Masuk“ท่านพี่เจ้าคะ ซือชิงเคยพูดเอาไว้นานแล้วว่าต่อให้ท่านพี่แก่ชราผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ซือชิงก็จะยังรู้สึกดีกับท่านพี่ไม่แปรเปลี่ยน ยิ่งท่านพี่น่ารักกับซือชิงและลูกเช่นนี้ ต่อให้เหลือเพียงแค่กระดูกก็ตัดใจเลิกรักไม่ได้เจ้าค่ะ”“ชิงชิงปากหวานกับพี่อีกแล้ว...จริงสิ พี่มีเรื่องต้องแจ้งหนิงเอ๋อร์”เฉินฟาหยางยิ
เจ็ดปีผ่านไป...น้ำเสียงออดอ้อนของพระชายาคนงามสอบถามบุรุษที่นางรักอย่างเอาใจ ว่าเหตุใดวันนี้จึงไม่ยิ้มแย้มให้อย่างที่เคย ทั้งยังทำหน้าบูดบึ้งมิยอมให้เข้าใกล้ ถามอันใดก็มิค่อยยอมตอบ เดาได้ลำบากว่ามีเรื่องอันใดรบกวนสมองอันชาญฉลาดของเขาอยู่แน่“ท่านพี่...”“พี่ไม่อยากพูด ขอทำใจสักครู่แล้วจึงจะอารมณ์ดีไ
สัญชาตญาณ...“พวกเจ้าออกไปข้างนอกเถิด ข้าจะดูแลท่านอ๋องเอง”เสวียนซือชิงไม่ลืมกำชับเสี่ยวผิงว่าให้อธิบายเจ้าก้อนแป้งให้ดี แม้หลายวันที่ผ่านมาเสวียนหนิงอันไม่ดื้อไม่ซน เชื่อฟังท่านอาหลี่ที่ยอมเดินทางมาเยี่ยมแทบทุกวัน แต่เรื่องความรู้สึกของเด็กนั้นต้องระวังให้มาก เพราะในวัยนี้อาจคิดแต่ไม่ยอมพูด ต้องสั
สามวันแล้วที่ตวนอ๋องเฉินฟาหยางนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง โดยมีพระชายาคนงามนั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง นางค่อย ๆ หยอดน้ำข้าวต้มและป้อนยาบำรุง พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่ถูกเนื้อต้องตัวเพราะเขามักปัดมือออกเบา ๆ นิ่วหน้าคล้ายรังเกียจสัมผัสจากนางก็ไม่ผิดนัก‘หนูสกปรก!’‘เหม็น!’‘อย่าถูกตัวเรา!’นอกจากตวนอ๋องจะไม่
“ดี! แต่หากเรายอมทำตามที่เจ้าต้องการ ให้ถือว่าบุญคุณที่บิดาของเจ้าทำเพื่อเรานั้นเสมอกันแล้ว ไม่มีเรื่องอันใดติดค้างอีก ตกลงหรือไม่!”“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันยอมทุกอย่างแล้ว อย่าทรงพระทัยร้ายนักเลย!”“ทุกคนชอบคิดว่าเราใจร้าย กระทั่งเจ้าเองก็คงคิดว่าเราใจร้าย แม้รู้อยู่แก่ใจว่าฟาหยางทำไม่ดี แต่เราก็ยังต่อ
เหล่าภมรและดอกไม้นานาพรรณที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนยามนี้กลับมิอยู่ในสายพระเนตรของฮ่องเต้เหวินจวิน เดิมทีเขาก็มิได้ชื่นชอบการออกนอกวังหลวง แต่เพราะต้องการให้ฮองเฮาและบรรดาพระสนม รวมถึงเหล่าองค์ชายได้มีโอกาสใกล้ชิด สร้างความปรองดอง ไม่แตกแยกเหมือนบรรดาพระเชษฐาและพระอนุชาร่วมบิดา งานน่าเบื่อหน่ายจึงถูกจัดข
อ้อมกอดคุ้นเคยยังอบอุ่นอย่างที่จำได้ เสวียนซือชิงปล่อยให้คุณชายกอดจูบจนกลีบปากฉ่ำบวมเจ่อ พอฝ่ามืออุ่นร้อนเลื่อนสัมผัสทรวงอกนุ่มหยุ่น นางกลับขัดขืนอย่างนุ่มนวล แม้กลัวว่าบุรุษที่นางรักจะไม่พอใจ แต่ในเมื่อร่างกายของนางยังไม่ปกติ การปัดป้องจึงเป็นเพียงทางออกเดียวที่สามารถทำได้“ชิงชิงไม่คิดถึงพี่หรือ”
“ชิงชิง พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน”เฉินฟาหยางมิได้รู้เลยว่ายอดรักที่เขาคิดถึงจนแทบขาดใจ เดินทางใกล้ถึงเมืองหลวงเต็มทีแล้วบุรุษที่เบื่อหน่ายเล่ห์กลของคนในราชสำนักจนถึงขั้นอ้อนวอนขอบิดาไปทำการค้าอยู่ต่างเมือง ยามนี้กลับนั่งกอดอกอยู่ในรถม้า จ้องมองสาวงามที่เพิ่งอาเจียนจนหมดแรงไปได้ไม่นานนักหลี่จินหมิงยอ
คล้ายกับโชคชะตาต้องการเล่นตลกกับเสวียนซือชิง หลังได้ยินคำว่ารักที่นางรอคอยมานานแสนนาน แต่วันต่อมากลับต้องลาจากกันไกล มิได้นอนกอดก่ายข้ามวันข้ามคืนดั่งเช่นที่เคยจินตนาการเอาไว้เลยสักนิดคุณชายเฉินหยางเองพอได้เอ่ยคำว่ารักแล้วก็พร่ำคำนั้นซ้ำ ๆ ตลอดคืน จวบจนกระทั่งฟ้าสางก็ยังมิยอมหยุดปาก เขาไม่ดื้อดึงเอ
เสียงตะโกนทักทายกันของคนในเมืองหลวง ปลุกเสวียนซือชิงให้ตื่นขึ้นมาได้ในที่สุด อาการของนางดูไม่ดีเพราะเร่งเดินทางแทบมิได้หยุดพัก บางคืนถึงขั้นต้องนอนในรถม้า มิได้แวะนอนโรงเตี๊ยมระหว่างทางเสียด้วยซ้ำไปทีแรกหลี่จินหมิงก็ไม่ยอมทำตามคำขอเพราะกลัวว่าการนั่งรถม้านาน ๆ จะเป็นอันตรายต่อทารกในครรภ์ ทว่าพอทราบ






![สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
