EP.3 : นามสกุลเดียวกัน

หลายปีผ่านไปอีกครั้ง…

“อ๊าย ดีใจจังเลยเราใกล้จะได้เป็นสาวมหาลัยแล้ว” เสียงสายน้ำที่เดินอยู่ข้างฉันหันไปมองทางนั้นทีทางนี้ด้วยท่าทีตื่นเต้น

“แก ดูตึกนั่นสิ เขาเขียนว่าวิศวกรรมศาสตร์ใช่ไหม อ๊าย อยากมาเรียนที่นี่เร็ว ๆ อะ” สาคูก็ระริกระรี้อีกคน ตอนนี้พวกเรามาสอบสัมภาษณ์ที่มหาวิทยาลัยนี้หลังจากรู้คะแนนครั้งก่อน ยังดีที่ติดที่เดียวกันแต่ไม่รู้ว่าพอสัมภาษณ์เสร็จแล้วจะผ่านด้วยกันหมดเลยไหม

“พวกแกพอได้แล้วน่า อายเขา” ฉันว่าให้สองนางที่เดินควงแขนฉันคนละข้าง ตั้งแต่เข้ามาในรั้วมหาลัยพวกนางยังไม่หยุดมองคนนั้นคนนี้สักที ส่วนใหญ่ที่มากันก็มีแต่เด็กมอปลายอย่างพวกเรา มีรุ่นพี่มหาลัยที่เรียนที่นี่บ้างแต่ไม่มากเท่าไร อาจเพราะวันนี้พวกพี่เขาไม่มีเรียนเลยไม่ค่อยมีคนมา

“อายอะไรกันยะ นาน ๆ ทีจะได้เจอผู้ชายตัวเป็น ๆ นะ เราอยู่หญิงล้วนด้วยกันตั้งแต่มอหนึ่งยันมอหก ได้เจออะไรแบบนี้ที่ไหนกัน ตอนนั้นฉันน่าจะเลือกโรงเรียนที่มีผู้ชายเยอะ ๆ แม่ฉันอุตส่าห์ทักแล้วทักอีกแต่ฉันดันไม่เชื่อ บ้าจริง ๆ ถ้ารู้ว่าโตขึ้นแล้วตัวเองจะแรดขนาดนี้ฉันไม่เรียนหญิงล้วนหรอก” สาคูว่าติดตลก

“แหม ก็ตอนนั้นพวกเรายังเด็กไง หวีดแต่ไอดอลเกาหลีกับไอดอลจีนจนเหงือกแห้ง พอโตเป็นสาวถึงรู้ว่ามีอย่างอื่นที่แห้งกว่าเหงือกเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมาย เดี๋ยวจะไม่ได้ใช้งาน” สายน้ำพูดบ้าง ทำพวกเราสามคนหัวเราะคิกคักขึ้นพร้อมกัน

ชีวิตของเด็กโรงเรียนหญิงล้วนที่เป็นติ่งไอดอลเกาหลีและจีน อ่านมังงะเป็นงานอดิเรกกับดูอนิเมะเป็นงานประจำ ทำให้พวกเราสเปกสูงกันตั้งแต่เด็ก ตอนอยู่โรงเรียนหญิงล้วนเวลามีหนุ่มจากโรงเรียนใกล้เคียงมาจีบช่วงออกไปนอกรั้ว พวกเราเลยไม่สนใจใครและไม่คิดคุยกับใคร ทำให้โสดยาวมาจนถึงตอนนี้

“พี่ชายสุดหล่อทั้งสามคนของแกเขาเรียนที่นี่ไม่ใช่เหรอยัยน้อง วันนี้พวกพี่เขามาปะ ฉันอยากเจอทุกคนเลยอะ” คราวนี้ทั้งคู่มองหน้าฉันด้วยแววตาเป็นประกาย แต่ว่านะ…

“พี่ฉันจะมาทำไมยะ พี่พระเพลิงไปช่วยงานคุณป้า เดี๋ยวกลับไปก็ได้เจอกันแล้ว ส่วนพี่พระพายกลับภูเก็ตตั้งแต่เมื่อวาน” จะมีก็แค่คุณพยัคฆ์นั่นแหละที่ไม่ได้บอกอะไรไว้ในไลน์กลุ่มครอบครัว ฉันเลยไม่รู้ว่าเขาไปไหน

“ฉันเห็นข้างหน้ามีร้านชาไข่มุกอะ เราไปนั่งกันไหม ได้กินอะไรหวาน ๆ สักแก้วคงชื่นใจ” สาคูหันไปอีกด้านแล้วกระตุกแขนฉันไปด้วย

“ดี ไปเลย”

@ร้านผู้ชายขายนม

กริ๊ง!

