พระชายา ท่านยังไม่ตาย

เสียงฆ้องดนตรีบรรเลง ดังจนเฟิงอวี่ที่หลับต้องยกมือขึ้นปิดหู แต่เมื่อเธอขยับตัวก็พบว่าเจ็บปวดไปทั่วลำคอของเธอจนแทบจะขยับไม่ได้

“ถูกยิงที่คอ ไม่ใช่ ไม่ใช่ที่คอ หากเป็นที่คอต้องไม่รอด แต่...” เฟิงอวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

แต่เธอยังไม่ทันได้ลืมตาเต็มตา ความทรงจำประหลาดที่ไม่ใช่ของตนเองก็วิ่งวนเข้ามาในหัวจนเกือบจะกรีดร้องออกมา เธอต้องกัดปากเอาไว้แน่น จนเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก

“โง่เขลา” เสียงแหบแห้งที่น่ากลัว ทำให้สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างสะดุ้งตกใจ

“พระชายา ท่านยังไม่ตายหรือเจ้าคะ” แววตาของสาวใช้ไม่มีความยินดี มีเพียงความตกใจและหวาดหวั่นให้ได้เห็น

เฟิงอวี่เพียงปรายตามองไปทางนางวูบหนึ่ง ก่อนจะนอนหลับตานิ่งๆ เพื่อประมวลความทรงจำที่ได้มาทั้งหมด

ตอนที่วิญญาณของนางเข้ามาสวมร่างของ เซี่ยเฟิงอวี่ บุตรสาวท่านแม่ทัพใหญ่ที่ดูแลรักษาดินแดนทางตอนเหนือของแคว้นต้าซ่ง

เซี่ยเฟิงอวี่เดินทางไปอยู่กับบิดามารดาที่ชายแดนเหนือตั้งแต่เล็ก นางเพิ่งจะเดินทางกลับมาเมืองหลวงเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ด้วยราชโองการพระราชทานสมรสระหว่างองค์ชายรองกับนาง

หญิงสาวแม้จะงามล่มเมือง แต่ก็ถูกเลี้ยงดูอยู่ที่ชายแดนเหนือ ถึงจะมีมารดาคอยกล่อมเกลามารยาท แต่นางก็เติบโตมาพร้อมบิดาและพี่ชายในค่ายทหาร นิสัยจึงห้าวหาญ มุทะลุ ไม่ยินยอม ไม่อ่อนหวานเช่นสตรีในเมืองหลวง

ยังไม่ทันแต่งเข้าตำหนักองค์ชายรอง นางก็ได้รู้ว่าเขามีคนรักอยู่ก่อนหน้านางแล้ว เพียงแต่ฐานะของโจวเจิน ไม่คู่ควรกับตำแหน่งพระชายา ฮองเฮาเสด็จแม่ขององค์ชายสามจึงเขียนจดหมายไปหามารดาของเฟิงอวี่ เพื่อขอให้นางแต่งเป็นพระชายาขององค์ชายสอง อีกอย่างก็เพื่อเป็นกำลังสำคัญให้องค์ชายรองในวันข้างหน้า

เซี่ยเฟิงอวี่ นางได้พบโจวเจินโดยบังเอิญ นางรู้แต่แรกแล้วว่าต่อไปโจวเจินจะกลายมาเป็นพระชายารอง แต่ไม่คิดว่ายังไม่ทันได้แต่งนางก็ตกหลุมพรางของโจวเจินเข้าเสียแล้ว

“คุณหนูเซี่ย ท่านมาเลือกซื้อผ้าหรือเจ้าคะ”

“อืม”

เซี่ยเฟิงอวี่ไม่สนิทกับนางจึงไม่รู้ว่าควรพูดเช่นใด อีกอย่างต่อไปนางจะต้องมาใช้สามีร่วมกับนาง นางยังไม่อยากจะสนทนาด้วย เซี่ยหร่วน บิดาของ เซี่ยเฟิงอวี่ มีเพียง จินลี่มี่ มารดานางเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียว นางจึงไม่ค่อยจะพอใจกับการแต่งงานครั้งนี้นัก

“องค์ชายรองมิชอบผ้าสีฉูดฉาด ท่านเลือกสีเรียบ ๆ ดีหรือไม่”

