Se connecterPartager
บทที่6
Date de publication:
2026-11-05 19:19:13ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้โดยอาการของริต้านั้นยังคงต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีเมื่ออาการของเธอดีขึ้นตามลำดับแต่ก็ยังคงอยู่ในการดูแลของหมอภายในห้องปลอดเชื้อ
"หมอบอกว่าอาการขอเธอดีขึ้นมากแล้วครับ ถ้าไม่เกิดอาการแทรกซ้อนอีกไม่นานหมอคงย้ายเธอไปรักษาต่อในห้องพักฟื้น"มาร์คัสรายงานเมื่อชาคริตเดินทางมาถึงหลังจากเขาเสร็จการประชุมสำคัญที่บริษัท สายตาดุจดั่งพญาสิงโตมองผ่านช่องกระจกสี่เหลี่ยมเข้าไปยังด้านในห้องปลอดเชื้อ "สืบรู้แล้วหรือยังว่าเธอเป็นใคร" "ทราบแล้วครับ เธอชื่อริต้าเป็นหญิงสาวชาวไทย" "คนไทย อย่างนั้นเหรอ?" "ครับท่าน คุณริต้าเธอเป็นคนไทยเธอทางมาถึงที่นี่ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่เกิดอุบัติเหตุ" "สาวน้อยผู้โชคร้ายสินะ"ชาคริตหลับตาลง ภายในวันนั้นหวนกลับเข้ามาในสมองของเขาอีกครั้งยามเมื่อเขาหลับตา มันยากมากที่จะทำให้เขาลืมเรื่องวันนั้นไปได้ "นายท่านจะทำอย่างไรกับเธอต่อไปดีครับ" "รอให้เธอหายดีก่อน ส่วนเรื่องอื่นฉันคิดเอาไว้แล้ว"เธอคือผู้มีพระคุณสำหรับครอบครัวของเขา ถ้าไม่ได้เธอเอาไว้เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับหลานสาวตัวน้อย ประเทศไทย ใบเฟิร์น กล้วยหอม นิน่า กำลังอยู่ในสภาวะร้อนรนนั่งไม่ติดพื้นเมื่อทั้งสามไม่สามารถติดต่อหาเพื่อสาวอย่างริต้าได้ราวกับว่าอีกฝ่ายหายเข้ากลีบเมฆไปเลย "พวกเราจะทำยังไงดี ไม่มีใครสามารถติดต่อริต้าได้เลย"ทั้งสามนั่งต้องโทรศัพท์มือถือของตนเองซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า สีหน้าของทุกคนแสดงถึงความกังวล เป็นห่วงเพื่อนอย่างเห็นได้ชัดแม้จะพยายามติดต่อหาริต้ากี่สายแต่อีกฝ่ายก็หายเงียบไปไม่สามารถติดต่อได้ "นั่นสิเราจะทำอย่างไรดี อีกสองวันก็จะถึงกำหนดที่ริต้าจะบินกลับมาแต่ทำไมไม่มีใครติดต่อริต้าได้สักคน"แม้แต่ภาพถ่ายลงโซเชียลก็ยังไม่มีสักรูป สายโทรศัพท์กลับมาหาเพื่อนไม่มีสักสายหลังจากที่ได้คุยกันในวันนั้น มันแปลกมากจนทั้งสามต้องมารวมตัวกันคิดหาวิธี "ใบเฟิร์น นิน่า หอมเป็นห่วงริต้าจังไม่รู้ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง" "ฉันสองคนก็เป็นห่วงยัยริต้าไม่แพ้ไปกว่าแกหรอกกล้วยหอม รับสิวะยัยบ้า"ใบเฟิร์นสบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะวางโทรศัพท์กระแทกลงกับโต๊ะกระจกเมื่อต่อสายหาริต้าแต่กลับไม่สามารถติดต่อได้ "มันชักจะยังไง ๆ แล้วนะ ยัยริต้าไม่น่าจะหายจนติดต่อไม่ได้แบบนี้"นิน่าครุ่นคิดหนักลึก