เสียงกระดิ่งหลายลูกที่แขวนอยู่ทางเข้าดังขึ้นทันทีที่ฉันเปิดประตูร้านเข้าไป แต่ก็ต้องชะงักอยู่หน้าร้านเมื่อทุกคนในนั้นหันมามองเราเป็นตาเดียว จะว่าไปแล้วร้านนี้มีแต่ผู้ชาย?

“แก ทำไมพนักงานเป็นนักศึกษาหมดเลยอะ ทำพาร์ตไทม์กันเหรอ” สาคูกระซิบกระซาบถามฉันเมื่อเข้ามาในร้าน น่าแปลกที่ร้านนี้ไม่มีเด็กมอปลายนั่งอยู่เลยสักคน ไม่ว่าจะพนักงานหรือลูกค้าก็มีแต่คนที่ใส่เครื่องแบบนักศึกษา แถมยังมีแต่ผู้ชายด้วย เห็นไกล ๆ มีคนเต็มร้านฉันคิดว่าจะมีนักเรียนมอปลายอยู่ด้วยเสียอีก

“หรือว่าที่นี่เขาขายให้แต่คนในอะแก แบบเรายังไม่ได้เป็นนักศึกษาของที่นี่เขาจะขายให้ไหมไรงี้” สายน้ำกระซิบถามบ้าง “เรากลับกันดีไหม”

“สวัสดีครับ ผู้ชายขายนมยินดีต้อนรับครับ” พอตั้งท่าว่าจะออกจากร้านไป เสียงทักทายของคนที่ยืนอยู่เคาน์เตอร์ก็ดังขึ้น

“รับอะไรดีครับ มาดูเมนูก่อนได้นะครับ” เสียงนั้นเอ่ยต่อด้วยท่าทีสุภาพและใจดี พอฉันหันไปมองสองเพื่อนซี้ก็เห็นว่าพวกนางยืนตัวบิดกันอยู่ จะว่าไปแล้วร้านชานมนี่เขาคัดเลือกพนักงานที่หน้าตากันหรือเปล่านะ มองไปทางไหนก็เจริญหูเจริญตาไปเสียหมด

“มาสอบสัมภาษณ์เหรอครับ” พอฉันเดินไปหน้าเคาน์เตอร์พี่เขาก็ถามขึ้น แวบหนึ่งเห็นว่าพี่เขามองมาที่ชื่อของฉันซึ่งปักอยู่บนอก

“ค่ะ”

“พี่ชื่อแฮคนะครับ อยู่บริหารปีสาม อยากรู้จังว่าคนน่ารักมาสอบสัมภาษณ์คณะอะไร”

“ฮิ้วว!”

“เอาแล้ว ไอ้เหี้ยแฮค ช้าก่อนเพื่อนใจเย็น”

“รอน้องเขาเปลี่ยนชุดก่อนดิวะ”

ทันทีที่คนตรงหน้าพูดจบ เสียงเพื่อนคนหนึ่งที่ยืนอยู่ในบาร์ด้วยกันก็ดังขึ้น พร้อมกันนั้นทุกคนในร้านก็เฮขึ้นพร้อมกัน คงเพื่อนกันนั่นแหละ ดูจากคำพูดคำจาแล้วไม่น่าจะคนอื่นคนไกล หรือถ้าเป็นลูกค้าก็คงไม่พ้นคนกันเอง

“บางทีมันอาจจะเบื่อชุดนักศึกษาแล้วก็ได้ แบบอยากลองชุดนักเรียนบ้างไรงี้”

“ฮิ้วว”

“คุก คุก คุก ท่องไว้ครับ ไอ้พวกสารเลวทั้งหลาย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“ว่าไงครับ คนน่ารักมาสอบสัมภาษณ์คณะอะไร” พี่เขาถามย้ำแล้วมองมาที่ฉันพร้อมรอยยิ้มหวานจนเห็นลักยิ้มข้างหนึ่งบุ๋มลงไป ส่วนสองเพื่อนซี้ที่เดินมาด้วยกันพอเห็นแบบนั้นก็ยืนบิดตัวเป็นเกลียวกว่าก่อนหน้าอีก

“น้องมาสอบสัมภาษณ์คณะบริหารค่ะ”

“อ้าวพวกมึง! เฮดิวะรออะไร ดาวดวงใหม่ของคณะเราจะฉายแสงแล้ว” พี่คนที่เสียงดังที่สุดในบาร์เครื่องดื่มเอ่ยขึ้น ทุกคนในร้านก็เฮตามกัน

“น้องชื่อน้องเหรอครับ” คนที่แนะนำตัวเองว่าชื่อแฮคยังคงถามต่อ

“ค่ะ ส่วนเพื่อนของน้องชื่อสาคูกับสายน้ำ เรามาสัมภาษณ์คณะเดียวกันค่ะ”

