EP.2 : Password

หมับ!

“อ๊ะ!”

“ทำไม? มีปัญหาเหรอ” คนที่เดินเข้ามาแย่งรีโมตทีวีจากมือฉันไปถามขึ้น เขาทิ้งตัวลงนั่งโซฟาข้างกันก่อนจะดึงห่อขนมจากมืออีกข้างของฉันไปถือเอาไว้

“เปล่าค่ะ” ก็มันปกตินี่ ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้สิผิดปกติ

“แม่ให้ล้างอ่างเลี้ยงปลากับเปลี่ยนน้ำในแจกัน เธอไปทำให้เสร็จก่อนแม่กลับด้วย”

“ค่ะ”

“วันนี้เวรฉัน รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง”

“ห้ามบอกว่าน้องเป็นคนทำค่ะ”

“ดีมาก วันนี้ฉันจะเลิกแกล้งเธอสองชั่วโมง” คนที่นั่งกินขนมดูทีวีเอ่ยก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟาเมื่อฉันลุกออกมาแล้ว

บ้านนี้ถึงจะมีพี่ช้อยคอยดูแลความเรียบร้อยและอาหารการกิน แต่งานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เป็นเรื่องพื้นฐานอย่างการซักผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน ล้วนเป็นหน้าที่ของพวกเราสี่คน แม่กับพ่อไม่เคยให้พวกเราใช้ชีวิตเป็นลูกคุณหนูหยิบจับอะไรไม่เป็น ท่านสอนให้ทำงานบ้านและสอนให้หาเงินเพิ่มเองอยู่เสมอ

เวลาต่อมา…

“มากันครบแล้วก็ดี พ่อมีเรื่องจะบอก” เสียงพ่อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยขึ้น ตอนนี้พวกเรานั่งในห้องอาหาร เตรียมรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน

“เรื่องโรงเรียนไอ้เพลิงเหรอพ่อ” พี่พระพายถามขึ้น ซึ่งพ่อก็พยักหน้าให้

“ใช่ เรื่องโรงเรียนของน้องสาวพวกแกด้วย” ประโยคต่อมาของพ่อทำคุณชายทั้งสามของบ้านขมวดคิ้วงง แหงล่ะ เรื่องนี้ฉันไม่เคยบอกใครนอกจากพ่อกับแม่

“ยัยเน่าไม่ได้เรียนต่อที่เดิมเหรอพ่อ” คราวนี้คุณพยัคฆ์เป็นคนถาม แอบเห็นสายตาดุ ๆ ของเขามองมาทางนี้ด้วย คงเพราะฉันไม่เคยบอกละมั้ง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะสนใจเรื่องของฉันทำไมนักหนา

“อย่าเรียกน้องแบบนั้นตายัก” แม่ว่าลูกชายคนเล็ก แต่คนโดนว่ากลับทำหูทวนลม

“อืม มอปลายพระเพลิงจะไปต่อที่กรุงเทพ ไปอยู่กับป้าอย่างที่ทุกคนพอจะเดาออกนั่นแหละ ส่วนน้องก็จะเข้าโรงเรียนประจำหญิงล้วนเพราะน้องสอบเข้าที่นั่นได้ พระพายกับพยัคฆ์เองก็สอบเข้าชายล้วนได้ด้วยใช่ไหม เลือกเองแล้วก็ต้องเรียนให้จบนะ หรืออยากจะไปต่อที่กรุงเทพกับพระเพลิงพ่อก็ไม่ว่าอะไร”

“แบบนี้พี่ก็ไม่ได้เจอน้องน้องแล้วสิ ทำไงดี ต้องปีนรั้วไปหาไหม โรงเรียนเราอยู่ข้างกัน” พี่พระพายพูดยิ้ม ๆ ทำให้ฉันต้องยิ้มตอบแต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มลงเพราะเหลือบไปเห็นสายตาดุ ๆ ของใครเข้า

