EP.4 : หนีไม่พ้น

หลังสอบสัมภาษณ์ผ่านไป รอเกือบสองสัปดาห์ผลก็ออก เราทั้งสามคนสอบผ่านด้วยกันทั้งหมด เรียกได้ว่าเรียนด้วยกันตั้งแต่มอต้นยันมหาลัย สำหรับคนที่มีเพื่อนน้อยและเข้ากับคนอื่นยากอย่างฉันแล้วโชคดีมาก ๆ ที่มีเพื่อนสนิทไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ห่าง

พอถึงวันเปิดเรียนฉันกับสาคูเลือกพักหอสตรีใกล้มหาลัยซึ่งเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหน พ่อเจ้าทัพคนหล่อของฉันเอง นอกจากไม่ต้องจ่ายค่าเช่าแล้วเรายังไม่ต้องเดินทางไกล วันไปสอบสัมภาษณ์ฉันได้รับรู้รสชาติของรถติดแล้วว่าเป็นยังไง แม้จะนั่งรถส่วนตัวแต่ก็ไม่ต่างอะไรกับนั่งรถประจำทางเลย จุดหมายอยู่ห่างจากรถของเราไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร แต่ถ้าถนนข้างหน้ายังไม่โล่งเราก็ขยับรถไปไม่ได้ จากต้องใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสิบนาทีอาจกลายเป็นชั่วโมง ส่วนสายน้ำนางพักกับพี่สาวที่คอนโด นางไม่ได้มาพักกับพวกเรา แต่เวลาเรียนได้เจอกันฉันก็โอเคแล้ว

“มาอยู่หอสตรีแบบนี้พ่อก็ต้องนัดเจอลูกสาวข้างนอกสินะ” พ่อเอ่ยขึ้นขณะพาฉันเดินเข้ามาในตึก เราทั้งคู่เดินไปยังห้องนิติบุคคลชั้นล่าง ตรงนั้นพ่อเข้าไปได้ ถึงจะเป็นเจ้าของหอพักแต่ก็ใช่ว่าจะเดินขึ้นลงทุกชั้นได้ตามใจ

“งั้นวันไหนที่พ่อกับแม่เข้ากรุงเทพ น้องจะไปอยู่บ้านคุณป้าดีไหมคะ เราจะได้เจอกันสะดวก” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้ทั้งสองท่าน ตอนนี้เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเพราะพ่อคงอยากเห็นห้องของฉัน ถ้าขึ้นไปก็ต้องแอบ ๆ แต่ก็กลัวลูกค้าจะตกใจ

“เอาสิ ดีเลย” พ่อพยักหน้าให้พร้อมโยกหัวฉันไปมาเบา ๆ “ไปอยู่บ้านป้าแค่ตอนพ่อกับแม่มาหาก็ได้”

“ค่ะ แต่ต้องโทรบอกน้องก่อนนะคะว่าจะมา”

“ได้เลยลูกสาว”

“ว่าแต่หนูไม่อยากไปอยู่กับพี่ ๆ เหรอลูก ชั้นบนสุดของคอนโดมีห้องชุดที่คุณป้ายกให้ที่ใหญ่มาก ๆ แล้วก็มีห้องแยกย่อยอีกหลายห้องเลยนะ ห้องว่างเยอะแยะเลย เวลาเรียนไม่เข้าใจก็ให้พี่เขาช่วย ยิ่งเข้ามหาลัยแล้วต้องนัดทำงานกลุ่มด้วยกันบ่อย ๆ ถ้าเกิดมีเพื่อนผู้ชายในกลุ่ม หนูจะต้องเป็นฝ่ายไปห้องเพื่อนนะ” คราวนี้แม่พูดขึ้นบ้าง ถ้าท่านไม่พูดถึงเรื่องงานกลุ่มฉันก็ลืมไปเสียสนิทเลยว่าคงไม่สะดวกแน่ จะนั่งทำงานที่คณะจนดึกดื่นก็คงลำบากกัน ยังไงก็ต้องมีช่วงที่เราไปทำงานห้องเพื่อนไม่ก็เพื่อนมาทำงานห้องเรา

“น้องลืมไปเลยค่ะ แต่เห็นว่าปีหนึ่งเทอมแรกยังเรียนวิชาพื้นฐานกันอยู่ เรื่องงานกลุ่มน่าจะแบ่งกันไปทำได้ เดี๋ยวน้องคิดเรื่องย้ายหออีกทีตอนเทอมสองนะคะ”

“จ้ะ แต่ถ้าหนูสะดวกแบบนี้แม่ก็ไม่ว่าอะไร แม่แค่เสนอน่ะ ลูกแม่เป็นสาวแล้วอาจจะอยากอยู่กับเพื่อนมากกว่าพี่ ๆ ก็ได้”

“งั้นพ่อกับแม่กลับแล้วนะ ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก” พ่อเอ่ยขึ้นบ้าง

