LOGIN#พยัคฆราช EP 11
"ทำอะไร" พยัคฆราชออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าซาร่ากำลังรูดโทรศัพท์ของเขาอยู่ช "ไม่มีอะไรค่ะ..เห็นโทรศัพท์สวยดี ซาร่าอยากได้รุ่นนี้บ้าง" "อยากได้ก็ซื้อสิ" "ซื้อได้เหรอคะ แต่ไม่เอาดีกว่า..กลัวเงินไม่พอใช้" ทีแรกทำเหมือนดีใจ แต่พอคิดได้ถ้าเอาเงินที่เขาให้รายเดือนไปซื้อคงจะไม่พอ "เดี๋ยวผมเพิ่มเงินให้" ว่าแล้วชายหนุ่มก็หยิบเสื้อผ้าออกมาสวมใส่ "คุณน่ารักจังเลยค่ะ" ซาร่าเดินไปสวมกอด พร้อมกับแนบใบหน้าลงที่แผ่นหลังกว้าง "ผมจะกลับไปค้างที่บ้าน" "จะกลับได้ยังไงคะ ซาร่ารอคุณอยู่นะ" "ไม่ได้หรอก ช่วงนี้พ่อผมอยู่ที่บ้าน" "แน่ใจเหรอคะ" ซาร่าถามออกไปแบบจับผิด เพราะได้ยินชัดเลยว่าผู้หญิงที่โทรมาถามว่าเมื่อไรจะกลับ "หมายความว่ายังไง" "เปล่าค่ะ ซาร่าคิดถึงคุณนี่คะ" พอนึกขึ้นได้ต้องรีบปรับอารมณ์ใหม่ "ก็ผมมาหาให้หายคิดถึงแล้วนี่ไง" "แต่เรายังไม่.." "ไม่ได้หรอกผมกลับดึกกว่านี้ไม่ได้" พอเขาใส่เสื้อผ้าเสร็จก็หยิบเอาโทรศัพท์ ขึ้นมารูดดูเผื่อมีใครโทรเข้ามาตอนที่อาบน้ำอยู่...แต่ก็ไม่มี ที่ไม่มีเพราะซาร่าลบเบอร์นั้นไปแล้ว คฤหาสน์ของสิงหราช "ตาพยัคฆ์ว่ายังไงบ้างลูก" อัปสรสุดาเดินออกมาถามแสนสวยที่อยู่หน้าบ้าน "วันนี้เขาคงจะกลับมาไม่ได้แล้วมั้งคะ" "ทำไมล่ะจ๊ะ หนูได้คุยกับพยัคฆ์หรือยัง" "ยังค่ะ..แต่..เออ.." เธอได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นครางชัดเลย ถ้าเสียงแบบนั้นมีแค่อย่างเดียวเท่านั้นแหละ แต่เพียงไม่นานรถคันหรูก็ได้วิ่งเข้ามา "แม่นึกว่าลูกจะไม่กลับมาค้างที่บ้าน ทำไมมาดึกจังเลยล่ะลูก" พยัคฆราชได้แต่มองตามหลังผู้หญิงที่เพิ่งจะรีบเดินเข้าบ้านไป "ตกลงแม่จะเอายังไงกันแน่ จะให้กลับหรือไม่ให้กลับ" "ไปอารมณ์เสียมาจากไหน" อัปสรสุดาได้แต่ถอนหายใจมองตามหลังลูกชายที่เดินเข้าบ้านไป นางไม่อยากเห็นลูกก้าวร้าวแบบนี้เลย แต่จะทำยังไงได้เลือดพ่อมันแรง "กลับมาแล้วเหรอ" "พ่อ?.. ทำไมพ่อถึงยังไม่ขึ้นไปนอนครับ" พอเข้ามาในบ้านแล้วเห็นผู้เป็นพ่อนั่งอยู่ที่โซฟา เขาก็เลยจำเป็นต้องได้เข้าไปนั่งคุยด้วย "รอดูว่าแกจะกลับบ้านไหม" "พ่อจะรอดูอะไรผม.. ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว ขึ้นไปนอนนะครับ" ว่าแล้วร่างหนาก็ยันกายลุกขึ้น เช้าวันต่อมา "เจอผู้จัดการพอดีเลยค่ะ" แสนสวยรีบเดินตามหลังมาจนทันแทนไทที่กำลังจะขึ้นลิฟต์ "มีอะไรอีกครับ" "สวยยังไม่ได้พูดรายละเอียดเรื่องเมื่อวานนี้เลยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะเผอิญว่ารีบเกินไป" "รายละเอียดยังไงครับ" "ก็เรื่องที่สวยยืมเงินคุณไงคะ" "อ้อ..