มื้อเย็นของเราผ่านไปอย่างช้า ๆ พ่อกับแม่สร้างข้อตกลงใหม่กับพวกเรา ส่วนมากจะเป็นเรื่องค่าขนมและเรื่องผลการเรียน รวมถึงเรื่องวุ่นวายที่พี่พระเพลิงก่อไว้ด้วย กว่าจะได้แยกย้ายกันไปนอนก็กินเวลาเกือบสองชั่วโมง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

“มาแล้วค่ะ” เสียงเคาะประตูห้องจังหวะคุ้นหูดังขึ้น ทำให้ฉันที่นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงรีบดีดตัวลุก เขามาหาก่อนนอนแบบนี้ฉันต้องฝันร้ายแน่ ๆ เลย

“รหัสเข้าเครื่องอะไร” คนที่เดินเข้ามาในห้องฉันถามพลางทิ้งตัวลงนั่งปลายเตียง ในมือเขาถือโทรศัพท์ที่พ่อซื้อให้ฉันมาด้วย วันก่อนโดนยึดไปเขายังไม่คืนให้เลย วันนี้มาเอารหัสผ่านอีกแล้ว

“2812XX ค่ะ วันเกิดน้อง”

“ต่อไปเปลี่ยนรหัสเครื่องเป็นวันเกิดฉัน”

“ทำไมคะ”

“ฉันจะได้จำง่าย ๆ ไง” คราวนี้คนที่นั่งอยู่เริ่มหงุดหงิด

“…แต่น้องจำยากนี่คะ”

“อะไรของเธอ ทีฉันยังเอาวันเดือนปีเกิดเธอตั้งเป็นรหัสทุกอย่างเลย แค่นี้ก็จำไม่ได้เหรอ”

“คุณพยัคฆ์ใช้วันเกิดน้อง…” ทำไมล่ะ?

“ก็เออสิ เดี๋ยวพ่อกับแม่ถามถึงวันเกิดเธอแล้วฉันจำไม่ได้ก็โดนหักค่าขนมพอดี เธอมันลูกรักจะไปรู้อะไร วันเกิดก็ต้องจัดใหญ่โต ลำบากคนอื่นหาของขวัญมาให้อีก ค่าขนมยิ่งไม่พออยู่ด้วย”

“เอาคืนไหมคะ น้องเก็บของขวัญทุกชิ้นของคุณพยัคฆ์ไว้อย่างดีเลยค่ะ เงินที่พ่อกับแม่ให้ไว้น้องก็ใช้เดือนละครึ่ง มีเก็บเยอะเลย” นึกได้แล้วก็รีบถามเขาทันที ฉันรู้ว่าเขาไม่เต็มใจให้แต่ขัดพ่อกับแม่ไม่ได้ พอฉันรับมาก็เลยเก็บมันไว้ ไม่เคยแกะห่อของขวัญพวกนั้นเลย

“พูดแบบนี้อยากตายหรือไง” แต่คำตอบที่ได้กลับทำให้ฉันขนลุก คิดว่าเขาจะดีใจที่ได้ของคืนเสียอีก

“ไอ้นี่ใคร” ประโยคต่อมาดังขึ้นพร้อมหันหน้าจอมือถือมาทางฉัน ภาพพักหน้าจอเป็นรูปถ่ายของฉันกับเพื่อน ๆ ในวันสอบปลายภาควันสุดท้าย รูปนี้มีฉันรวมกับเพื่อนสนิทเป็นสี่คน หนึ่งในนั้นเป็นผู้ชาย

“เพื่อนค่ะ”

คนที่ได้รหัสเข้าเครื่องจัดการปลดล็อกและเลื่อนดูหลายอย่างในนั้นราวกับตรวจเช็ก ถึงจะไม่ได้มีข้อมูลสำคัญอะไรต้องปิดบัง แต่ฉันก็เครียดอยู่หน่อย ๆ เพราะหลังจากได้โทรศัพท์มือถือมาฉันก็ถ่ายรูปตัวเองกับเพื่อน ๆ ไว้เยอะเลย บางทีมันอาจมีรูปตลก ๆ หรือน่าเกลียด ๆ ของฉัน ถ้าเขาเอาไปโพสต์ลงโซเชียลให้ขายหน้า ฉันคงอายจนไม่รู้จะทำยังไง

“เธอมีเพื่อนผู้ชาย?”

