โลกนี้มีความเป็นธรรมเสียที่ไหน

กรรไกรในมือของซ่งหนิงหวงที่กำลังจะตัดผมของตนและของโจวเจินหยุดชะงัก ก่อนจะขว้างลงพื้นอย่างมีโทสะ แม้เขาจะขังเซี่ยเฟิงอวี่เอาไว้ แต่ไม่ได้อยากให้นางต้องตาย หากนางตายไม่รู้ปัญหาที่ตามมาจะใหญ่โตเพียงใด

โจวเจินจะวิ่งตามไป แต่ถูกสาวใช้ห้ามเอาไว้เสียก่อน “หากพระชายารองออกจากห้องหอจะไม่เป็นมงคลนะเจ้าคะ”

“พวกโง่ ตามไปสืบว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แล้วรีบพาองค์ชายรองกลับมาทำพิธีให้เสร็จ” นางจะยอมให้เขาไม่ทำพิธีต่อได้อย่างไร

ในเมื่อซ่งหนิงหวงยังไม่ได้เข้าพิธีผูกผมกับเซี่ยเฟิงอวี่ เรื่องนี้นางสืบมาจากสาวใช้แล้ว จึงได้ขอให้เขาทำพิธีผูกผมกับนาง เพื่อจะได้เท่าเทียมกับเซี่ยเฟิงอวี่อย่างที่เขาเคยบอกเอาไว้

“จับตัวผู้วางยาได้หรือไม่”

“สาวใช้ของพระชายารองพ่ะย่ะค่ะ นางเป็นผู้นำอาหารเข้ามาให้พระชายา มียาพิษอยู่ในอาหารที่นางนำเข้ามาข้าน้อยตรวจสอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“มะ ไม่ ไม่จริงเพคะ หม่อมฉันไม่ได้ทำ”

“ลากนางออกไปขังเอาไว้ ให้คนสอบสวนนาง” ซ่งหนิงหวงไม่เชื่อว่าโจวเจินนางจะเป็นผู้วางยา ต้องหาตัวผู้อยู่เบื้องหลังของสาวใช้ออกมาให้ได้

“ให้หมอมาตรวจพระชายาแล้วหรือยัง” เขามองใบหน้าที่ไร้สีเลือด และคอที่มีรอยเชือกของนาง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจว่าเซี่ยเฟิงอวี่นางจะฆ่าตัวตายเพื่ออันใด

ที่ผ่านมาต่อให้เขาไม่ไปที่เรือนของนาง นางก็ไม่โวยวายหรืออาละวาดให้ได้เห็นจะมีก็เพียงแต่วันที่บอกให้นางย้ายเรือนที่เห็นนางโกรธเกรี้ยวขนาดนั้น

“หมอกำลังมาพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิงอวี่ยังคงหลับตาไม่สนใจเสียงพูดของหนิงหวง นางอยากจะรู้ว่าหลักฐานชี้ไปที่ตัวของโจวเจินถึงเพียงนี้แล้วเขาจะทำเช่นใด

เมื่อหมอมาตรวจอาการของเฟิงอวี่ก็ต้องใบหน้าซีดขาวทันที เมื่อในร่างกายของนางถูกตรวจสอบเจอพิษจำนวนมาก หากเป็นผู้อื่นไม่รู้ว่าจะรอดมาได้หรือไม่

“นางถูกพิษหรือ ทำอันใดอยู่เล่า รีบรักษาสิ!!!” เขาตวาดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

หมอหลวงรีบเขียนเทียบยาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะออกไปต้มยาด้วยตนเอง ภายในห้องเหลือเพียงเฟิงอวี่และหนิงหวง

“ข้ารู้เจ้าฟื้นแล้ว ตอนนี้เป็นเช่นใดบ้าง”

“ออกไป ข้าอยากอยู่ผู้เดียว” นางยังคงหลับตาไม่มองเขา

“ข้าจะให้ความเป็นธรรมกับเจ้า”

“หึหึ ท่านทำได้หรือ” นางปรือตาขึ้นมามองเขาอย่างดูแคลน

สายตาของเฟิงอวี่มีไอสังหารเจือออกมาด้วย บุรุษผู้นี้ก็มิได้น่าเกลียดอันใด แต่โง่ไปหน่อย มองแผนการของสาวงามไม่ออก ต่อไปจะเป็นใหญ่ได้ไง นางได้แต่คิดในใจ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