“ข้าไม่ชอบผ้าสีเรียบ ๆ มันดู...เสแสร้งเกินไป” นางปรายตามองไปที่เสื้อผ้าของโจวเจินอย่างเปิดเผย

“ข้าเพียงเตือนท่านด้วยความหวังดี ต่อไปข้ากับท่านก็เปรียบเสมือนพี่น้องกัน ต้องรับใช้องค์ชายรองเหมือนกัน”

“แล้วอย่างไร แต่ฐานะของข้ากับเจ้าก็ต่างกันอยู่ดี”

ใบหน้าของโจวเจินซีดขาวไปทันที นางบิดผ้าเช็ดหน้าในมือเสียแทบขาด สิ่งที่เฟิงอวี่เป็นความจริงที่นางไม่อาจโต้เถียงได้

“ต่อให้นางจะมีฐานะต่างจากเจ้า แต่ข้าจะแต่งนางเข้ามาแทบเคียงเจ้า” เสียงเย็นของซ่งหนิงหวงดังขึ้น เขาเดินเข้ามาประคองร่างของโจวเจินเอาไว้อย่างทะนุถนอม

“ยังมิทันได้แต่งงานก็ปกป้องกันออกหน้าเช่นนี้ ท่านว่า...หากเกิดข่าวลือไปถึงหูตระกูลเซี่ยขึ้นจะเป็นเช่นใด” สายตาของนางเย็นชาขึ้นทันที แม้ภายในอกจะเจ็บปวด แต่เซี่ยเฟิงอวี่ก็ไม่แสดงออกมา

“จะ เจ้า สตรีร้ายกาจเช่นเจ้า ผู้ใดได้แต่งเจ้าถือเป็นคราวเคราะห์แล้ว”

“ก็องค์ชายรองอย่างไรเล่าที่ต้องแต่งกับข้า หากอยากจะยกเลิกงานแต่ง ก็ถอนพระราชโองการกลับไปได้ทุกเมื่อ หม่อมฉันจะรอที่จวนตระกูลเซี่ย” เฟิงอวี่เดินออกไปจากร้านท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มองมาที่นาง

นางอยู่ชายแดนเหนือ ไม่เคยถูกสายตาดูแคลนจากผู้ใดมาก่อน ทหารในค่าย ชาวบ้านเมืองจินเป่ย ต่างรักใคร่เอ็นดูนาง แต่ที่เมืองหลวงไม่เหมือนกัน นางอยากจะกลับไปใช้ชีวิตกลางทุ่งหญ้า ผืนทรายที่ชายแดนเหนือใจแทบขาด

แต่แล้วก็ไม่เป็นดั่งที่นางคิด เมื่อนางต้องแต่งเข้าตำหนักองค์ชายรองอย่างไม่มีหนทางเลี่ยง แต่งเข้ามา ซ่งหนิงหวง ก็ไม่เคยคิดจะเข้าเรือนของนาง เขาค้างคืนในวันเข้าหอเพียงคืนเดียว แต่ก็ไม่ได้แตะต้องนาง เลือดพรหมจรรย์ที่ถูกส่งเข้าวังหลวงก็เป็นเขาที่จัดการสร้างขึ้นมา

ภายในอกของเฟิงอวี่ปวดร้าวจนแทบจะกระอักเป็นเลือด นางไม่อาจบอกตระกูลเซี่ยได้ว่านางมีความเป็นอยู่เช่นใด ผู้เป็นนายไม่ใส่ใจ บ่าวไพร่ย่อมละเลย

นางแต่งเข้ามาได้ยังไม่ถึงสามเดือน ซ่งหนิงหวงก็แต่งโจวเจินเข้ามาแล้ว ก่อนหน้าที่โจวเจินจะแต่งเข้ามาสองวัน ซ่งหนิงหวงให้นางย้ายออกจากเรือนพักของนาง ด้วยเหตุผลที่โจวเจินนางอยากจะอยู่ที่เรือนพักหลังนั้น

