บทที่ 4 คืนวันเข้าหอ

หากทุกอย่างเป็นไปตามนิยายกล่าวไว้ ในคืนนี้อวี้เหิงจะไม่มาร่วมหอกับหรงฟู่ฮ่านและจะเป็นเช่นนี้จนล่วงเข้าปีที่สองที่แต่งงานกัน เช่นนั้นนางก็สบายใจขึ้น ในระหว่างนี้นางต้องหาทางคุยกับอวี้เหิงเรื่องการหย่าร้าง งานสมรสของนางกับอวี้เหิงเป็นงานสมรสพระราชทาน การหย่าร้างโดยไร้เหตุผลนับว่าเป็นการหักหน้าฮ่องเต้

“หรือจะเข้าทางจวิ้นเหยา…” หรงฟู่ฮ่านกล่าวพึมพำ คิดวางแผนชีวิตตนเองหลังจากนี้ “เขาคือว่าที่ฮ่องเต้องค์ต่อไป แต่กว่าที่เขาจะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ เกรงว่าเขากับเราคงมองหน้ากันไม่ติดอีกแล้ว” นางกล่าวเสริมพลางรินสุราให้ตนเองอีกหนึ่งจอก

จากหนึ่งจอกเป็นสองจอก จากสองจอกเป็นสามจอก เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนสุราในเหยือกแทบจะเกลี้ยงเสียแล้ว เหลือเพียงสุราจอกสุดท้ายในมือของนาง หญิงสาวมองน้ำเมาในจอกที่มือตนเองกำลังหมุนไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

ขณะนั้นหรงฟู่ฮ่านเริ่มมีอาการวิงเวียนศึรษะ นางเริ่มพูดกับตนเองราวกับเมาสุรา

“อวี้เหิงน่าอวี้เหิง…ชีวิตของท่านที่ยืดติดกับเซี่ยชิวจนยอมหักกับทุกคนนับเป็นบุรุษที่มีรักแน่วแน่ แต่ชีวิตช่างน่าเศร้านักที่คนที่ท่านรักมีศัตรูของท่านอยู่ในใจเสียแล้ว”

หารู้ไม่ว่าเบื้องหลังผ้าม่านที่บดบังร่างของใครบางคนอยู่ด้านหลัง เจ้าของร่างค่อย ๆ เยื้องเท้าออกมาจากม่านช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าของอวี้เหิงผู้เป็นเจ้าบ่าวในงานสมรสครั้งนี้ บุรุษร่างสูงมองใบหน้าของฟู่ฮ่านด้วยแววตายากจะบรรยาย อีกทั้งคำพูดของนางแรกครู่เขาล้วนได้ยินจนหมดแล้วแต่หาเข้าใจความหมายเหล่านั้นไม่

“อะไรคือการที่เจ้าเอ่ยว่าเซี่ยชิวมีคนที่รักอยู่แล้ว?” อวี้เหิงเอ่ยถามจากข้างหลังฟู่ฮ่าน

หญิงสาวค่อย ๆ หันมองเจ้าของคำถามนั้นพลางยิมอย่างเมามายไร้สติ

“ก็หมายความว่าผู้หญิงที่ท่านรักมีใครอื่นนอกจากท่านในดวงใจนางแล้วอย่างไร จวิ้นเหยาของท่านไง พระเชษฐาที่พระองค์เกลียดชังนักเกลียดชังหนา”

อวี้เหิงไม่กล่าวอันใด

“สุราของท่านข้าดื่มจนหมดแล้ว ไม่ต้องเข้าพิธีเรือนหออะไรนั้นให้เสียเวลาและความรู้สึกของท่านหรอก ข้ารู้เต็มอกว่าดวงใจของท่านไม่มีที่ว่างให้หรงฟ่ฮ่าน แต่จะทำเช่นไรได้…ข้าไม่ใช่นางเสียสักหน่อยที่จะใส่ใจเรื่องเช่นนี้”

อวี้เหิงยังคงไม่ตอบอะไร

“จอกสุดท้าย แด่ชายที่โง่เขลา ขอให้ท่านมีความสุขกับชีวิตของท่านหลังจากนี้เพราะตัวเราไม่ขอยุ่งเกี่ยวอันใดกับผู้ชายเช่นท่าน” สิ้นเสียงสตรีร่างบางกระดกเหล้าแก้วสุดท้ายในมือจนหมดจอกก่อนจะพุบลงหลับบนโต๊ะอาหารในสภาพอเนจอนาถ

อวี้เหิงมองร่างของนางที่ไร้สติพลางทบทวนทุก ๆ อย่างที่นางเอ่ยโดยเฉพาะประโยคสุดท้าย นางกล่าวถึงตัวเขาหรืออย่างไร ทั้งแววตาที่นางมองมาที่เขา น้ำเสียงเย้ยหยันน่ารังเกียจของนาง ล้วนแต่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาต่อเขา