“…ค่ะ”

“อย่าให้รู้นะว่ามีแฟน ไม่งั้นฉันไปกระทืบมันแน่”

“ทำไมคะ”

“ก็เธอยังเด็กอยู่ คิดว่าตัวเองกำลังขึ้นมอหนึ่งนี่เป็นสาวแล้วหรือไง เกิดใจแตกเรียนไม่จบ ค่าเทอมที่พ่อกับแม่ฉันจ่ายให้ก็เสียเปล่าน่ะสิ”

“แต่คีนเป็นเพื่อนน้องจริง ๆ นะคะ ถ้าคุณพยัคฆ์ไม่เชื่อไปถามสาคูกับสายน้ำดูก็ได้”

ตุบ!

“ล็อกอินบัญชีโซเชียลทุกอย่างที่เธอใช้ลงเครื่องฉันให้หมด” คนที่นั่งอยู่ปลายเตียงโยนโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้ฉันแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

ฉันที่ยืนอยู่ห่าง ๆ รีบหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาแล้วรีบทำตาม ไม่จำเป็นต้องถามรหัสผ่านเพราะก่อนหน้านี้เขาบอกแล้วว่ารหัสทุกอย่างคือวันเกิดฉัน

“ล็อกอินทุกอย่างเลยเหรอคะ”

“อือ”

“งั้นน้องกดออกบัญชีคุณพยัคฆ์ก่อนนะ”

“อือ เดี๋ยวเวลาใช้ฉันสลับแอคเคานต์เอง”

“แบบนั้นน้องก็ไม่เป็นส่วนตัวสิคะ”

“แล้วยังไง มีปัญหาเหรอ”

“เปล่าค่ะ”

พอลองใช้โอกาสนี้กดออกจากหลายแอปพลิเคชันของเขาแล้วเข้าใหม่ รหัสผ่านทุกอย่างก็ยังคงเป็นวันเกิดของฉันทั้งหมดอย่างที่เขาบอก

“อย่าคิดว่าไปอยู่โรงเรียนประจำแล้วฉันจะตามเธอไม่ได้นะ หน้าที่ทำรายงานให้ฉันยังเป็นของเธอ” คนที่ดีดตัวลุกขึ้นเดินเข้ามาหาพร้อมคืนโทรศัพท์มือถือให้ “แล้วก็อย่าให้รู้ว่าเธอไปสมัครบัญชีโซเชียลอื่นไว้แล้วไม่บอกฉัน เพราะฉันจะจับตาดูเธอ ถ้าเธอตุกติกก็หมายความว่าสิ่งที่ฉันคิดไว้มันถูกทุกอย่าง”

“แล้วถ้าสิ่งที่คุณพยัคฆ์คิดไว้มันผิด… คุณพยัคฆ์จะมองน้องเปลี่ยนไปไหมคะ” เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันกล้าสบตากับเขาคนที่สูงกว่า และพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น “ถ้าน้องไม่ได้จะมาแย่งหรือแบ่งอะไรจากคุณพยัคฆ์ คุณพยัคฆ์จะมองน้องเป็นน้องสาวคนหนึ่งไหมคะ”

“ไม่”

“…”

__________

>>> ฝากพ่อแม่ ปู่ย่า และรุ่นทวดด้วยนะคะ

- รักนี้ต้องรีเทิร์น (แนวแฟนเก่า+หลัวชั่ว)

- ของเล่นชิ้นสุดท้ายของนายวายร้าย (แนวไอ้โบ้ค่ะ เมียหนี)

- ร้ายแลกรัก (แนวปากหนัก ปากแข็ง โบ้ยกกำลังสอง)

- อาถรรพ์ลานเกียร์ (แนวรักวัยรุ่นโรแมนติก ยิ้มแก้มแตก)