บทที่8

เสียงครางในลำคอเล็กทำให้คนตัวใหญ่สะดุ้งด้วยความตกใจดันตัวออกรีบวิ่งไปนั่งยังบนโซฟาปรับโทนสีหน้าให้เรียบนิ่งราวกับว่าเขาไม่ได้ล่วงเกินหรือทำอะไรผิดต่อเธอ สายตาคมมองร่างเล็กบนเตียงคนไข้ที่กำลังลืมตาขึ้นมาด้วยใจเต้นกระหน่ำ

ทางด้านริต้าเธอรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ากำลังมีบางอย่างรบกวนการพักผ่อนของเธอ เปลือกตาหนักอึ้งพยายามเปิดขึ้นด้วยความยากลำบากริมฝีปากแห้งผากราวกับคนขาดน้ำและสารอาหาร ฝ้าเพดานสีขาวประดับด้วยดวงไฟหลอดเล็กคือสิ่งแรกเมื่อเธอลืมตาขึ้นมา สายตากวาดมองรอบอย่างไม่คุ้นชินกับสถานที่แห่งนี้

"อื้อ"แรงขยับทำเอาร่างกายรู้สึกถึงความปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว ชาคริตรีบลุกขึ้นเดินมายังเตียงคนไข้โดยทันทีสีหน้าของเขาแสดงถึงความเป็นกังวลและเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน

"คุณเจ็บตรงไหนครับ"เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายแปลกหน้าทำเอาริต้าขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันว่าเขาคนนั้นเป็นใคร เท่าที่จำได้เธอไม่เคยสนิทหรือรู้จักฝรั่งรูปหล่อร่างสูงใหญ่แบบนี้

"คะ...คุณเป็นใครคะ"

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะนะครับ ว่าแต่คุณเจ็บตรงไหนบ้างมีอาการปวดหัวไหมครับ"ชาคริตเอ่ยถามพร้อมกับกดปุ่มเรียกหมอสายตาเหลือบมองริต้าที่กำลังมองมายังที่เขาเธอไม่ได้ตอบคำถามอะไรได้แต่นอนมองเขาอยู่แบบนั้นจนชาคริตต้องเอ่ยปากถามถึงอาการของเธออีกครั้ง

"คุณปวดศีรษะไหมครับ"

"มะ...ไม่ค่ะ แค่รู้สึกปวดตามร่างกาย อึก"แขนด้านขวาหนักอึ้งจนแทบยกไม่ขึ้นทำให้เจ้าตัวต้องรีบหันไปมอง ริต้าแทบจะร้องออกมาเมื่อเห็นท่อนแขนของตัวเองตั้งแต่ข้อศอกลงไปยังข้อมือเล็กมีเฝือกสีขาวห่อหุ้มอยู่ และไหนจะขาขวาด้านเดียวกันที่มีสภาพไม่ต่างจากท่อนแขนของเธอเลยสักนิด

"ทำไมร่างกายของฉันถึงได้"

"ผมจะตอบคำถามของคุณทุกอย่างหลังจากที่หมอมาตรวจอาการของคุณเสร็จนะครับ ถึงตอนนั้นคุณอยากจะตั้งคำถามอะไรก็สามารถถามผมได้ทุกอย่าง"แววตาของชาคริตแสดงถึงความอ่อนโยนการแสดงตัวตนของเขาราวกับเป็นคนใจดีจนริต้าเริ่มไว้วางใจในตัวของชายหนุ่ม 

รอเวลาเพียงไม่นานหมอเจ้าของไข้ก็เขามาตรวจอาการของริต้าโดยที่มีชาคริตยืนฟังอยู่ไม่ห่าง อาการโดยรวมผลเป็นที่น่าพึงพอใจร่างกายเริ่มฟื้นฟูไปตามสภาพ ไม่มีสมองส่วนไหนได้รับความกระทบกระเทือนหญิงสาวยังจำได้ว่าเธอเป็นใครมาจากที่ไหน ม่านสายตายังคงมองเห็นชัดจะมีก็แต่แขนและขาของเธอที่หักยังต้องใช้เวลาในการรักษา

