลับมา คุณเซ็นต์อนุมัติการส่งออกรอฉันได้เลย" ว่าแล้วหญิงสาวก็วางแฟ้มเอกสารนั้นลงไว้ที่เดิม แล้วเธอก็ออกจากห้องไป
ก๊อก ก๊อก
"เชิญครับ"
"สวัสดีค่ะผู้จัดการ"
"อ้าว..คุณแสนสวยมีอะไรครับเชิญนั่งก่อนสิ" ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีตำแหน่งใหญ่โต แต่ไม่มีใครในบริษัทนี้ที่จะไม่รู้จักเธอ
"ฉันอยากจะมาขอยืมเงินคุณ" แสนสวยไม่นั่ง เพราะถ้ายืมเงินผู้จัดการใหญ่ไปไม่ได้ เธอก็จะไปยืมกับคนอื่นอีก
"ยืมเงินงั้นเหรอครับ" แทนไทสงสัย อะไรของผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามายืมเงินหน้าตาเฉยแบบนี้เลยเหรอ "ยืมเท่าไรครับ"
"แสนหนึ่งค่ะ"
"สะ..แสนหนึ่ง?" คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เขาไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน..ที่พนักงานจะเดินเข้ามายืมเงินผู้จัดการ แถมยืมเป็นแสนอีก
"ถ้าไม่ให้ก็ไม่เป็นไรนะคะ" ว่าแล้วแสนสวยก็กลับหลังหัน เงินตั้งแสนใครจะกล้าให้เรายืมหลักทรัพย์ค้ำประกันอะไรก็ไม่มี
"เดี๋ยวก่อนสิครับคุณแสนสวย ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไม่ให้ยืม"
หญิงสาวค่อยๆ หันหน้ากลับมา ใบหน้าของเธอเริ่มมีความหวังขึ้น "คุณจะให้ฉันยืมเหรอคะ"
แทนไทหยิบเช็คเงินสดขึ้นมาแล้วเซ็นต์ลงไปในเช็คนั้น "ผมขอให้ยืมเป็นเช็คแทนแล้วกันนะครับ เพราะว่าผมไม่มีเงินสดพอให้คุณหรอก" แล้วเขาก็ยื่นมันมาตรงหน้า "รับรองไม่เด้งครับ"
"ขอบพระคุณคุณแทนไทมากเลยนะคะ" หญิงสาวพนมมือไหว้ เธอไม่คิดว่าจะมีใครกล้าให้ยืมเงินเป็นแสนแบบนี้
แทนไทแอบยิ้มแล้วมองตาม และเขายังแอบสงสัยว่า ทำไมท่านประธานถึงปล่อยให้เธอมายืมเงินแบบนี้ ในเมื่อเธอเป็นเด็กของท่าน..ใช่แล้วทุกคนคิดแบบนี้ไม่เว้นแม้แต่ผู้จัดการใหญ่
แกร้ก! แอดดดด~ มาถึงเธอก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป แบบไม่ส่งสัญญาณก่อน
"เงินที่คุณต้องการ"
เช็คเงินสดได้ถูกวางลงตรงหน้า ดวงตาคมมองจ้องลายเซ็นต์ที่อยู่บนเช็คใบนั้น คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเมื่อรู้ว่าใครที่เป็นเจ้าของเช็ค
เห็นเขาเงียบเธอก็เลยยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสาร ที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาเปิดดู ว่าเขาเซ็นต์ให้หรือยัง "กรุณาเซ็นต์ให้ด้วยค่ะ ฉันจะได้ไปดำเนินการต่อ"
เขายังลีลาทำงานอื่นโดยไม่สนใจแฟ้มที่เธอยื่นมาให้
"คุณจะเอายังไงกันแน่ ต้องการเงินฉันก็ไปหามาให้แล้ว!"
"หาด้วยวิธีไหนล่ะ?"
"จะหาด้วยวิธีไหนมันก็เรื่องของฉัน หน้าที่ของคุณคือเซ็นต์เอกสารนี้"
บ่ายโมงวันเดียวกันนั้น..
"มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นทำไมของถึงเพิ่งส่งออกไป" สิ่งแรกที่เลขารายงานก็คือเรื่องส่งของ สิงหราชก็เลยเรียกลูกชายให้เข้าพบ
"ผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อยครับพ่อ"
"ทำไมต้องปล่อยเวลาให้เนิ่นนาน ถ้ารู้ว่าส่งของไม่ทันทำไมไม่รีบจัดส่ง แต่นี่ผ่านไปตั้งสองวัน รู้ไหมว่าแต่ละนาทีมีค่ามากแค่ไหน" แค่ดูเอกสารสิงหราชก็รู้แล้ว
"ผมขอโทษครับจะพยายามระวังให้มากกว่านี้"
"ถ้าเป็นแบบนี้แล้วพ่อจะกล้าวางมือให้เราดูแลได้ยังไง"
"ผมขอโทษอีกครั้งครับ"
เย็นวันเดียวกันที่บ้าน..
"งานหนักเลยเหรอคะ" อัปสรสุดาถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นสามีไม่สู้ดีนัก
"ไม่หนักหรอกครับ แต่งานใหญ่เลยแหละ"
"ทำไมคะ"
"ก็เรื่องส่งของออกไม่ทัน"
เพล้ง! ช้อนในมือของแสนสวยถึงกับหล่นกระทบจาน เมื่อได้ยินปัญหาที่ท่านกำลังหนักใจอยู่
"เป็นอะไรลูก" อัปสรสุดาหันมาให้ความสนใจกับคนที่นั่งทานข้าวร่วมโต๊ะบ้าง
"ขอโทษค่ะ" หญิงสาวหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวกินแบบเงียบๆ
"แล้วทางนั้นว่ายังไงบ้างล่ะคะ เรื่องที่เราส่งของไม่ทัน"
"จะว่ายังไงล่ะ เขาก็ผลิตไม่ทันน่ะสิ"
"แย่จังเลยนะคะ แล้วคุณต่อว่าลูกหนักเลยเหรอทำไมลูกถึงไม่กลับบ้าน"
"หาเรื่องไม่กลับล่ะสิ มันกับผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ"
"เออ..คือ.."
"ไม่เห็นเขาติดต่อกันนานแล้วค่ะ" แสนสวยเป็นคนตอบขึ้น เพราะเห็นแม่ของเขาทำใจลำบากที่จะตอบ
"ดีแล้วล่ะ มันจะอะไรนักหนากับผู้หญิงคนนี้ไม่เข้าใจ" ที่สิงหราชไม่ชอบซาร่า เพราะผู้หญิงคนนี้ฉลาดมากแถมยังเคยเป็นเด็กเสี่ยมาก่อนที่จะมาอยู่กับลูกชาย และเสี่ยคนนั้นสิงหราชรู้จักดี เพราะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ
"คุณใจเย็นก่อนนะคะเดี๋ยวลูกคงกลับ"
"ผมจะรอดูว่ามันจะมาตอนไหน"
แสนสวยถือโทรศัพท์เดินออกมาจากบ้าน เพราะเห็นสายตาแม่ของเขา ก็รู้แล้วว่าท่านขอความช่วยเหลือ
คลื่นน คลื่นนนน
ติ๊ก.. เสียงปลายทางกดรับสาย
>>{"คุณจะกลับบ้านตอนไหน"}
"อ่ะ..อ่ะ..อื้ออ..เร็วกว่านี้หน่อยสิคะ เสียวจังเลยค่ะที่รัก~"
🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่
