บทที่7

น้ำตาของเพื่อนทั้งสามไหลราวกับเขื่อนแตกเมื่อได้มาเห็นสภาพของริต้าซึ่งนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ ทันทีที่พวกเธอทราบข่าวก็รีบจองตั๋วบินมาหาเพื่อนโดยทันทีทั้งสามทิ้งงานที่อยู่ตรงหน้าเมื่อได้ข่าวว่าเพื่อนสุดที่รักประสบอุบัติเหตุ

"อาการของริต้าตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะคุณชาคริต"ใบเฟิร์นเอ่ยถามร่างใหญ่ของชายชาวอังกฤษถึงอาการของเพื่อนในตอนนี้ นิน่าและกล้วยหอมยืนกอดกันตัวกลมได้แต่ยืนดูเพื่อนไม่กล้าสัมผัสตามร่างกายส่วนไหน 

"อาการของเธอดีขึ้นมากแล้วครับไม่มีอาการแทรกซ้อนหรือเกิดผลข้างเคียงจากการผ่าตัด แต่แขนละขาของเธอนั้นคงต้องใช้เวลารักษาหลายเดือนกว่าจะหายและกลับมาเดินได้ปกติ"

"โถ่ ยัยริต้านี่มันเป็นเวรกรรมอะไรของแกกันนะ แฟนก็นอกใจไปแต่งงานใหม่กับเพื่อนทรยศส่วนแกก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุเจ็บตัวแบบนี้"กล้วยหอมตัดพ้อออกมาเป็นภาษาไทย นึกสงสารเพื่อนที่ต้องมาเจอแต่เรื่องเลวร้ายไม่เว้นแต่ละวัน

"ถ้ายัยริต้าหายดีเมื่อไหร่ฉันจะเป็นคนพามันไปทำบุญล้างซวยเอง"

"ถ้าแม็กกับนังน้ำหอมไม่คิดหักหลังยัยริต้า ริต้าก็คงไม่ต้องเสียใจจนต้องบินหนีมาแบบนี้หรอก พูดแล้วเจ็บใจชะมัด"

"อย่าให้แม่เจอมันที่เมืองไทยนะ จะตบให้คว่ำ"ใบเฟิร์น นิน่าหมายมั่นสองชายหญิงคู่นั้นเอาไว้ ริต้าดีกับทั้งสองมากขนาดไหนแต่ทั้งคู่ก็คิดจะหักหลังริต้าได้ลงคอ

"แต่น้ำหอมกำลังท้องอยู่นะ"คำพูดของกล้วยหอมทำให้ใบเฟิร์นและนิน่ารู้สึกขัดใจ ทั้งสามเดินไปล้อมเตียงของคนไข้จ้องหน้าเพื่อนรักที่กำลังนอนอยู่

"ริต้า พวกฉันสามคนมาเยี่ยมแกแล้วนะ รีบ ๆ หายนะฉันกับยัยนิน่าและยัยกล้วยหอมจะพาแกออกล่าหาผู้ไปเย้ยไอ้แม็กหน้าหม้อแฟนเก่าของแก"ชาคริตยืนฟังเพื่อนทั้งสามของริต้าพร่ำพูดถึงเรื่องราวต่าง ๆ แต่เน้นหนักไปถึงเรื่องผู้ชายซื่อแม็กซึ่งจากที่ฟังคงจะเป็นอดีตแฟนหนุ่มของคนบนเตียง

ทั้งสามสาวอาสาเป็นผู้เฝ้าไข้ของเพื่อนรักซึ่งชาคริตเองก็ตอบตกลงเขาปล่อยให้ทั้งสามสาวเฝ้าไข้โดยให้บอดี้การ์ดยืนคุ้มกันอยู่ด้านหน้าเผื่อว่าบรรดาเพื่อน ๆ ของริต้ามีอะไรจะเรียกใช้ ส่วนเขาขอตัวกลับไปพักที่แพนเฮ้าส์

สามเพื่อนสาวคอยเฝ้าริต้าอย่างใกล้ชิด นับว่าเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ดีของริต้าที่มีเพื่อนดี ๆ ทั้งสามคอยรักและเป็นห่วง ส่วนเรื่องร้านกาแฟของริต้าใบเฟิร์นได้โทรไปบอกผู้จัดการร้านให้เตรียมตัวเปิดร้านตามปกติแม้จะมีการถามถึงเจ้านายแต่ใบเฟิร์นตอบปัดไปเพราะไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องที่ริต้าประสบอุบัติเหตุ

"ริต้า แกจะไม่ตื่นขึ้นมาหาพวกฉันจริง ๆ เหรอห้ะ"

"พวกฉันรอแกตื่นทุกวันเลยนะยัยบ้า นี่แกไม่คิดจะตื่นมาคุยกับพวกฉันเลยเหรอย๊ะแม่คนสวย"