"คุณมีอะไรที่อยากจะถามผมก็ถามมาได้เลยครับ"ชาคริตเอ่ยเปิดประเด็นหลังจากคุณหมอและพยาบาลเดินออกไป ร่างใหญ่เดินมานั่งบนเก้าอี้ซึ่งวางอยู่ข้างเตียงของคนไข้ 

"ริต้าไม่มีอะไรจะถามคุณแล้วค่ะ"เธอพอจะจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ว่าทำไมตัวเธอเองถึงได้มานอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาลนานเกือบครึ่งเดือน

"ในเมื่อคุณริต้าไม่มีอะไรจะถาม ถ้าอย่างนั้นผมขอแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการก็แล้วกันนะครับ"

"..."

"ผมชื่อชาคริต เป็นลุงแท้ ๆ ของนีน่าเด็กผู้หญิงที่คุณช่วยชีวิตเอาไว้"

"คุณเป็นคุณลุงของเด็กผู้หญิงคนที่ริต้าช่วยชีวิตเอาไว้อย่างนั้นเหรอคะ"ริต้าเอียงคอถามด้วยความสงสัยเพราะในตอนนั้นเธอมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดเนื่องจากระยะที่อยู่ไกล

"ใช่ครับ ผมต้องขอบคุณ คุณริต้าเป็นอย่างมากที่เสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยหลานสาวของผม จนคุณต้อง"ถ้าไม่ได้เธอเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี ไม่อยากนึกสภาพในตอนนั้นเลย

"ริต้าเจ็บริต้าทนได้ แต่ถ้าจะให้ริต้ายืนมองดูหนูนีน่าโดนรถชนไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ริต้าไม่ได้เข้าไปช่วย ริต้าคงจะทำไม่ได้"เธอเข้าใจหัวอกของคนที่จะต้องสูญเสียคนรักดีว่ามันเจ็บปวดมากขนาดไหน ตอนที่เธอต้องมาเสียคนในครอบครัวไปตลอดกาลก็ใช้เวลาทำใจอยู่นานเป็นปีถึงจะปล่อยวางได้

"คุณช่างเป็นผู้หญิงที่แสนดีมีน้ำใจงดงาม"ชาคริตอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขารู้สึกทึ่งในคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอ

"ริต้ารู้ว่าไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้น ครั้งต่อไปถ้าจะพาหนูนีน่าไปเที่ยวที่ไหนก็อย่าไปยืนจู๋จี๋กับผู้หญิงอีกนะคะ เพราะดูแล้วหนูนีน่าคงไม่พอใจที่คุณลุงของเธอไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนอื่น"เพียงเพราะหนูน้อยเห็นคุณลุงอยู่กับหญิงสาวคนอื่นเด็กน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปหาโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมาในภายหลัง ชาคริตยกมือเกาท้ายทอยแก้เขินไม่นึกว่าเธอจะเห็นเขายืนจูบกับชาล็อตนางแบบสาวซึ่งเป็นคู่ควงคนล่าสุดของเขา

"ถึงอย่างไรผมก็ต้องขอบคุณเป็นอย่างมากที่คุณริต้ายอมเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยหลานสาวของผม"

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ"

"ส่วนเรื่องแขนและขาของคุณริต้าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะให้หมอที่เก่งทางด้านนี้รักษาคุณให้หาย เรื่องค่าใช้จ่ายผมเป็นคนจัดการเองทั้งหมดคุณริต้าไม่ต้องเป็นห่วง"

"ใช้เวลาในการรักษานานเท่าไหร่คะ พอดีว่าริต้าอยากกลับเมืองไทย"เธออยากกลับไปเปิดร้าน ไม่รู้ว่าตอนนี้ทางนั้นจะเป็นอย่างไรบ้างเพราะนี่ก็เลยกำหนดกลับของเธอมานานหลายวันแล้ว