ๆ ภายในใจรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนจนอยากจะบินไปตามถึงอังกฤษ "อีกสองวันก็จะถึงกำหนดเดินทางกลับ รอดูก่อนว่ายัยริต้าจะบินกลับมาไหม ถ้าไม่พวกเราสามคนจองตั๋วบินไปอังกฤษกัน"นี่คงเป็นทางเลือกเดียวที่ดีที่สุดในตอนนี้ เพราะยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดเรื่องขาดการติดต่อ คิดในทางที่ดีริต้าคงอยากได้ความเป็นส่วนตัวในระหว่างการพักผ่อนและคงไม่อยากให้ใครรบกวน อาการของริต้าดีขึ้นตามลำดับราวกับมีปาฏิหาริย์ ไร้อาการแทรกซ้อนจนหมออนุญาตให้ยายเธอมารักษาในห้องพักฟื้นแต่ก็ยังคงใช้เครื่องช่วยหายใจ ติ๊ด ติ๊ด เสียงวัดอัตราการเต้นของหัวใจส่งเสียงเพื่อไม่ให้ภายในห้องพักตกอยู่ในความเงียบ ชาคริตกำลังนั่งทำงานอยู่บนโซฟาตัวยาวเขาอาสาเป็นคนเฝ้าสลับเปลี่ยนกับพยาบาลพิเศษยามเมื่อเขาต้องเข้าบริษัทไปประชุมหรือติดธุระ ปึก แฟ้มเอกสารแฟ้มสุดท้ายวางลงบนโต๊ะกระจกใสหลังจากที่เขาได้ใช้เวลาในการทำงานเสร็จสิ้น ร่างใหญ่บิดตัวไปมาด้วยความเมื่อยล้าจากการนั่งทำงานอยู่กับที่เป็นเวลานานสายตามองไปยังร่างแน่นิ่งของคนบนเตียงซึ่งนอนไม่ได้สติมาครบหกวันแล้ว ก๊อก ก๊อก "เข้ามา"ประตูห้องพักของคนไข้ถูกเปิดเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงอนุญาต ชาคริตหันไปมองร่างใหญ่ของมาร์คัสที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าวิตก "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับท่าน" "เกิดเรื่องอะไร" "เมื่อครู่ผมไปรับโทรศัพท์ของคุณริต้าจากร้านซ้อมมาครับ มีสายหลายสายและข้อความหลายข้อความจากเพื่อนของเธอส่งมา และที่แย่ไปกว่านั้น" "ทำไม" "พรุ่งนี้เป็นวันที่คุณริต้าต้องเดินทางกลับเมืองไทยครับ"สีหน้าของชาคริตเปลี่ยนไป เมื่อได้ยินว่าพรุ่งนี้เป็นกำหนดวันเดินทางกลับของเธอ "คุณริต้าเธอเดินทางมาที่นี่เพื่อมาพักผ่อน พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่เธอต้องเดินทางกลับเมืองไทยเราจะทำยังไงดีครับท่าน"เพื่อนของเธอคงจะเป็นห่วงมากไม่น้อยดูจากการกระหน่ำโทรและการส่งข้อความมา "ต่อสายหาเพื่อนของริต้าคนใดคนหนึ่ง ฉันจะเป็นคนคุยกับเธอเอง"คนอย่างชาคริตไม่เคยหลีกเลี่ยงปัญหาเขาพร้อมจะแก้ไขปัญหานี้โดยทันที มาร์คัสรีบต่อสายหาเพื่อนของริต้าเน้นจากสายของใครที่โทรเข้ามาหามากกว่ากัน "ยัยริต้า แกหายไปไหนมาห้ะทำไมพวกฉันติดต่อแกไม่ได้ รู้ไหมฉันยัยนิน่ายัยกล้วยหอมเป็นห่วงแกมากเลยรู้ไหม" "สวัสดีครับ"ใบเฟิร์นหุบปากเงียบทันทีเมื่อได้ยินเสียงอ่อนทุ้มของผู้ชายสำเนียงภาษาอังกฤษดังมาจากปลายสายซึ่งเป็นเบอร์ของเพื่อนเธอ "สวัสดีค่ะ คุณเป็นใครคะทำไมโทรศัพท์เพื่อนของฉันถึงได้ไปอยู่กับคุณ" "ผมชื่อชาคริตครับ ผมมีข่าวของคุณริต้ามาแจ้งให้คุณทราบ" "ข่าว ข่าวอะไรคะ"ใบเฟิร์นเริ่มใจไม่ดีตอนนี้เธอแทบจะทำอะไรไม่ถูกมือไม้สั่นไปหมด ข่าวการประสบอุบัติเหตุของริต้าถูกบอกเล่าออกมาจากผู้ชายที่กำลังพูดสายกับเธออยู่ในตอนนี้ น้ำตาเม็ดใสร่วงเผาะร่างเล็กไร้เรี่ยวแรงทรุดตัวลงนั่งเมื่อได้ฟังอาการบาดเจ็บของเพื่อนรักในตอนนี้ "ฮึก พรุ่งนี้ฉันกับเพื่อนอีกสองคนจะรีบบินไปหาริต้า คุณช่วยให้ใครมารับพวกเราที่สนามบินจะได้ไหม"แม้ว่าชายหนุ่มยืนยันว่าอาการของริต้าดีขึ้นแต่ด้วยความรัก ความเป็นห่วงไม่อาจจะทำให้เธอเพิกเฉยนิ่งนอนใจได้ "ได้ครับถ้าคุณและเพื่อนเดินทางมาถึงผมจะให้ลูกน้องเดินทางไปรับที่สนามบิน แต่มีอีกหนึ่งอย่างที่ผมต้องบอกคุณเอาไว้ก่อน" "อะไรคะ" "ผมไม่สามารถให้คุณพาริต้าเดินทางกลับเมืองไทยได้ เพราะตอนนี้เธอต้องอยู่ในความดูแลของผม"เพราะเธอคือฮีโร่ที่ช่วยชีวิตของหลานสาวตัวน้อย ต้องรอให้ริต้ารักษาอาการจนหายดีกลับมาเดินได้เป็นปกติและให้ทางครอบครัวของเขาได้ตอบแทนในการช่วยเหลือชีวิตของหลานสาวตัวน้อยในครั้งนี้เสียก่อน ริต้าถึงจะสามารถเดินทางกลับเมืองไทยได้ ส่วนอีกหนึ่งสาเหตุที่อยู่ลึก ๆ ในใจเขาขอไม่บอกให้ใครได้รับรู้ในตอนนี้
Dernier chapitre
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่34
แกร็กเสียงประตูห้องนอนที่ปิดลงดึงความสนใจจากหญิงสาวให้หันไปมอง ริมฝีปากเรียวเล็กส่งยิ้มหวานดั่งเช่นเคยเมื่อเห็นว่าผู้เป็นสามีเดินมาหา"ลูกหลับแล้วเหรอคะ ชาร์ล""ครับ ที่รัก"ชายหนุ่มตอบเสียงหวานเดินมาโอบกอดร่างเล็กของภรรยาสาวจากทางด้านหลัง จมูกโด่งก้มลงสูดดมความหอบบนไหล่เนียนอย่างรักใคร สองชายหญิงยืนกอดกันสายตาลอบมองผ่านกระจก"ผมรักคุณจังริต้า""หืม วันนี้มาอารมณ์ไหนคะ"หญิงสาวเอียงคอมองแม้เธอจะได้ยินสามีบอกรักทุกวันแต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกเขินทุกครั้งเมื่อได้ยินมัน"อารมณ์อยากบอกรักเมียครับ ผมอยากบอกรักริต้าทุกวันทั้ง เช้า สาย บ่าย เย็น ก่อนนอน ตื่นนอน หรือทุก ๆ ห้านาที""คิคิ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ"หญิงสาวหมุนตัวหันมาเผชิญหน้าฝ่ามือเรียวเล็กวางแนบบนแก้มสากของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่สวยเป็นประกายวาววับดุจดั่งดวงดาวยามเมื่อจ้องมองคนรัก"อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นครับ"ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านชุดนอนสีดำตัวบางแบรนด์ดัง สายตาประดุจเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ลามเลียร่างกายของภรรยาปลายลิ้นสากเลียริมฝีปากค้างคืนนี้ทางสะดวกเมื่อคุณปู่กับคุณย่ามารับหลานตัวน้อยไปนอนด้วย"ร้อนเหรอคะเหงื่อแตกเชี