“ค่ะ น้องรักพ่อทัพกับแม่เกี๊ยวนะ” ฉันว่าพร้อมโผกอดทั้งสองท่านไว้แน่น พอได้ห่างบ้าน ห่างพ่อ ห่างแม่ แล้วก็ใจหาย ทีแรกก็อยากออกมา พอออกมาแล้วก็อยากกลับไป ใจคนเรานี่มันไม่แน่นอนจริง ๆ

หลังจากเดินไปส่งพ่อกับแม่ขึ้นรถแล้วฉันก็เดินกลับเข้ามาในห้องนิติบุคคลเพื่อขอกุญแจกับคีย์การ์ด ทว่าก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ในห้องไม่ใช่นิติบุคคลแต่เป็นเขา

“คุณพยัคฆ์…”

“อะไร? ทำหน้าอย่างกับเห็นผี” เสียงดุว่าก่อนจะก้มหน้าก้มตาพิมพ์บางอย่างต่อ ก่อนหน้านี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ แต่ทำไมตอนนี้ถึงมีเขาล่ะ

“คุณพยัคฆ์ไม่ได้ช่วยงานคุณลุงที่ร้านเหล้าหรอกเหรอคะ ทำไมถึง…” พี่พระพายช่วยงานคุณป้าที่โรงแรมกับคอนโด คุณพยัคฆ์ช่วยงานคุณลุงที่ร้านเหล้าและไนท์คลับอีกที่ ส่วนหอสตรีนี้เป็นงานของพี่พระเพลิง แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

“ไอ้เพลิงมันไม่ว่าง ฉันเลยมาทำแทน เธอมีปัญหาอะไร” คนที่เงยหน้าขึ้นทำท่าอารมณ์เสียใส่

“เปล่าค่ะ งั้นน้องขอกุญแจห้องได้ไหมคะ”

“มากรอกตัวเลขลงตารางนี่ให้ก่อนแล้วจะเอากุญแจให้”

ฉันหนีเขาไม่พ้นจริง ๆ สินะ ไม่ใช่ว่าเรียนที่เดียวกันแล้วเขายิ่งแกล้งฉันได้สะดวกขึ้นเหมือนตอนประถมหรอกใช่ไหม ที่ผ่านมาถึงฉันจะเรียนมอปลาย ส่วนเขาเข้ามหาลัย แต่เวลามีงานอะไรเขาก็จะส่งเมลมาให้ฉันทำช่วยตลอด อยากจะบอกว่าข้อดีก็มีอยู่ คือฉันไม่ต้องติวอะไรที่ไหนเลย เพราะต้องอ่านหนังสือเรียนของเขาไปด้วย ถ้าทำผิดหรืองานที่ส่งไปได้คะแนนน้อยก็จะโดนดุ เลยทำให้ฉันรู้อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับสาขาที่ตัวเองจะเรียน ตอนนี้ถึงไม่เรียนปีหนึ่งฉันก็รู้ว่าตัวเองต้องเรียนอะไรบ้าง แม้กระทั่งเนื้อหาที่พี่ปีสองเรียนฉันก็จำได้เกือบทุกอย่าง หรือฉันต้องทำงานของปีสามให้เขาด้วยนะ แบบนี้จะใจร้ายเกินไปหรือเปล่า งานของฉันก็มีเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ยิ่งเรียนคณะเดียวกันฉันคงหาข้ออ้างหนีเขาไม่ได้

“กรอกเสร็จแล้วค่ะ” ใช้เวลาชั่วโมงกว่า ๆ ก็กรอกตัวเลขมากมายลงในตารางต่าง ๆ เสร็จ พอหันไปมองคนที่นอนคว่ำหน้าทำตัวยาวอยู่บนโซฟาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เขานอนเล่นเกมสบายใจเฉิบ ส่วนฉันต้องทำงานอย่างหนักโดยไม่ได้ค่าขนมเพิ่ม

“เสร็จแล้วก็เอาของไปเก็บ กุญแจอยู่ในลิ้นชักซ้ายมือ” คนที่นอนเขี่ยโทรศัพท์อยู่พูดแบบไม่หันมามอง “รีบลงมาด้วยนะ หิวข้าว”

“ให้น้องทำกับข้าวให้เหรอคะ หรือว่าให้ออกไปซื้อให้”

“ออกไปกินพร้อมฉัน”

“คะ?” เขาจะแกล้งเอาฉันไปทิ้งไว้ที่ไหนไหมนะ ถึงจะมาแถวนี้บ่อยช่วงปิดเทอมแต่ฉันก็นั่งรถเมล์ไม่เป็นนะ

“พ่อกับแม่บอกให้ฉันพาเธอไปซื้อของใช้”

อ๋อ แบบนี้นี่เอง…

“บอกท่านด้วยล่ะว่าฉันทำหน้าที่อย่างดี แล้วก็ห้ามบอกไอ้เพลิงด้วยว่าฉันใช้เธอทำงานให้” คราวนี้สายตาดุ ๆ มองมาจนฉันรีบหลบตา

“ค่ะ”