ถ้าเป็นเรื่องนั้นผมไม่รีบหรอกครับ" ทั้งสองยังยืนคุยกันอยู่หน้าลิฟต์ จนประตูลิฟต์เปิดออกพวกเขาขยับออกมาเพื่อให้พนักงานได้ขึ้นไปก่อน "ไม่ได้หรอกค่ะ แต่จะให้คืนเป็นก้อนเลยสวยคงไม่มีนะคะ" "ครับ" "สวยขอทยอยคืนเดือนละหนึ่งหมื่นได้ไหมคะ" "ได้ครับ" "ขอบคุณผู้จัดการมากเลยนะคะ" หญิงสาวนอนคิดมาทั้งคืนว่าจะคืนเงินผู้จัดการยังไงดี ถ้าจะทยอยจ่ายแบบนี้กลัวว่าผู้จัดการจะไม่ยอม แต่พอแทนไทยอมตกลง ตอนนี้เธอเหมือนยกภูเขาออกจากอก "ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมไปนะ" แทนไทมองไปที่ประตูทางเข้าตอนนี้งานใหญ่กำลังจะมาเยือน เขาต้องรีบเผ่นไปก่อน "ผู้จัดการไม่รอขึ้นลิฟต์ก่อนหรอคะ" หญิงสาวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้จัดการใหญ่เดินไปที่บันไดหนีไฟ "ผมอยากจะออกกำลังกายนิดหน่อยครับ" ว่าแล้วแทนไทก็รีบขึ้นบันได..ถ้าจะให้รอลิฟต์คงจะเป็นรอบเดียวกับ.. "ว่าไงเรา" สิงหราชเข้ามาถึงก็เดินตรงมาทักทายแสนสวยที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์ "ท่านประธาน" แสนสวยส่งยิ้มหวานเพื่อเป็นการทักทาย "ถ้าทำอะไรเสร็จแล้วก็เข้าไปหาในห้องหน่อยนะ" "ค่ะ" พนักงานที่กำลังยืนรอขึ้นลิฟท์ต่างก็มองหน้าแบบรู้กัน บางคนก็แอบยิ้ม เพราะต่างก็คิดว่าแสนสวยเป็นเด็กของท่านประธาน เวลาผ่านไป.. ห้องท่านประธาน ก๊อก ก๊อก "เข้ามา" "คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับสวยเหรอคะ" หญิงสาวเอาของไปเก็บที่โต๊ะทำงาน แล้วก็รีบขึ้นมาที่ห้องของท่านเลย เพราะไม่อยากให้ผู้ใหญ่รอนาน "อยู่ที่บ้านพ่อไม่ได้คุยกับเราเลย..อยากจะถามเรื่องงานเป็นยังไงบ้าง" "คงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะค่ะ" เพราะตอนนี้แสนสวยคิดว่าเธอจัดการเองได้แล้ว "ทำไมดูสีหน้าไม่ดีเลยล่ะ" สิงหราชเดินเข้ามาแล้วลูบผมหญิงสาวแบบเอ็นดู แต่ทันใดนั้นประตูห้องก็ได้ถูกเปิดเข้ามา..ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน "แกไม่มีมือเคาะก่อนหรือไง" พอเห็นลูกชายเข้ามาสิงหราชก็เดินไปนั่งเก้าอี้ประจำตำแหน่ง พยัคฆราชไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขามองมาที่เธอ แบบสงสัยอะไรบางอย่าง "ถ้างั้นสวยออกไปก่อนนะคะ" "ทำไมพอฉันเข้ามา เธอต้องรีบออกไปด้วยล่ะ?" พยัคฆราชกัดฟันถามออกมาเบาๆ จังหวะที่แสนสวยกำลังจะเดินผ่าน 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่พยัคฆราช Ep 20เช้าวันต่อมา.."