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่33
สภาพห้องพักไม่ต่างอะไรกับสนามรบ ริต้าอยากจะกรีดร้องให้สลบไปตื่นอีกวันของพรุ่งนี้เช้า สภาพห้องในตอนนี้ไม่มีตรงส่วนไหนดีผลมาจากศึกรบนับครั้งไม่ถ้วนของเธอและเขาเดือดร้อนจนต้องเรียกแม้บ้านให้มาทำความสะอาดใหม่พร้อมชดใช้ค่าเสียหาย"เราจะไปทานอาหารที่ร้านไหนกันดีครับริต้า""คุณยังมีแรงจะออกไปทานอาหารข้างนอกอีกเหรอคะ"เธอไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงได้แต่นอนพักอยู่บนเตียงนอน มองดูชายหนุ่มกำลังยืนแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจก"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมสั่งมาร์คัสให้ไปซื้ออาหารมาให้พวกเราก็แล้วกันนะครับ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม"ชายหนุ่มมองภาพสะท้อนของหญิงสาวผ่านกระจก"ขอเป็นอาหารไทยรสจัด ๆ ก็แล้วกันค่ะ และอย่าลืมบอกให้คุณมาร์คัสซื้อยาแก้ปวดกับยาคุมกำเนิดมาให้ริต้าด้วยนะคะ"คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน ชาคริตหมุนตัวเดินไปหาหญิงสาวทำเอาริต้าสะดุ้งเมื่อเขาคว้าตัวเธอให้ลุกขึ้นนั่ง"ทำไมต้องทานยาคุมกำเนิดด้วยล่ะครับ ริต้าไม่อยากตั้งท้องลูกของผมอย่างนั้นเหรอ"ริต้าเม้มริมฝีปากเธอรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อยไม่นึกเลยว่าชาคริตจะตั้งคำถามนี้กับเธอ"ว่าอย่างไรล่ะครับ ผมไม่มีอะไรดีพออย่างนั้นเหรอครับทำไมริต้าถึง""ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่32
พรึ่บร่างเจ็บถูกจับพลิกตัวให้อยู่ทางด้านบน ริต้าเบิกตากว้างเมื่อรู้ชะตากรรมชีวิตของตนเองต่อจากนี้ ความแข็งขืนที่ยังไม่หลุดออกมันกำลังกระตุกหงึกอยู่ด้านในช่องทางรักของเธอ ความยิวทำเอาช่องทางรักขมิบถี่เมื่อท่อนเอ็นเริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง"รอบนี้ผมอยากเห็นลีลาของริต้าบ้าง""ตะ....แต่ริต้าทำไม่เป็น""ง่าย ๆ ครับ เหมือนกับเราขี่ม้า"ชาคริตว่าพร้อมจับเอวเล็กให้ยกขึ้นกระแทกลงตามจังหวะ ดวงตาเบิกกว้างมากยิ่งขึ้นเมื่อท่วงท่านี้ทำเอาริต้าจุกจนตัวงอเล็บทั้งสิบจิกลงบนหน้าท้องจนเป็นรอย ความจุกและเสียวยังคงเล่นงานด้านล่างอย่างหนักหน่วงเมื่อชาคริตไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวเล็กของเธอ"ฮึก จุก""แต่มันก็เสียวใช่ไหมล่ะครับ อ่าส์"ริต้าพยักหน้า