เซี่ยเฟิงอวี่ถูกลากตัวมาอย่างไม่ยินยอมมาอยู่ที่เรือนพักด้านหลังของตำหนัก นางถูกขังอยู่ด้านในไม่ให้ออกไปอาละวาด องครักษ์นับสิบล้อมอยู่รอบเรือนพัก โดยไม่มีช่องให้นางได้หลบหนี

ในคืนนั้นสาวใช้ที่ซ่งหนิงหวงส่งตัวมาวางยานอนหลับลงในอาหารและน้ำชาของนาง หลังจากนั้นไม่ต้องคิดต่อเฟิงอวี่ที่เพิ่งจะเข้ามาสวมร่างก็พอจะมองออก

คนเช่นเซี่ยเฟิงอวี่ไม่มีทางฆ่าตัวตายอย่างแน่นอน หากนางอยู่ไม่ได้ ก็เพียงแค่กลับไปชายแดนเหนือบ้านเกิดของนาง

สายตาที่เฟิงอวี่จ้องมองสาวใช้ราวกับอสรพิษ ทำให้สาวใช้ถอยหลังไปด้วยความหวาดกลัว ตอนที่นางจะหนีออกไปด้านนอก เพื่อไปแจ้งเรื่องที่เฟิงอวี่นางฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็ถูกบางสิ่งทำให้ตัวนางล้มลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น

เฟิงอวี่ได้แต่มองนางอย่างเย็นชา ในตอนแรกนางก็ยังไม่เชื่อว่าเลือดของนาง เมื่อทะลุมิติมาแล้วมันยังจะใช้ได้ผล นางเรียกเข็มฉีดยาที่อยู่ในกำไลมิติออกมา ก่อนจะดูดเลือดที่แขนแล้วปาเข็มฉีดยาไปตัวของสาวใช้

“หึ อยากได้ยาถอนพิษหรือไม่”

เสียงแหบแห้งของนางราวกับปีศาจร้ายที่กำลังมาพรากวิญญาณ ทำให้สาวใช้เบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว เมื่อรู้ว่าตัวนางถูกพิษ นางรีบร้องขอความเมตตาจากเฟิงอวี่ทันที

“ผู้ใดสังหารข้า”

“คะ คุณ คุณหนูโจว นางสั่งให้ข้ารัดคอท่าน ได้โปรด มะ มอบยา หะ หะให้...” เสียงของนางขาดหายไป พร้อมดวงตาที่เบิกโพลงจ้องมองเฟิงอวี่อย่างหวาดกลัว

“ไปสารภาพกับนางในโลกหน้าเถิด” เฟิงอวี่ดึงเข็มยาออก ก่อนจะเก็บเข้าไปในมิติ

นางเดินกลับมาล้มตัวนอนลงบนเตียง ร่างกายยามนี้อ่อนแอยิ่งนัก บาดแผลที่คอทำให้เส้นเสียงอักเสบ ยามพูดก็แสบร้อนไปทั้งคอ

นางเรียกยาในมิติออกมาฉีดเข้าร่างกายของตนเอง เพื่อฟื้นกำลัง ไม่รู้ว่าได้ผลหรือไม่ แต่ก็ยังดีกว่านอนรอให้ฟื้นตัวเองอยู่บนเตียง เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น เฟิงอวี่ที่นอนอยู่ปรายตาไปมองทางต้นเสียงก็พบสาวใช้ยกอาหารเข้ามา

“กรี๊ดดดดด” นางเป็นคนของโจวเจินที่ทำงานในตำหนักขององค์ชายรอง นางอาสามาส่งข้างเอง เพื่อจะได้เยาะเย้ยเฟิงอวี่ แต่ไม่คิดว่าจะพบสาวใช้นอนตายตาไม่หลับอยู่ที่พื้น

เสียงร้องของนางทำให้องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกวิ่งเข้ามาดู เฟิงอวี่หยดเลือดของนางลงไปในอาหารที่เอาเข้ามาใหม่และของเก่าแล้ว พอองครักษ์ตรวจสอบจึงได้รู้ว่าสาวใช้ถูกพิษ ทั้งพบพิษในอาหารที่เหลือและของใหม่ที่นำเข้ามา จึงได้ไปแจ้งซ่งหนิงหวง ที่กำลังพาโจวเจินเข้าไปส่งในห้องหอ