วันนี้หนูจะไปไหนเหรอลูก" อัปสรสุดาถามขึ้นเมื่อเห็นแสนสวยเดินลงมาจากด้านบน ที่ต้องถามแบบนั้นเพราะเห็นการแต่งตัวของเธอไม่เหมือนกับตอนที่แต่งไปทำงาน ไม่ใช่แค่ตอนที่ไปทำงานสิ..ไปเที่ยวเธอยังไม่แต่งตัวขนาดนี้เลย"สวยก็จะออกไปทำงานนั่นแหละค่ะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับค่อยๆ ก้าวเดินลงมาจากชั้นบน"ไปทำงานต้องสวยขนาดนี้เลยเหรอลูก" สิงหราชถามขึ้นบ้าง และมันก็ทำให้ผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่แถวนั้นมองมา เพราะได้ยินว่าพ่อชมเธอ"อยากจะเปลี่ยนลุคใหม่บ้างค่ะคุณพ่อ" ลืมตัวเผลอไปพูดกับพ่อของเขาแบบสนิทสนม มองไปอีกทีสายตาของเขาก็จ้องมองมาเหมือนกัน "วันนี้ฉันขอติดรถคุณไปด้วยนะคะ" ทั้งสิงหราชและอัปสรสุดาต่างก็มองหน้ากัน เมื่อเห็นแสนสวยขอติดรถของพยัคฆราชไปบริษัทด้วยพยัคฆราชไม่ได้ตอบ พอเขาละสายตาจากเธอ..ร่างหนาก็ยันกายลุกขึ้น เดินตรงออกมาที่รถ โดยมีคนตัวเล็กวิ่งตามออกมาด้วย"ฉันยังไม่อนุญาตเลยว่าจะให้เธอติดรถไปด้วยไหม" พอเห็นว่าเธอขึ้นนั่งประจำที่ข้างคนขับสิงหราชก็หันไปพูด แบบไม่แยแส"ถ้าคุณไม่ให้ฉันไปด้วยไม่เป็นไรค่ะ..ฉันไปกับคุณพ่อก็ได้" สายตางามมองเลยผ่านไปที่หน้าประตู ตอนนี้สิงหราช
พยัคฆราช Ep 19ก๊อก ก๊อก "แสนสวย พยัคฆ์ ออกมากินข้าวได้แล้วลูก" อัปสรสุดาเห็นว่าทั้งสองหายขึ้นมาข้างบนนานไปแล้ว ก็เลยต้องขึ้นมาตาม ที่ต้องขึ้นมาตามเพราะห่วงความปลอดภัยของแสนสวยมากกว่าแกร้ก.. คนที่เปิดประตูออกมาก็คือพยัคฆราช พอประตูเปิดออกเขาก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา ทิ้งให้ผู้เป็นแม่ได้แต่มองตามแล้วก็หันกลับมาหาแสนสวย "ทะเลาะกันหนักเลยเหรอลูก""ไม่ได้ทะเลาะค่ะ คุยเรื่องงาน" ไม่อยากจะโกหกท่านเลยแต่เพื่อความสบายใจของท่าน หญิงสาวก็เลยจำเป็นต้องได้พูดบิดเบือนความจริงไปบ้าง"แม่ว่าเรื่องงานไม่ต้องเอามาคุยที่บ้านหรอก เก็บไว้ที่ทำงานนั่นแหละ""ค่ะ" โชคดีนะที่ท่านเชื่อและไม่ถามอะไรออกมาอีก ถ้าไม่งั้นคงต้องได้หาเรื่องโกหกโต๊ะอาหาร"มันจะไม่ลงมากินข้าวใช่ไหม" ในขณะที่กำลังทานข้าวอยู่นั้นสิงหราชก็รออยู่ว่าเมื่อไรลูกชายจะลงมา ส่วนแสนสวยนั่งทานอยู่แบบเงียบๆ "ถ้าลูกหิวคงลงมาหาทานเองแหละค่ะ""ไม่รู้จักโตสักที เตือนมันแล้วนะว่าไม่ให้ไปพัวพันกับผู้หญิงคนนั้น"อัปสรสุดาได้แต่เงียบฟังสามีบ่น เพราะทีแรกคิดว่าลูกเลิกได้แล้ว แต่พอได้ยินสามีบอกว่า ลูกชายให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทำงานที
พยัคฆราช Ep 18"โอ้ย!" คิดว่าจะอดทน แต่พอถูกแรงผู้ชายกระชากก็อดที่จะร้องเจ็บไม่ได้"ตั้งแต่เมื่อไร..?!" เขาถามออกมาด้วยท่าทางที่สะกดกลั้นอารมณ์ แต่ก็ยังมีความเกรี้ยวกราดอยู่ในอารมณ์นั้นด้วย"ทำไมฉันต้องบอก โอ้ย!!""ฉันถามว่าตั้งแต่เมื่อไร เธอมีอะไรกับพ่อฉันตั้งแต่เมื่อไร!!" ชายหนุ่มใช้แรงที่อุ้งมือ จนลืมไปว่าเธอเป็นผู้หญิง แต่นาทีนี้ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เขาก็ไม่ไว้หน้าทั้งนั้นครื่นน ครื่นนนนในขณะที่แสนสวยไม่รู้ว่าจะตอบคำถามเขายังไงดี ก็ได้มีเสียงสั่นของโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเขาแต่พยัคฆราชไม่คิดจะสนใจ เขายังทำหน้าตาแบบจะกินเลือดกินเนื้อเธอให้ได้ พร้อมกับกัดฟันถามประโยคเดิมครื่นน ครื่นนนนนน โทรศัพท์หยุดไปแล้ว..แต่ก็สั่นขึ้นมาใหม่อีกครั้งชายหนุ่มใช้อีกมือล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเป็นสายของใครที่โทรเข้ามา>>{"ครับพ่อ"} สายนี้จะไม่รับก็ไม่ได้พอแสนสวยได้ยินว่าใครเป็นคนโทรมา เธอก็รีบสะบัดมือออกจากการเหนี่ยวรั้ง เขาพยายามคว้าไว้แต่ก็ไม่ทัน เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นก่อน>>{"พ่อโทรมามีอะไรครับ"} สายตาคมคู่นั้นได้แต่มองตามเธอไป และต้องได้ใช้เสียงให้ปกติที่สุด{"กลับบ้านเดี๋
พยัคฆราช Ep 1713 : 20 น. วันเดียวกันนั้น"พวกเธอทำงานแบบนี้ประจำเลยเหรอ ถ้าทำกันแบบนี้บริษัทก็เสียหายน่ะสิ" ซาร่ารอจังหวะที่กลุ่มของแสนสวยกลับเข้ามาในที่ทำงาน เพราะตอนนี้มันเลยเวลามาแล้ว"คะ?" ยังไม่ทันได้นั่งโต๊ะเลยก็ถูกหัวหน้าใหม่เล่นงาน "ดูเวลากันหรือเปล่า ตอนนี้มันเลยมา 20 นาทีแล้ว"วันนี้พวกเธอออกไปทานข้าวข้างนอกก็เลยไม่ได้เผื่อเวลาเข้างาน แต่เลทนิดเลทหน่อยก็ไม่เป็นไร ถ้าเป็นหัวหน้าคนเดิมนะส่วนซาร่านะเหรอ พยัคฆราชพากลับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว"ขอโทษค่ะ พวกเราจะพยายามเข้ามาให้ตรงเวลา" เพื่อนในกลุ่มกล่าวคำขอโทษ "แค่ขอโทษมันจะหายเหรอ มันจะได้เวลาที่เสียไปคืนมาไหมคะ" ซาร่ายังคงยืนกระต่ายขาเดียว"แต่ก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยค่ะ" เพื่อนอีกคนพูดแทรกขึ้นแต่ก็ไม่ได้พูดแรง"คุณชื่ออะไรคะ? แล้วคำสั่งของฉันไม่มีผลอะไรต่อพวกคุณเลยใช่ไหมฉันบอกให้ติดป้ายชื่อไว้ ฉันจะได้รู้ว่าใครชื่ออะไรบ้าง" พอพูดมาถึงประโยคนี้ซาร่าก็มองกวาดไปทั่วห้อง พนักงานที่อยู่ในห้องนี้เกือบสามสิบคนได้หลายคนต่างก็รีบหาป้ายมา แล้วเอาเชือกมาทำเป็นที่แขวน"แล้วคุณล่ะคะ..ชื่ออะไร?" ตอนนี้ในแผนกทุกคนต่างก็มีป้ายชื่อ แต่เหลืออีก