“พี่จะรอรับน้องนะครับ” พี่แฮคว่าจบเพื่อน ๆ เขาก็เฮกันอีกครั้ง แต่เสียงกริ่งตรงบานประตูที่ดังขึ้นเวลามีคนเดินเข้าออกก็ทำให้พวกเราทุกคนเงียบเสียงลง และนั่นทำให้ฉันใจหายวาบ

“อ้าว? เจ้าของร้านเหล้าหัดเข้าร้านนมตั้งแต่เมื่อไรวะ” พี่คนเดิมที่เสียงดังกว่าใครเอ่ยทักทายคนมาใหม่

“พวกมึงขายนมก็ยังเข้าร้านเหล้าเลยนี่ ทำไมกูขายเหล้าแล้วจะเข้าร้านนมบ้างไม่ได้” เสียงเรียบเอ่ย ฉันรู้สึกได้ว่าบรรยากาศในร้านเริ่มอึมครึมทั้งที่แต่ละคนใบหน้ายิ้มแย้ม ยกเว้นเขา มันแปลก…

“พี่พยัคฆ์สวัสดีค่ะ” สาคูกับน้ำยกมือไหว้คนที่เดินมาหยุดอยู่ข้างฉัน

“สวัสดีครับ”

พรึบ!

“สั่งเสร็จหรือยัง” หลังจากรับไหว้สองเพื่อนซี้ของฉันแล้ว วงแขนข้างหนึ่งของคนถามก็คล้องคอฉันไว้ คราวนี้ทุกคนในร้านโดยเฉพาะพี่แฮคเริ่มหรี่ตามองเราทั้งคู่

“ยะ ยังไม่สั่งค่ะ”

“รีบสั่ง”

“น้องขอชานมไข่มุกสามแก้วค่ะ”

การยืนรอชานมไข่มุกสามแก้วใช้เวลาไม่กี่นาทีแต่ความรู้สึกของฉันเหมือนนานเป็นปี เพราะคนที่มาแบบไม่บอกกล่าวทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก

“ได้แล้วครับน้องน้อง ชานมไข่มุกสามแก้ว” พี่แฮคเอ่ยพร้อมผายมือไปทางปลายบาร์ซึ่งรุ่นพี่อีกคนเอาชานมวางไว้ให้ “ชำระเป็นเงินสดหรือสแกนคิวอาร์โค้ดดีครับ”

“สแกนค่ะ”

“แก้วนั้นไม่ใช่ของมึง” พี่แฮคยื่นใบเสร็จให้ฉันก่อนจะหันไปหาคนที่กำลังแทงหลอดลงแก้ว แต่คนโดนทักก็ไม่ได้สนใจ เขาดูดชานมอึกหนึ่งแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“มึงก็ถามน้องน้องดูสิ ว่าใช่ของกูหรือเปล่า” เขาเรียกฉันแบบนี้เป็นครั้งแรกแถมยังย้ำคำชัด ๆ ช้า ๆ จนขนลุกไปหมด

“ค่ะ แก้วนั้นของคุณพยัคฆ์” คำตอบของฉันทำมุมปากคุณพยัคฆ์ยกสูงขึ้น เขาเดินมาคล้องคอฉันแล้วพาเดินออกไป ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวขาพ้นประตูร้าน คำถามของพี่แฮคก็ทำให้คนข้างฉันชะงักไว้

“น้องน้องนามสกุลเดียวกับมึง แล้วทำไมถึงเรียกมึงว่าคุณ”

“เออ ไม่ใช่พี่น้องกันเหรอ” พี่อีกคนถามบ้าง

“ทำไม? นามสกุลเดียวกันจำเป็นต้องเป็นพี่น้องกันด้วยเหรอ” คนถูกถามตอบแค่นั้นก่อนจะพาฉันเดินออกมานอกร้าน พอพ้นบานประตูวงแขนหนักอึ้งก็ละออกจากคอฉัน ส่วนแก้วชานมไข่มุกก็ลอยเข้าไปในถังขยะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลทางเดิน

ตุบ!

“อย่ามากินชานมร้านนี้อีก” เขาหันมาบอกก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ฉันกับเพื่อนถอนหายใจออกมาพร้อมกันด้วยความโล่งอก ตอนเขาอยู่ด้วยพวกเราแทบกลั้นหายใจเพราะบรรยากาศมันอึมครึมไปหมด

“กลับบ้านกันเถอะ ใกล้เวลาคนขับรถคุณป้ามารับแล้ว” ฉันบอกเพื่อน ๆ ก่อนจะเดินไปยังจุดนัดพบที่บอกคนขับรถเอาไว้ มาสอบครั้งนี้พวกเราสามคนค้างที่บ้านคุณป้าของฉันเพราะจะได้ไม่ต้องเช่าห้องพัก อีกอย่างพ่อกับแม่พวกเราจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเพราะมีผู้ใหญ่ดูแล