"เรื่องนั้นคุณริต้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ เพราะเพื่อน ๆ ของคุณทั้งสามจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณริต้ามีหน้าที่รักษาตัวเองให้หาย"

"คุณรู้จักเพื่อนของริต้าด้วยเหรอคะ"ริมฝีปากหนาระบายยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างตอนที่ริต้ายังไม่ฟื้นให้เจ้าตัวได้ฟัง

"เพื่อนของคุณเป็นห่วงคุณมากเลยนะครับ"ริตาฟังเรื่องที่ชาคริตเล่ามาก็น้ำตาคลอไม่นึกเลยว่าเพื่อนทั้งสามคนจะยอมทิ้งงานบินมาหาเธอ

ชาคริตล้วงกระเป๋าเสื้อสูทหยิบของบางสิ่งออกมาก่อนจะยื่นไปยังตรงหน้าของหญิงสาว ริต้ามองผ้าเช็ดหน้าผืนบางสีฟ้าใบหน้างามเงยขึ้นดวงตากล้มโตช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มชาวต่างชาติ

"อย่าร้องไห้เลยนะครับ ผู้หญิงสวย ๆ และแสนดีแบบคุณริต้าไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด"ไม่ว่าเธอจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจหรือเสียใจ ใบหน้าอ่อนเยาว์คงความอ่อนหวานไม่เหมาะสมกับหยาดน้ำตามันเหมาะสมกับเสียงหัวเราะและรอยยิ้มบนใบหน้าเสียมากกว่า

"ขอบคุณนะคะ ไว้ริต้าจะซักมาคืน"ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้า แต่ทว่าร่างกายที่ไม่ได้ขยับมานานติดต่อกันหลายวันจึงเกิดความอ่อนล้า 

"ผมขออนุญาตนะครับคุณริต้า"ชาคริตใช้ป้าเช็ดหน้าของตัวเองซับน้ำตาบนใบหน้าของริต้าออก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของบุรุษลอยแตะจมูกยามเมื่อชายหนุ่มขยับตัวเข้ามาใกล้เธอ

"ขอบคุณมากนะคะ"

"ไม่เป็นอะไรครับ ผมยินดี"มาเฟียหนุ่มส่งยิ้มให้กับหญิงสาวก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์เครื่องบางเฉียบส่งคืนให้เธอ

"คุณริต้าคงอยากจะโทรหาเพื่อน นี่ครับผมให้ลูกน้องเอามันไปซ่อมมาคืนให้คุณแล้ว"โทรศัพท์เครื่องบางสภาพผ่านการซ่อมแซมถูกยื่นกลับให้ผู้เป็นเจ้าของ

"รบกวนคุณชาคริตช่วยโทรหาเพื่อนของริต้าให้ทีนะคะ"

"ได้ครับ"ชาคริตต่อสายหาใบเฟิร์นก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าของริต้า เขานั่งฟังริต้าคุยกับเพื่อนของเธอกันอย่างมีความสุขทั้งสามกำลังเดินทางกลับด้วยเครื่องบินส่วนตัวของขอบครัวชายหนุ่ม ความรักแบบเพื่อนของทั้งสี่สาวเหนียวแน่นดูได้จากภาพตรงหน้า

"ฉันรักพวกแกนะ"

"พวกฉันก็รักแกยัยริต้าแม่คนสวย รีบ ๆ หายนะฉันจะพาแกออกล่าเหยื่อเอาให้มันแซ่บกว่าไอ้แม็กแฟนเก่าแก"คิ้วเข้มขมวดยุ่งเมื่อได้ยินคำพูดไม่เข้าหูหลุดออกมาจากปลายสาย ทำไมส่วนลึกภายในใจของชาคริตถึงไม่ชอบคำพูดประโยคนั้นของเพื่อนริต้าเลยสักนิด เพราะอะไรกัน