“...” หนิงหวงเม้มปากแน่น เขารู้ว่านางก็มองออกว่าผู้ใดคิดจะสังหารนาง แต่เขายังไม่อยากปักใจเชื่อก็เท่านั้น

สาวใช้ของเฟิงอวี่ที่ติดตามนางมาด้วยจากจินเป่ย ถูกพาตัวเข้ามาดูแลนาง เฟิงอวี่เมื่อเห็นสาวใช้ของเจ้าของร่างเดิม ก็จดจำนางได้ทันที

“คุณหนู” นางเอ่ยเสียงสะอื้นดังแต่เปิดประตูห้องเข้ามา

“อย่าร้อง ข้าไม่ชอบเสียงร้องไห้”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะไม่ร้อง”

“จินเป่ยอยู่ไกลหรือไม่”

สาวใช้ทำหน้างุนงง แต่ก็เอ่ยตอบคำถามเฟิงอวี่ “หากเดินทางด้วยรถม้า สามเดือนเจ้าค่ะ แต่ถ้าม้าเร็วหนึ่งเดือนหรือเดือนกว่าก็ถึงเจ้าค่ะ”

“เตรียมตัวให้ดี ร่างกายข้าฟื้นตัวเมื่อใด เดินทางกลับจินเป่ยทันที”

“แต่ว่า...”

“หากเจ้าไม่ไปก็รั้งอยู่ต่อได้ ข้าไม่ตำหนิ”

“มิใช่เจ้าค่ะ หากคุณหนูกลับไปจะบอกท่านแม่ทัพกับฮูหยินเช่นใด”

“บิดามารดารักข้าหรือไม่” เฟิงอวี่ไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัว นางจึงเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

“คุณหนูคือที่หนึ่งสำหรับท่านแม่ทัพกับฮูหยินเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องกลัว ข้าเชื่อว่าท่านพ่อจะหาทางออกให้ข้าได้ หาทางปล่อยข่าวเรื่องที่ข้าถูกลอบวางยาพิษออกไป” ความทรงจำบางช่วงของเซี่ยเฟิงอวี่บอกนางเช่นนั้น

“จะทำเช่นนี้จริงหรือเจ้าคะ” นางมองมาทางเฟิงอวี่อย่างร้อนใจ

เฟิงอวี่นางไม่พูด เพียงแค่ใช่สายตามองกดดัน จนเสี่ยวเยว่ ต้องออกไปทำตามคำสั่งของนาง

งานแต่งพระชายารองตำหนักองค์ชายรองที่ยิ่งใหญ่ เจ้าบ่าวมิได้กลับไปที่เรือนหออีกเลยตลอดทั้งคืน หนิงหวงอยู่ที่คุกในตำหนักตลอดทั้งคืน เพื่อสอบสวนสาวใช้

แต่ทั้งหมดตั้งแต่เกิดเรื่องมีเพียงสาวใช้สองคนที่เดินเข้าออกเรือนพักของเซี่ยเฟิงอวี่ ไม่มีทางที่คนนอกจะลอบเข้ามาโดยรอดพ้นสายตาขององครักษ์ไปได้

“สังหารนางทิ้งเสีย” อย่างไรก็ไม่อาจสืบหาความได้ ยิ่งนางเป็นคนของโจวเจิน หากเก็บเอาไว้ ตระกูลเซี่ยรู้เข้า ถึงตอนนั้นเขาก็ไม่อาจช่วยเหลือหญิงคนรักได้

เฟิงอวี่นางดื่มยาถอนพิษที่รสชาติขมโดยไม่สะทกสะท้าน เสี่ยวเยว่ส่งน้ำให้นางดื่มนางยังไม่ยอมที่จะรับไปดื่มสักนิด

“ออกไปเถิด ข้าจะนอนพักแล้ว”

“แต่ว่า...” นางอยากจะนอนเฝ้าเฟิงอวี่ เผื่อเกิดเรื่องขึ้น

“ไปเถิด ข้าคงไม่ตายง่ายๆ หรอก” ในเมื่อนรกยังไม่รับนาง แล้วนางจะตายง่ายๆ ได้อย่างไร