"ตื่นขึ้นมาได้แล้วริต้า กล้วยหอมคิดถึงอยากจะฟังน้ำเสียงอ่อนหวานของริต้าแล้วนะ"คนบนเตียงยังคงนิ่งเงียบไม่รับรู้อะไรแม้คุณหมอจะถอดเครื่องช่วยหายใจและบอกว่าอาการของริต้าดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าริต้าจะฟื้นตื่นขึ้นมา

"แกจะไม่ตื่นขึ้นมาจริง ๆ เหรอริต้า เย็นนี้พวกฉันต้องบินกลับเมืองไทยกันแล้วนะ"ฝ่ามือสั่นเทาของใบเฟิร์นลูบเส้นผมนุ่มละมุนของเพื่อนสาว ยามเมื่อจ้องหน้าไร้สีเลือดมันแทบจะทำให้ทั้งสามกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่

"ริต้ามันคงเหนื่อย ให้มันพักเถอะอีใบเฟิร์น"ริมฝีปากเล็กสั่นอย่างพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

"ริต้าเป็นคนดี พระจะต้องคุ้มครองให้ริต้าได้พักผ่อนเถอะส่วนพวกเราก็มีเตรียมเก็บของ"แม้จะไม่มีใครอยากกลับแต่หน้าที่การงานมันก็จำเป็น แม้จะอยากอยู่ให้นานกว่านี้แต่ทุกคนย่อมมีภาระ เอาเป็นว่าพวกเธอจะคอยโทรมาถามอาการของริต้าผ่านชาคริตก็แล้วกัน

"อยู่กับคุณชาคริตก็อย่าดื้ออย่าซนกับเขานะริต้า เขาเป็นมาเฟียนะเดี๋ยวแกก็โดนเขาจับกินตับเอาหรอก"ใบเฟิร์นพูดล้อก่อนจะหันไปเก็บกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตนเองรอเวลาให้ชาคริตมาเปลี่ยนเวรเฝ้าคนไข้ก่อนที่พวกเธอจะต้องบินกลับเมืองไทย

"ฝากดูแลยัยริต้าเพื่อนของพวกเราด้วยนะคะคุณชาคริต ถ้าหากยัยริต้าฟื้นแล้วรบกวนคุณชาคริตช่วยโทรบอกพวกเราด้วยนะคะ"หญิงสาวสามคนพร้อมกับกระเป๋าเดินทางเอ่ยพูดกับชายหนุ่มตรงหน้าประตูห้องพักหลังจากเตรียมตัวเสร็จพร้อมเดินทางกลับ

"ยินดีครับ ถ้าหากคุณริต้าเธอฟื้นผมจะรีบโทรบอกทันที"

"ริต้าเธอเป็นคนที่น่าสงสาร หวังว่าคุณคงจะไม่ใจดำในระหว่างที่เธอพักรักษาตัวอยู่กับคุณ"ชาคริตมองหน้าผู้หญิงที่ชื่อนิน่า สายตาคมไล่มองเพื่อนสองคนที่อยู่ถัดไป

"โปรดใจดีกับเพื่อนของพวกเราด้วยนะคะ"

"ครับ"ไม่มีอะไรที่เขาจะต้องใจร้ายกับเธอ แววตาเรียบนิ่งมองร่างของสามสาวเดินตามลูกน้องของเขาออกไป ฝ่ามือใหญ่หมุนลูกบิดประตูเดินเข้าไปภายในห้องพักคนไข้แววตาอยากจะคาดเดามองร่างของริต้า

"ชีวิตคุณชั่งน่าสงสารจริง ๆ ริต้า"เมื่อได้อ่านประวัติของเธอที่เขาเป็นคนสั่งให้มาร์คัสไปสืบมา ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ใจกล้าที่เข้าไปช่วยชีวิตหลานของเขาจะมีเรื่องราวที่น่าสงสารเช่นนี้

'ตัวคนเดียวสูญเสียครอบครัวจากอุบัติเหตุ'

'แฟนทิ้งไปแต่งงานกับเพื่อนสนิทในกลุ่ม โชคชั่งใจร้ายเมื่อผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเธอกำลังตั้งท้อง'

'มาพักผ่อนแต่โชคยังใจร้ายทำให้เธอต้องมานอนให้น้ำเกลือแขนขาหักอยู่ที่โรงพยาบาล'

ร่างใหญ่เดินไปหย่อนกายนั่งลงบนพื้นที่ว่างบนเตียงคนไข้ดวงตาคมเข้มจับจ้องบนใบหน้าที่เริ่มจะกลับมาสดใสของริต้า เขาพึ่งสังเกตเองว่าหญิงสาวมีใบหน้าสวยงามขนตาเรียงตัวเป็นแพยาวริมฝีปากเรียวกระจับน่าจูบ