พยัคฆราช Ep 20เช้าวันต่อมา.."วันนี้หนูจะไปไหนเหรอลูก" อัปสรสุดาถามขึ้นเมื่อเห็นแสนสวยเดินลงมาจากด้านบน ที่ต้องถามแบบนั้นเพราะเห็นการแต่งตัวของเธอไม่เหมือนกับตอนที่แต่งไปทำงาน ไม่ใช่แค่ตอนที่ไปทำงานสิ..ไปเที่ยวเธอยังไม่แต่งตัวขนาดนี้เลย"สวยก็จะออกไปทำงานนั่นแหละค่ะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับค่อยๆ ก้าวเดินลงมาจากชั้นบน"ไปทำงานต้องสวยขนาดนี้เลยเหรอลูก" สิงหราชถามขึ้นบ้าง และมันก็ทำให้ผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่แถวนั้นมองมา เพราะได้ยินว่าพ่อชมเธอ"อยากจะเปลี่ยนลุคใหม่บ้างค่ะคุณพ่อ" ลืมตัวเผลอไปพูดกับพ่อของเขาแบบสนิทสนม มองไปอีกทีสายตาของเขาก็จ้องมองมาเหมือนกัน "วันนี้ฉันขอติดรถคุณไปด้วยนะคะ" ทั้งสิงหราชและอัปสรสุดาต่างก็มองหน้ากัน เมื่อเห็นแสนสวยขอติดรถของพยัคฆราชไปบริษัทด้วยพยัคฆราชไม่ได้ตอบ พอเขาละสายตาจากเธอ..ร่างหนาก็ยันกายลุกขึ้น เดินตรงออกมาที่รถ โดยมีคนตัวเล็กวิ่งตามออกมาด้วย"ฉันยังไม่อนุญาตเลยว่าจะให้เธอติดรถไปด้วยไหม" พอเห็นว่าเธอขึ้นนั่งประจำที่ข้างคนขับสิงหราชก็หันไปพูด แบบไม่แยแส"ถ้าคุณไม่ให้ฉันไปด้วยไม่เป็นไรค่ะ..ฉันไปกับคุณพ่อก็ได้" สายตางามมองเลยผ่านไปที่หน้าประตู ตอนนี้สิงหราช
พยัคฆราช Ep 19ก๊อก ก๊อก "แสนสวย พยัคฆ์ ออกมากินข้าวได้แล้วลูก" อัปสรสุดาเห็นว่าทั้งสองหายขึ้นมาข้างบนนานไปแล้ว ก็เลยต้องขึ้นมาตาม ที่ต้องขึ้นมาตามเพราะห่วงความปลอดภัยของแสนสวยมากกว่าแกร้ก.. คนที่เปิดประตูออกมาก็คือพยัคฆราช พอประตูเปิดออกเขาก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา ทิ้งให้ผู้เป็นแม่ได้แต่มองตามแล้วก็หันกลับมาหาแสนสวย "ทะเลาะกันหนักเลยเหรอลูก""ไม่ได้ทะเลาะค่ะ คุยเรื่องงาน" ไม่อยากจะโกหกท่านเลยแต่เพื่อความสบายใจของท่าน หญิงสาวก็เลยจำเป็นต้องได้พูดบิดเบือนความจริงไปบ้าง"แม่ว่าเรื่องงานไม่ต้องเอามาคุยที่บ้านหรอก เก็บไว้ที่ทำงานนั่นแหละ""ค่ะ" โชคดีนะที่ท่านเชื่อและไม่ถามอะไรออกมาอีก ถ้าไม่งั้นคงต้องได้หาเรื่องโกหกโต๊ะอาหาร"มันจะไม่ลงมากินข้าวใช่ไหม" ในขณะที่กำลังทานข้าวอยู่นั้นสิงหราชก็รออยู่ว่าเมื่อไรลูกชายจะลงมา ส่วนแสนสวยนั่งทานอยู่แบบเงียบๆ "ถ้าลูกหิวคงลงมาหาทานเองแหละค่ะ""ไม่รู้จักโตสักที เตือนมันแล้วนะว่าไม่ให้ไปพัวพันกับผู้หญิงคนนั้น"อัปสรสุดาได้แต่เงียบฟังสามีบ่น เพราะทีแรกคิดว่าลูกเลิกได้แล้ว แต่พอได้ยินสามีบอกว่า ลูกชายให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำงานที
พยัคฆราช Ep 18"โอ้ย!" คิดว่าจะอดทน แต่พอถูกแรงผู้ชายกระชากก็อดที่จะร้องเจ็บไม่ได้"ตั้งแต่เมื่อไร..?!" เขาถามออกมาด้วยท่าทางที่สะกดกลั้นอารมณ์ แต่ก็ยังมีความเกรี้ยวกราดอยู่ในอารมณ์นั้นด้วย"ทำไมฉันต้องบอก โอ้ย!!""ฉันถามว่าตั้งแต่เมื่อไร เธอมีอะไรกับพ่อฉันตั้งแต่เมื่อไร!!" ชายหนุ่มใช้แรงที่อุ้งมือ จนลืมไปว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่นาทีนี้ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้นครื่นน ครื่นนนนในขณะที่แสนสวยไม่รู้ว่าจะตอบคำถามเขายังไงดี ก็ได้มีเสียงสั่นของโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาแต่พยัคฆราชไม่คิดจะสนใจ เขายังทำหน้าตาแบบจะกินเลือดกินเนื้อเธอให้ได้ พร้อมกับกัดฟันถามประโยคเดิมครื่นน ครื่นนนนนน โทรศัพท์หยุดไปแล้ว..แต่ก็สั่นขึ้นมาใหม่อีกครั้งชายหนุ่มใช้อีกมือล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเป็นสายของใครที่โทรเข้ามา>>{"ครับพ่อ"} สายนี้จะไม่รับก็ไม่ได้พอแสนสวยได้ยินว่าใครเป็นคนโทรมา เธอก็รีบสะบัดมือออกจากการเหนี่ยวรั้ง เขาพยายามคว้าไว้แต่ก็ไม่ทัน เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นก่อน>>{"พ่อโทรมามีอะไรครับ"} สายตาคมคู่นั้นได้แต่มองตามเธอไป และต้องได้ใช้เสียงให้ปกติที่สุด{"กลับบ้านเดี๋
พยัคฆราช Ep 1713 : 20 น. วันเดียวกันนั้น"พวกเธอทำงานแบบนี้ประจำเลยเหรอ ถ้าทำกันแบบนี้บริษัทก็เสียหายน่ะสิ" ซาร่ารอจังหวะที่กลุ่มของแสนสวยกลับเข้ามาในที่ทำงาน เพราะตอนนี้มันเลยเวลามาแล้ว"คะ?" ยังไม่ทันได้นั่งโต๊ะเลยก็ถูกหัวหน้าใหม่เล่นงาน "ดูเวลากันหรือเปล่า ตอนนี้มันเลยมา 20 นาทีแล้ว"วันนี้พวกเธอออกไปทานข้าวข้างนอกก็เลยไม่ได้เผื่อเวลาเข้างาน แต่เลทนิดเลทหน่อยก็ไม่เป็นไร ถ้าเป็นหัวหน้าคนเดิมนะส่วนซาร่านะเหรอ พยัคฆราชพากลับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว"ขอโทษค่ะ พวกเราจะพยายามเข้ามาให้ตรงเวลา" เพื่อนในกลุ่มกล่าวคำขอโทษ "แค่ขอโทษมันจะหายเหรอ มันจะได้เวลาที่เสียไปคืนมาไหมคะ" ซาร่ายังคงยืนกระต่ายขาเดียว"แต่ก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยค่ะ" เพื่อนอีกคนพูดแทรกขึ้นแต่ก็ไม่ได้พูดแรง"คุณชื่ออะไรคะ? แล้วคำสั่งของฉันไม่มีผลอะไรต่อพวกคุณเลยใช่ไหมฉันบอกให้ติดป้ายชื่อไว้ ฉันจะได้รู้ว่าใครชื่ออะไรบ้าง" พอพูดมาถึงประโยคนี้ซาร่าก็มองกวาดไปทั่วห้อง พนักงานที่อยู่ในห้องนี้เกือบสามสิบคนได้หลายคนต่างก็รีบหาป้ายมา แล้วเอาเชือกมาทำเป็นที่แขวน"แล้วคุณล่ะคะ..ชื่ออะไร?" ตอนนี้ในแผนกทุกคนต่างก็มีป้ายชื่อ แต่เหลืออีก