พยัคฆราช Ep 16แสนสวยไม่ตอบที่ซาร่าถาม เธอหอบกล่องของที่เตรียมว่าจะเอาไปไว้ในห้องทำงานใหม่เดินกลับมาที่โต๊ะเดิม แล้วก็เริ่มจัดเก็บพวกมันกลับเข้าที่ โดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมงานเลย"ช่วยเชิญพนักงานในแผนกทุกคน เข้ามาประชุมที่ห้องของหัวหน้าด้วยค่ะ" มันคือเสียงซาร่าที่สั่งออกมาจากในห้อง เพราะประตูยังไม่ได้ถูกปิด พนักงานทุกคนต่างก็รีบเตรียมความพร้อมซึ่งตอนนี้แสนสวยกำลังเก็บของเข้าที่ยังไม่เสร็จ แต่เธอก็ต้องได้วางมันลง และเดินตามพวกเพื่อนๆ ในแผนกเข้าไปพนักงานที่ไปเดินห้างวันนั้นต่างก็มองหน้ากัน ทุกคนจำผู้หญิงคนนี้ได้แม่น เพราะเธอไปเดินช็อปปิ้งกับท่านรองประธาน และถ้าเธอจะได้ตำแหน่งนี้มา ทุกคนก็ไม่แปลกใจ เพราะคงได้มาจากท่านรองนั้นเอง"ฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อซาร่า จะมาดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกต่อจากคุณลิน"ทุกคนยืนฟังแบบเงียบๆ โดยไม่มีใครตอบรับ"พนักงานไม่มีชื่อกันเหรอคะ ทำไมไม่เห็นมีป้ายชื่อเลย แล้วแบบนี้ฉันจะเรียกยังไง"หลายคนต่างก็มองหน้ากันไปมา นี่มันระบบบริษัทแล้วไม่จำเป็นต้องมีป้ายชื่อเหมือนตอนรับน้องเข้าปีหนึ่งมั้ง..พวกเธอได้แต่คิดในใจแต่ไม่มีใครกล้าพูด"ให้ทุกคนหาป้าย
#พยัคฆราช Ep 15"คุณโกรธแค้นอะไรฉันนักหนา" มือเรียวพยายามจะดึงกลับมาจากการเหนี่ยวรั้งของเขาไว้ แต่ก็ไม่เป็นผล "ฉันเจ็บนะ""ฉันรู้ว่าทุกคนเกิดมาก็ต้องการเงิน ต้องการชีวิตที่ดีขึ้น แต่ช่วยใช้จิตสำนึกอันที่มีน้อยนิดของเธอไตร่ตรองดูบ้าง""นายคงคิดได้แค่นี้ใช่ไหม ได้..ถ้านายอยากให้ฉันเป็นแบบนั้นนัก..ฉันก็จะเป็น" "เธอ!!" ฝ่ามือของคนตัวโตสะบัดขึ้นมาด้วยความโมโห จนทำให้เธอต้องรีบหลับตาลง เพราะถ้าหลบยังไงก็คงหลบไม่พ้น ทั้งถูกเหนี่ยวรั้งไว้แบบนี้พยัคฆราชพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง มือของเขาข้างที่ยกขึ้นมา ค่อยๆ กำมันลง เสียงกัดฟันทำให้คนตรงหน้ารู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น เธอหลับตาอยู่แบบนั้นคอยว่าเมื่อไรเขาจะตบ สามวันต่อมา.. ที่บริษัท"พรุ่งนี้แล้วสินะที่พี่ลินจะลาคลอด" วรรณาพูดขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังทำงานอยู่"แล้วไง" หยกก็เลยถามกลับ เพราะเรื่องนี้ทุกคนในแผนกรู้กันดีอยู่แล้ว"ก็คุณแสนสวยจะได้รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกไง""อืม..แล้วไงต่อ""จะแล้วไงล่ะ..เราก็ต้องมีเลี้ยงฉลองกันหน่อยสิ""จริงด้วย" หลายคนพูดขึ้นพร้อมกันแต่ตอนนี้แสนสวยกำลังเคลียร์งานตรงที่เธอรับผิดชอบ เพราะเธอต้องได้ย้ายเข้าไปอยู่ในห้อง