เธอไม่ปฏิเสธความยาวแทงลึกจนเธอเสียวเก็บไปทั่วทั้งร่าง สีหน้าของเธอมันบ่งบอกถึงความทรมานซึ่งไม่ต่างจากสีหน้าของคนใต้ร่าง เสียงครางในลำคอคล้ายกับราชสีห์กำลังได้รับบาดเจ็บกลับปลุกความกล้าในตัวนักพรานสาวขึ้นมาเสียอย่างนั้นเอวเล็กเริ่มขยับขึ้นลงเองเมื่อจับทิศทางได้ ใบหน้าของชาคริตแสดงถึงความพึงพอใจ เขาปล่อยมือออกจากเอวบางปล่อยให้หญิงสาวได้ทำตามอำเภอใจส่วนตัวเองนั้นจะเป็น
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่31
อึกริต้ากลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบากเมื่อเธอได้เห็นแก่นกายขนาดใหญ่แข็งตัวเต็มที่ มันทั้งใหญ่และยาวขาวอวบกระตุกหงึกเหมือนอยากจะกระแทกเข้าไปในช่องทางรักอันแสนคับแคบของเธอเต็มทีสีหน้าของริต้าในตอนนี้เกิดความกังวลใจเพราะขนาดไซซ์ของเขาและเธอมันชั่งแตกต่างราวฟ้ากับเหวลึกยิ่งนักไม่สามารถนึกภาพออกมาได้เลยว่าท่อนเอ็นจะสามารถสอดใส่เข้าไปด้านในได้อย่างไร"ไม่ต้องกลัวนะครับ"ชาคริตเอ่ยปลอบโยนถึงมันจะไม่สามารถช่วยอะไรได้มากเพราะหลักฐานก็เห็น ๆ กันอยู่ ไซซ์มินิของหญิงไทยกับอันใหญ่เท่าแขนของชายชาวต่างชายไม่เจ็บจนต้องร้องแหกปากก็ไม่รู้ว่าจะต้องพูดยังไงแล้วกึดฟันซี่เล็กขบแน่นเมื่อท่อนเอ็นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดค่อย ๆ สอดเข้ามาอย่างเชื่องช้า น้ำตาเม็ดใสไหลพรากความรู้สึกเจ็บเล่นพล่านไปทั่วราวกับร่างกายของเธอจะแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ "ผมขอโทษ "น้ำเสียงของชายคริตเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อก้มมองจุดเชื่อมต่อเลือดสีแดงสดของสาวพรหมจรรย์ไหลอาบหยดลงบนเตียงนอนสีขาวจนเห็นได้ชัด"ผ่อนคลายนะครับ"ชายหนุ่มก้มจูบริมฝีปากดึงความสนใจทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายเผลอไผลไปกับรถจูบที่เขาเป็นคนมอบให้ ยอดถันแข็
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่30
ริมฝีปากหยักไล่ละเมียดชิมความหอมหวานจากริมฝีปากเล็กปลายลิ้นสากตวัดดูดดึงปลายลิ้นเรียวเล็กอย่างหิวกระหายจนฝ่ายหญิงแทบจะหายใจไม่ทัน ฝ่ามือใหญ่นั้นลูบไล้ไปตามร่างกายนุ่มนิ่มเอวเล็กคอดกิ่วไร้ไขมันส่วนเกิน"อืม"ความพึงพอใจถูกถ่ายทอดออกมาเป็นเสียงครางในลำคอทุกสัดส่วนบนร่างกายของเธอนั้นถูกใจชายหนุ่มไปเสียหมด ยิ่งร่างเล็กเบียดตัวเข้าหาสองขาเรียวเสียดสีด้วยความเสียวซ่านมันยิ่งปลุกความต้องการเพิ่มทวีคูณมากยิ่งขึ้น"ริต้าของผมสวยไปทั้งตัวเลย"เสียงแหบพร่าเอ่ยชมสายตาคมไล่กวาดมองเรือนร่างฝ่ามืออีกข้างสอดเข้าไปทางด้านหลังเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วสะกิดตะขอชุดชั้นในก็ทำให้เขาได้เห็นก้อนกลมใหญ่ทั้งสองข้างเด่นหราประจักษ์สู่สายตาคมความใหญ่โตพอดีมือของเขาทำเอาชาคริตถึงต้องกลืนน้ำลายลงคอไม่ผิดจากที่เขาคาดคิดเอาไว้ว่าผู้หญิงตัวเล็กแต่กลับซ่อนความหน้าค้นหาเอาไว้ สายตาดุจดั่งเปลวเพลิงของเขาจ้องมองหน้าอกคู่ใหญ่จนคนถูกมองรู้สึกเขินอายแก้มแดงระเรื่อ"อย่ามองนานสิคะ ริต้าเขินนะ""เขินอะไรกันครับมาถึงขนาดนี้แล้ว"ชายหนุ่มว่าพลางเลียริมฝีปากค้าง เขาพยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุดแม้ว่าสิ่งเย้ายวน
พรมลิขิตรักมาเฟีย บทที่29
ถึงแม้จะไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำลงทะเลแต่อย่างน้อยชาคริตก็ยอมใจอ่อนยอมให้ริต้าสวมชุดว่ายน้ำลงสระโดยที่เขาเอ่ยปากไล่ไม่ให้บอดี้การ์ดคนไหนเข้าใกล้บริเวณบ้านจนกว่าจะเรียก ทั้งคู่มีความสุขกันอยู่ในสระว่ายน้ำเสียงหัวเราะของต่างฝ่ายดังลั่นมันช่างมีความสุขมากเมื่อได้ใช้เวลาทั้งหมดที่มีอยู่ร่วมกัน ความรักในอดีตค่อย ๆ เจือจางไปจากหัวใจของหญิงสาวอย่างช้า ๆ เธอปล่อยหัวใจไปตามความต้องการของตัวเองโดยไม่คิดจะยึดเหนี่ยวกับรักครั้งเก่าชายหนุ่มโอบกอดร่างของหญิงสาวเอาไว้อยู่ในอ้อมกอด นิ้วเรียวเกลี่ยเอาหยาดน้ำออกจากใบหน้าของเธอ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันเพียงแค่ฝ่ามือกั้นริมฝีปากยิ้มกว้างส่งยิ้มให้"ริต้ามีความสุขไหมครับ""มีความสุขสิคะ มีความสุขมาก"เธอยิ้มรับยกเรียวแขนกลมกลึงทั้งสองข้างขึ้นคล้องลำคอหนาดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองใบหน้าหล่อ ๆ ของชายหนุ่ม"แล้วริต้าอยากจะเริ่มนับหนึ่งใหม่กับใครสักคนแล้วหรือยังครับ""....""อยากเริ่มนับหนึ่งไปด้วยกันกับผมไหม"แววตาสื่อไปด้วยความหมายทำให้หญิงสาวรู้สึกเขินอยู่ไม่น้อย เธอแทบจะทำอะไรไม่ถูกไม่นึกว่าชาคริตจะเอ่ยพูดประโยคนี้ออกมา"ผมน่ะไม่ได้เป็นผู้ชายที่แสนดีอะไร ออกจะต
Vous vous intéresseriez aussi à
คลั่งรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด34.1K Vuesเสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด12.4K VuesNOT LOVE ห้วงพันธะ
ลำเจียก31.3K Vuesคลั่งรักเฮียวาคิม
นามปากกา อายดอลลี่18.8K Vuesพันธะสารวัตรธีร์
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.5K Vuesอ่อยรักเจ้าพ่อก่อสร้างเอวดุ
ณิการ์11.5K Vuesเทพบุตรร้ายล่ารัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 2
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง413 Vuesเมียเก่าเจ้าพ่อ...ใครก็ห้ามแตะ!
หนูแดงตัวน้อย182 Vues