พยัคฆราช Ep 16แสนสวยไม่ตอบที่ซาร่าถาม เธอหอบกล่องของที่เตรียมว่าจะเอาไปไว้ในห้องทำงานใหม่เดินกลับมาที่โต๊ะเดิม แล้วก็เริ่มจัดเก็บพวกมันกลับเข้าที่ โดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมงานเลย"ช่วยเชิญพนักงานในแผนกทุกคน เข้ามาประชุมที่ห้องของหัวหน้าด้วยค่ะ" มันคือเสียงซาร่าที่สั่งออกมาจากในห้อง เพราะประตูยังไม่ได้ถูกปิด พนักงานทุกคนต่างก็รีบเตรียมความพร้อมซึ่งตอนนี้แสนสวยกำลังเก็บของเข้าที่ยังไม่เสร็จ แต่เธอก็ต้องได้วางมันลง และเดินตามพวกเพื่อนๆ ในแผนกเข้าไปพนักงานที่ไปเดินห้างวันนั้นต่างก็มองหน้ากัน ทุกคนจำผู้หญิงคนนี้ได้แม่น เพราะเธอไปเดินช็อปปิ้งกับท่านรองประธาน และถ้าเธอจะได้ตำแหน่งนี้มา ทุกคนก็ไม่แปลกใจ เพราะคงได้มาจากท่านรองนั้นเอง"ฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อซาร่า จะมาดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกต่อจากคุณลิน"ทุกคนยืนฟังแบบเงียบๆ โดยไม่มีใครตอบรับ"พนักงานไม่มีชื่อกันเหรอคะ ทำไมไม่เห็นมีป้ายชื่อเลย แล้วแบบนี้ฉันจะเรียกยังไง"หลายคนต่างก็มองหน้ากันไปมา นี่มันระบบบริษัทแล้วไม่จำเป็นต้องมีป้ายชื่อเหมือนตอนรับน้องเข้าปีหนึ่งมั้ง..พวกเธอได้แต่คิดในใจแต่ไม่มีใครกล้าพูด"ให้ทุกคนหาป้าย
#พยัคฆราช Ep 15"คุณโกรธแค้นอะไรฉันนักหนา" มือเรียวพยายามจะดึงกลับมาจากการเหนี่ยวรั้งของเขาไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล "ฉันเจ็บนะ""ฉันรู้ว่าทุกคนเกิดมาก็ต้องการเงิน ต้องการชีวิตที่ดีขึ้น แต่ช่วยใช้จิตสำนึกอันที่มีน้อยนิดของเธอไตร่ตรองดูบ้าง""นายคงคิดได้แค่นี้ใช่ไหม ได้..ถ้านายอยากให้ฉันเป็นแบบนั้นนัก..ฉันก็จะเป็น" "เธอ!!" ฝ่ามือของคนตัวโตสะบัดขึ้นมาด้วยความโมโห จนทำให้เธอต้องรีบหลับตาลง เพราะถ้าหลบยังไงก็คงหลบไม่พ้น ทั้งถูกเหนี่ยวรั้งไว้แบบนี้พยัคฆราชพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง มือของเขาข้างที่ยกขึ้นมา ค่อยๆ กำมันลง เสียงกัดฟันทำให้คนตรงหน้ารู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น เธอหลับตาอยู่แบบนั้นคอยว่าเมื่อไรเขาจะตบ สามวันต่อมา.. ที่บริษัท"พรุ่งนี้แล้วสินะที่พี่ลินจะลาคลอด" วรรณาพูดขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังทำงานอยู่"แล้วไง" หยกก็เลยถามกลับ เพราะเรื่องนี้ทุกคนในแผนกรู้กันดีอยู่แล้ว"ก็คุณแสนสวยจะได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกไง""อืม..แล้วไงต่อ""จะแล้วไงล่ะ..เราก็ต้องมีเลี้ยงฉลองกันหน่อยสิ""จริงด้วย" หลายคนพูดขึ้นพร้อมกันแต่ตอนนี้แสนสวยกำลังเคลียร์งานตรงที่เธอรับผิดชอบ เพราะเธอต้องได้ย้ายเข้าไปอยู่ในห้อง