หลังจากที่เสี่ยวเยว่ออกไปจากห้องแล้ว เฟิงอวี่ นางก็เริ่มฉีดยาฟื้นฟูร่างกายตนเองอีกครั้ง เส้นเสียงที่อักเสบจนแทบจะไม่มีเสียงออกมาก่อนหน้า หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เนื้อตัวที่ไร้เรี่ยวแรงก็ค่อยๆ ฟื้นตัวอย่างช้าๆ

หนิงหวงหลังจากที่ออกจากคุกใต้ดิน เขาเดินมาดูอาการของเฟิงอวี่อีกครั้ง เฟิงอวี่นางได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาตั้งแต่เดินเข้ามาในเรือนพักแล้ว แต่ไม่คิดจะลืมตาขึ้นมอง

แต่เมื่อฝ่ามือของหนิงหวงจะแตะลงบนหน้าผากของนาง เฟิงอวี่ก็ดีดตัวขึ้นลงไปยืนอยู่ข้างเตียงอย่างระวังตัว

“หายดีแล้วหรือ” เขามองนางอย่างไม่อยากเชื่อ ว่านางจะฟื้นตัวเร็วเช่นนี้

“จับตัวคนร้ายได้หรือไม่”

“สาวใช้ทนทรมานไม่ไหว นางสิ้นใจก่อนจะรู้ความจริง”

“หึหึ”

“เจ้าหัวเราะอันใด”

“ไม่ต่างจากที่ข้าคิด โลกนี้มีความเป็นธรรมเสียที่ไหน มีเพียงแค่ความพึงพอใจเสียมากกว่า” สายตาของเฟิงอวี่ราวกับคมมีดที่แทงบนร่างของหนิงหวง

“จะ เจ้า” นางพูดไม่ผิด เพียงแต่เขารับไม่ได้

“เจ้าบ่าวไม่เข้าห้องหอ ผู้อื่นจะนินทาได้ ท่านออกไปได้แล้ว แล้วอย่ามาเหยียบที่เรือนของข้าอีก”

“หึ เจ้าลืมไปหรือไม่ ว่านี่คือตำหนักของข้า”

“อ้อ...” เฟิงอวี่เพียงยกยิ้มที่มุมปาก

“เซี่ยเฟิงอวี่ อย่าให้มันมากเกินไป ที่ข้ายอมให้เจ้าปากดี เพราะเห็นแก่เจ้าที่ยอมฆ่าตัวตายเพราะข้า”

“...” เฟิงอวี่ส่ายหัวให้กับความโง่เขลาของหนิงหวง

“ได้ ข้าจะไม่ว่าเหยียบที่เรือนของเจ้าอีกเลย”

สายตาที่เฟิงอวี่มองส่งเขา ราวกับกำลังขอบคุณที่เขาจะไม่กลับมาเหยียบที่เรือนของนาง แม้เมื่อก่อนนางจะดื้อรั้น หัวแข็งเพียงใด แต่ก็ไม่เคยแสดงท่าทีรังเกียจเขาถึงเพียงนี้

หนิงหวงคิดจะกลับไปที่ห้องหอ เพื่อดูว่าโจวเจินนางเป็นเช่นใดบ้าง แต่พ่อบ้านตำหนักก็เข้ามาขวางทางเขาเอาไว้เสียก่อน

“มีอันใดอีก!!!” เขาโวยวายออกมาอย่างหัวเสีย

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ด้านนอกมีข่าวลือมาพระชายาถูกสาวใช้ของพระชายารองวางยาพิษพ่ะย่ะค่ะ”

“เดรัจฉาน!!! ไปสืบมาว่าผู้ใดพูดออกไป”

หนิงหวงถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงโดยด่วน โจวเจินที่รู้ว่าสาวใช้ของตนถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้วางยาก็หวาดกลัวจนไม่กล้าออกจากห้องนอน แม้นางจะไม่ได้ทำ แต่ก็ไม่อาจหลบเลี่ยงปัญหาไปได้ มีแต่หนิงหวงเท่านั้นที่จะช่วยนางได้