“หรงฟู่ฮ่าน เจ้าไม่เคยมองข้าด้วยแววตาเช่นนี้” อวี้เหิงชายตามองต่ำ “ไม่ว่าจะเป็นตอนไหนหรือเช่นไรเจ้าไม่เคยมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้”

เขามองหญิงสาวเบื้องหน้าตนเองก่อนจะค่อย ๆ อุ้มร่างของนางขึ้นอย่างถะนุถะนอมในอ้อมอกของเขา ค่อย ๆ เดินอย่างช้า ๆ ไปที่เตียงนอนที่โปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดง มือหนาข้างหนึ่งของเขาปัดผมที่กระเซะกระเซิงบนในหน้าของนางอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่เขาวางร่างของฟู่ฮ่านลงบนเตียง วินาทีที่เขามองใบหน้าในห้วงนิทราของหรงฟู่ฮ่าน มือเล็ก ๆ ของนางเอื้อมมาจับเสื้อของเขาเอาไว้ก่อนจะกระชากลงมาจนลมหายใจร้อน ๆ ของอีกฝ่ายกระทบใบหน้าซึ่งกันและกัน ราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งฝัน เนิ่นนานเหลือเกินที่อวี้เหิงเห็นหรงฟู่ฮ่านชัดเจนเช่นนี้ ทั้งใบหน้าที่ละเอียดละออของนาง ริมฝีปากกระจับได้รูปของนาง ทุก ๆ อย่างที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นระรัวไร้จังหวะ

ใบหน้าของฟู่ฮ่านค่อย ๆ เลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าของอวี้เหิงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของพวกเขาทั้งสองประกบกันอย่างแผ่วเบา

อวี้เหิงตกใจแทบจะสิ้นสติ เขารีบลุกพรวดออกจากฟู่ฮ่านทันทีแต่เหมือนอีกฝ่ายยังคงนอนเมาสุราไร้สติเช่นนั้น ใบหน้าของอวี้เหิงแดงก่ำจนต้องเอามือขึ้นมาปิดบังเอาไว้

ท่านอ๋องไม่พูดไม่จาอันใด เพียงเดินสะบัดชายผ้าก้าวเท้าเสียงตึงตังออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ

เช้าวันต่อมา

หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นช้า ๆ ในหัวยังปวดตุ้บ ๆ เพราะฤทธิ์สุรา หรงฟู่ฮ่านเริ่มขยับร่างกายเล็ก ๆ น้อย ๆ บิดขี้เกียจไปมาจนเสียงกระดูกดังลั่นก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนางเข้ามาอยู่ในร่างของตัวร้ายในนิยาย และเมื่อคืนนางกำลังร่ำสุราอย่างเบิกบานใจผู้เดียวบนโต๊ะอาหารแต่ไยตื่นเช้ามาถึงได้มาตื่นที่เตียงกันได้

“หรือจะเดินมานอนเอง?” หรงฟู่ฮ่านเกาหัวถามตนเองขณะลุกขึ้นมาเดินสำรวจรอบห้อง นางมองไปยังประตูห้องนอนที่ปิดสนิท คิดในใจว่าเมื่อคืนก็เป็นดั่งที่นางคิดเอาไว้ไม่มีผิด ผู้ชายคนนั้นไม่ได้มาหานางดั่งที่บทวางเอาไว้

“แต่เหมือนเมื่อคืนจะฝันประหลาด เหมือนว่าเราจูบกับใครบางคน” หรงฟู่ฮ่านพยายามนึกถึงชายในฝันพลางลูบริมฝีปากตนเองเบา ๆ คิดแล้วน่าฉงนใจแม้แต่ใบหน้ายังไม่เคยเห็นแต่ไยถึงทำให้นางรู้สึกเช่นนี้ได้กัน

ไม่นานนักจิงลั่วเปิดประตูเข้ามา เมื่อหญิงรับใช้เห็นว่าในห้องเรือนหอของนายตนเองไม่มีร่องรอยอะไรที่สื่อว่าบ่าวสาวร่วมหลับนอนกันแล้วยิ่งทำให้สีหน้าของจิงลั่วไม่ดียิ่งนัก และเมื่อเห็นว่านายตนเองยังสวมอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงมงคลยิ่งแล้วกันใหญ่ จิงลั่วเดินมาอย่างวิตกกังวลมานั่งข้างนายตนเอง

“คุณหนูเจ้าคะ ไยคุณหนูยังสวมชุดนี้อยู่กันเล่า” จิงลั่วเอ่ยถาม