เฮ้ย

ชาคริตสะบัดศีรษะไล่ความคิดนั้นแต่สายตาเจ้ากรรมไม่รักดีเอาแต่จับจ้องริมฝีปากของริต้าอย่างไม่อาจละสายตาไปไหนได้จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

ติ๊ด ติ๊ด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติของชาคริตให้กลับมา ฝ่ามือใหญ่ล้วงโทรศัพท์ออกมารับสายน้ำเสียงห้วนอย่างไม่สบอารมณ์กรอกใส่ปลายสายที่โทรมาขัดจังหวะ

"โทรมามีอะไรห้ะไอ้โจเซฟ"

"มึงจะหัวเสียใส่กูทำไมห้ะไอ้ชาร์ล กูโทรมาขัดจังหวะเข้าเข้าด้ายเข้าเข็มของมึงหรือยังไง"

"เปล่า ว่าแต่มึงเถอะโทรมาหากูมีธุระอะไร"ชาคริตเหลือบมองใบหน้าของริต้าก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงเดินไปคุยโทรศัพท์ตรงนอกระเบียงด้านนอกเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อนของคนบนเตียง

"กูแค่จะโทรมาถามอาการของคุณริต้าว่าเธอเป็นยังไงบ้าง"

"ตอนนี้หมอถอดเครื่องช่วยหายในแล้วเหลือแต่สายน้ำเกลือ อาการของเธอดีขึ้นมากแต่ยังไม่ฟื้น"

"ทำไมยังไม่ฟื้นวะ หมอก็ถอดเครื่องช่วยหายใจแล้วนี่หรือว่าเธอจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา"

'ถ้าอยากให้เจ้าหญิงนิทราฟื้นต้องให้เจ้าชายรูปงามจุมพิตเจ้าหญิงนะคะแด๊ดดี้'เสียงเจื้อยแจ้วของนีน่าดังแว่วผ่านโทรศัพท์เข้ามาให้ชาคริตได้ยิน

"เรื่องแบบนั้นมันก็มีแค่ในนิทานที่ลูกอ่านเท่านั้นล่ะนีน่า"โจเซฟส่ายหัวกับความคิดของลูกสาวตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นกับเฮเลนภรรยาสาวสวยของเขาและยังเป็นน้องสาวสุดรักสุดหวงของชาคริต

"เรื่องแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้นะคะแด๊ด ใช่ไหมคะมามี๊"

"ใช่จ้ะเจ้าหญิงตัวน้อยของมี๊"นีน่าเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของคนทั้งบ้าน เฮเลนร้องไห้โฮตอนที่รู้ข่าวเรื่องอุบัติเหตุรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของหญิงสาวคนนั้นที่เข้ามาช่วยลูกสาวของเธอเอาไว้

ชาคริตที่ได้ยินหลายสาวตัวน้อยพูดก็ได้แต่พากันส่ายศีรษะไม่ต่างจากโจเซฟผู้เป็นพ่อ ทั้งคู่คุยเรื่องอาการของริต้าก่อนที่จะวางสายไป ชาคริตหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องพักริต้ายังคงนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น แต่แล้วคำพูดของนีน่าหลานสาวตัวน้อยก็ลอยเข้าสู่สมอง

'เจ้าชายต้องจุมพิตเจ้าหญิง'หรือว่าเราควรทำตามที่นีน่าแนะนำมาดี ชาคริตคิดอยู่ในใจสลับกับมองใบหน้าของริต้า

'เชื่อเด็กดูสักครั้งคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง"มาเฟียหนุ่มในคราบนักธุรกิจก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงคนไข้อีกครั้ง ใบหน้าคมเข้มก้มลงจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงเซ็นริมฝีปากอุ่นประกบริมฝีปากเย็นขบเม้มริมฝีปากเรียวเล็กแผ่วเบา รสชาติหวานล้ำยามเมื่อสัมผัสปลายลิ้นรุกล้ำอย่างไม่อาจจะหักห้ามใจได้เพราะไม่เคยได้รับสัมผัสอันหอมหวานแบบนี้จากหญิงสาวคนไหนมาก่อน ความอ่อนหวานนุ่มละมุนยามเมื่อปลายลิ้นกวาดชิมความฉ่ำหวาน รสชาติโดนใจทำให้ชาคริตหลงลืมตัวดูดดึงริมฝีปากจนเกิดสี

"ฮึม"เสียงครางฮึ่มฮัมด้วยความพึงพอใจแม้จะไม่ได้รับสัมผัสจูบตอบแต่มันกลับทำให้เขาซาบซ่านขนกายลุกชันไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากมัวประกบจูบดูดดึงเปลือกตาหลับพริ้มจนไม่ได้มองเลยว่าคนด้านล่างที่เขากำลังฉวยโอกาสในยามเมื่อเธอไม่ได้สติกำลังฟื้นตื่นขึ้นมาจากการถูกรบกวน

"อื้อ"

">